Maanleven

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 19 aug 2006 14:25

Maven lag in een stoel in haar wagen. Ze had haar ogen maar een paar seconden dicht gedaan. Achteraf zou ze zelfs twijfelen, of het allemaal wel echt een droom was geweest. Maar toen ze haar ogen weer opende keek ze recht in het gezicht van Ambora.
“Boe!” Zei de weerwolfvrouw met een plagerig lachje om haar lippen.
Met een kreet wilde Maven overeind schieten maar omdat de weerwolf voor haar zat en de stoel achter haar klapte ze met de stoel achterover. In plaats van het harde warm getinte hout dat haar vloer vormde viel ze op hard gesteente neer. Het deed haar geen pijn, dus krabbelde ze overeind en keek de weerwolfvrouw kwaad aan. “Denk je soms dat je leuk bent? Een beetje mijn wagen inslui….”
Ze viel stil en keek om zich heen. Het was donker, ze stond in een grot zoals bij haar eerdere droom. Het rook er hetzelfde en het gaf haar hetzelfde nare gevoel. “waar ben ik… waar heb je me naartoe gebracht?” Ze probeerde haar vuurkrachten aan te wenden, maar ze werkte niet.
Verontwaardigd keek Maven naar haar handen. “Dit kan niet, ze hebben me nog nooit in de steek gelaten.”
Maven snoof schamper. “Jammer, maar dat is nu niet aan de orde, ik heb veel contact met je proberen te zoeken. Je bent niet iemand die anderen makkelijk binnenlaat wel? De eerste keer werd ik er telkens uitgegooid. Gelukkig kunnen we nu praten.”
“Contact?” Mompelde Maven en ze werd lichtelijk wat bleker. “Als geest zijnde?”
“Geest, engel, verschijnsel… Hoe jij het maar wilt noemen.”
“Weerwolven worden geen engelen.” Zei Maven zuur. “Maar betekend dat dat je dood bent?”
“Ja, maar daar gaat het nu niet over. Ik heb ook niet de eeuwige kracht om gedachtes als dit bij elkaar te houden. Er is een hoop dat je moet weten.”
In een flits waren ze bij een ander deel van de grot, een moeder en kind lagen tegen elkaar aan te slapen bij de warmte van een kampvuur. “Mag ik je voorstellen aan Maxy en zijn moeder. Maxy word door anderen ook wel Maanleven genoemd. Hij is de eerste weerwolf die echt in het licht van de volle maan geboren is. Dat is ook waarom hij hier zo afgeschermd leeft, zijn krachten bij volle maan zijn reusachtig. Te groot voor hem om nu al te begrijpen. Hij is pas vijf. Ooit zal hij de leider van onze weerwolvenroedel worden. Een goede en eervolle leider.”
“Dat zal dat vriendje van je niet zo leuk vinden wel?” Vroeg Maven spottend.
“Om eerlijk te zijn, hij vindt het een hele eer om zijn zoon, ‘de machtigste weerwolf ooit’, te kunnen noemen.”
“Zijn zoon?”
Ambora knikte, “maar zoals eerder, we hebben belangrijkere dingen te bespreken.”
Het beeld veranderde weer. Het veranderde in een donkere kamer die alleen verlicht werd door een haardvuur en kaarsen. Ondanks het vuur was het er ijzig koud. Een vrouw met donkerbruine haren die over haar schouders vielen en een oude groene jurk aan, die vroeger erg mooi moest zijn geweest zat in een hoek te huilen. “Ons kind is dood… vermoord door die beschermers van het dorp en jou doet het helemaal niets? Alene… Arme, arme Alene… mijn kind, mijn dochter.” Krijsend als een gestoord mens stond ze op en rende naar de stoel toe bij de haard. “Jou schuld!” schreeuwde ze wanhopig, “allemaal jou schuld.” Huilend viel ze voor de stoel neer en legde haar betraande gezicht op de knie van een man neer.
Mavens blik viel op de oude verschrompelde man in de stoel. Hij zag eruit alsof hij enkel uit oud stof bestond en zo weggeblazen kon worden. Ondanks zijn uiterlijk klonk zijn stem erg helder, hoe gevoelloos zijn woorden ook waren.
“Het kind werd dood geboren Latin dat weet je goed.”
“Alene… haar naam is Alene … ze was dood omdat jij… omdat jij…” Klonk het snikkend vanaf de schoot.
“Omdat ik WAT!” Klonk de stem woedend.
De vrouw kromp ineen. “Omdat je zoveel van me houd.”
Ambora had al die tijd naar Maven gekeken en zag de gruwelblik in haar ogen. “ Mag ik je voorstellen aan Latin en haar man Acario. Die, zoals je al wel gezien hebt niet echt een goede man is. Hij lijkt zwak, maar besef goed hij is erg gevaarlijk, hij droeg zijn dochter op de kaart naar de grot van Maanleven te stelen. Tien van de kaarten, om precies te zijn. Deze vormen volgens de weerwolfverhalen één grote kaart die naar de weerwolfgrot van Maanleven leidt. Dat weet je als je net als Alene de dochter van Latin onder de weerwolven hebt geleefd. Ze heeft ons allemaal misleid. Het enige dat ze niet wist is dat die tien kaarten die allemaal op de rug van weerwolven zaten nep waren. Een afleiding op de echte kaart.
Deze echte kaart zit op de rug van Julian. Negen van de weerwolven werden dood gevonden.De kaarten verwijderd van hun ruggen. Ik droeg de tiende kaart op mijn rug. Julian, ‘mijn broer’ vond dat ik weg moest vluchten. Door een vals verhaal te verzinnen over een verplichte paring kwam ik makkelijker jullie dorp binnen. Jullie hadden me meteen eruit gegooid als ik jullie had verteld dat er een maniak op me uit was om mijn kaart te stelen, die op mijn huid getatoeëerd zat.”
Maven knikte lichtjes, dat was begrijpelijk.
Ambora zuchtte. “Ik moest hulp zoeken, het dorp bood goede mogelijkheden. Sterke wezens en magiërs. Mijn broer volgde mij later om me te hulp te schieten, toch moest hij eerst mijn spel meespelen. Hij kende het verhaal en ging er op in.” Helaas…voordat we iemand om hulp konden vragen werden we beidde vermoord.”
“Julians taak is voltooid, de kaart is in goede handen. Ik echter heb toen ik in leven was ooit gezworen mijn neefje voor altijd zou beschermen. Als ik had geweten had dat, dat tot in de eeuwigheid en ook na mijn dood zou zijn, had ik misschien niet zo snel geaccepteerd.” Ze lachte alsof ze om een flauwe grap lachte.
“Waarom zouden ze jullie willen vermoorden, wat is er zo belangrijk aan dat jongentje?” Vroeg Maven
“Acario, is verzwakt hij heeft ooit boeken van kwade magie gelezen, en deze aangewend. Toen hij merkte dat zijn krachten verzwakte als prijs voor de magie, trouwde hij met Latin. Van te voren had hij de ringen betoverd met een spreuk van eeuwige trouw. Zelfs nu hij een levend stofnest is, moet Latin van hem houden. Al doet ze dat eigenlijk niet. Liefde maakt blind. En ook al komt de ware Latin soms naar de oppervlakte, is ze het meeste van de tijd zijn slaaf. Haar levende ziel wordt leeg geslurpt door zijn uitgeputte leven. Maar zij ontdekte Maanleven. Een ongekende kracht als deze aan de maan wordt blootgesteld. Met deze kracht zou Acario genoeg nieuw leven krijgen en zou Latin vrij kunnen zijn. Maar Acario is slecht. Hij zou zijn macht gebruiken om anderen te onderdrukken en te teisteren. Al zou ik het Latin met heel mijn hart gunnen vrij te zijn. Maanleven moet beschermd worden tegen Acario. En omdat ik niet meer in staat ben dat te doen, is het nu jou taak.”

Met een schok werd Maven wakker. Rechtop in haar eigen stoel, ze wreef over haar gezicht. Het was officieel, vanaf nu zou ze zich nooit meer met andermans zaken bemoeien

Agravain
Beheerder
Berichten: 2514
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 02 sep 2006 13:31

De volgende dag werd Robin wakker in een comfortabel bed. "De stem van Ambora zoeken," mompelde hij, terwijl hij zich uitrok. "Hoe moeten we dat in vredesnaam doen?" Hij besloot dat het misschien verstandig was om de raad van het boek op te volgen om naar het circus te gaan. "Misschien dat we daar een aanwijzing zullen vinden, wat er precies bedoeld wordt met de stem van Ambora," mijmerde hij verder. Hij liep naar de hoek van de kamer waar er een dampende ketel water voor hem klaar stond om zich te wassen. "Al die magie om je heen went snel," bedacht hij zich, toen hij bemerkte dat hij zich niet eens meer verwonderde over het geruisloos verschijnen van de ketel. Een beetje onwennig gordde hij zijn dolk om, over zijn frisgewassen schone kleren. "Op naar het ontbijt, en dan maar terug naar het dorp, het circus opzoeken," zei hij bij zichzelf, "als de anderen tenminste ook willen."

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 13 sep 2006 21:37

De man keek naar zijn vrouw, terwijl hij met zijn tanden een stuk kip van het bot af scheurde. Ze was bezig met het schoonmaken van hun aanrecht. Ze was niet mooi, maar dat was de man ook niet. Het haar van de vrouw viel als vaal geel hooi langs haar schouders en ze was molllig dan werkelijk nodig was. Haar tanden waren ongelijk en haar kleding slozig. De man zelf echter was tenger en had een ongeschoren stoppelbaard. Zijn manieren waren boers en zijn handen grof.
Ze verdiende zijn liefde net zo min, als dat hij de hare verdiende. De vrouw was bazig en braakte haar woorden soms als gal over hem heen. Maar de man slikte haar woorden alsof het zoete honingsnoepjes met een glanzend suikerlaagje waren. Ook hij had zijn eigenaardigheden. "Ik ga zo naar de kerk schat." mompelde hij. Dat was een van zijn eigenaardigheden die zijn vrouw voor liefst moest nemen, zijn liefde voor zijn werk. Hij was veel op pad en bracht veel tijd buiten de deur door. Tijd die zijn vrouw soms liever samen met hem doorbracht. Aan de andere kant kon de man met trots zeggen dat hij een ware meesterdief was. Misschien zelfs wel de beste in zijn soort. "Er schijnt een mooi, nieuw, gouden sieraad te liggen. Nog gedragen door de afgezant van de goden zelf. Pasgeleden gevonden in een tempel die verloren leek te zijn gegaan." Hij boerde luidruchtig. Het gezicht van de vrouw werd hard. Niet omdat hij iets heiligs wilde stelen, of om de boer, maar omdat hij waarschijnlijk wel de hele dag weg zou zijn. De man wist dat ze het vervelend zou vinden en stond op van de stoel. Zijn vingers, die nog vet waren van het vlees, grepen in zijn zak en pakte er een glinsterende ketting uit. "Lili, zou je dit sieraad dat ik bij de magiers heb weggehaald voor mij willen dragen als we vanavond samen uitgaan? Zijn schoonheid doet me aan jou denken."
'Maar Ostra je moest werken vandaag." Zei de vrouw verbaasd een blos sprong op haar wangen, zo lief was haar man meestal niet. Argwaan kibbelde als een klein stemmetje in haar achterhoofd. "Heb je soms een nieuwe liefde gevonden?" Ze stapte met vlammende ogen naar voren.
"Op je eerste vraag, vandaag ga ik enkel op verkenning liefste, morgen sla ik de grote slag. Hij haalde twee kaartjes uit zijn mouw. "Op de tweede vraag, Vanavond gaan wij naar het circus."
Hij kuste haar op de wang en nam nog een laatste hap van zijn kip en liep de deur uit.
De vrouw bleef kwaad achter, "hier zullen wij het nog wel eens over hebben." dacht ze terwijl ze de deur met een klap achter hem dichtsloeg.

Caria's huis.

Caria zat al aan de eettafel op ieder bord lag een toegangskaartje voor het circus. Ze wachte geduldig tot iedereen wakker zou worden en zich naar de ontbijttafel zou begeven. De kaart was droog en overgetekend in het boek met alle antwoorden. Er moesten plannen worden gemaakt.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 14 sep 2006 23:13

Ze had geen herinneringen na het eten gisteravond. Vreemd hoe kan ik nu wakker worden in een comfortabel bed als ik net nog aan de eettafel zat en plannen maakte?? Ergens is hier iets niet helemaal in de haak.

Op haar hoede trok ze haar kleding weer aan en ging de deur uit, eenmaal in de gang had ze even de tijd nodig om zich te oriënteren. De trap had ze toch redelijk snel gevonden, waarna de locatie van de eetkamer niet moeilijk te achterhalen was.

Binnen zag ze de vreemde vrouw al aan een gedekte tafel zitten, ook zag ze papieren op ieder bord liggen. Schijnbaar was zij de eerste die aan het ontbijt verscheen. Voorzichtig nam ze plaats op een stoel tegen over de vrouw.

"goedemorgen vrouwe, is de rest nog niet wakker??"

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 15 sep 2006 11:16

Caria glimlachte en streek de rode stof van haar jurk glad. "Nee u bent de eerste vrouwe, geniet van uw ontbijt. U hoeft maar te denken wat u wilt eten en het zal verschijnen. Ik heb een kaartje voor het circus gekocht. Ik hoop dat u mee wilt gaan, het is belangrijk erachter te komen wat het boek van alle antwoorden bedoelde met, de stem van ambora."

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 20 sep 2006 16:35

Nûl kwam de deur binnen, hij had in zijn eigen grot geslapen. De bedden van Caria zagen er te klein uit en hoewel Caria ze vast met magie groter had kunnen maken zou de Ettin dan alsnog geweigerd hebben, hij moest nog steeds niets van magie weten. "Goedemorgen. Goedemorgen." Was het enigste wat uit zijn monden kwam voor hij aan tafel aanschoof en begon te eten.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2514
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 29 sep 2006 19:29

Toen Robin de eetkamer binnen kwam zat Nûl al te eten, voor zover je zijn tafelmanieren nog beschaafd kon noemen. "Goedemorgen Caria, Daeera, eet smakelijk Nûl," riep Robin. "Goed ik zie dat we naar het circus gaan?" vroeg hij toen hij het kaartje op zijn bord ontwaarde. Nadat hij het opzij had gelegd verscheen er een stuk brood, een homp kaas en een stuk spek. Ook zag hij een glas vol roodachtig sap verschijnen. Hij proefde van het vocht, en knikte goedkeurend. Hij scheurde een stuk van het brood af, terwijl er een heerlijke geur van versgebakken brood vrij kwam. "Heeft iemand enig idee wat er met de stem van Ambora bedoeld wordt?" vroeg hij, toen hij aan een brok kaas knabbelde.

~ Agravaìn ~

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 04 okt 2006 21:57

De volgende keer dat Maven ontwaakte was dat niet met de restanten van een nachtmerrie in haar hoofd maar eerder met een opgelucht gevoel. Opgelucht omdat ze afgelopen nacht geen last had gehad van hersenspinsels die haar op een of andere queeste wilden sturen, en natuurlijk omdat de eerste echte voorstelling gisterenavond goed was verlopen. Toegegeven, ze had er als een berg tegenop gezien en nu nog steeds zou ze maar wat blij zijn als ze zouden vertrekken – zeker nu bleek dat deze plek haar op zijn zacht gezegd vreemde dromen bezorgde – maar dat er niets fout was gegaan tijdens haar optreden kon haar alleen maar positief stemmen. Ze moest er niet aan denken hoe ze zou hebben gereageerd als er een weerwolf iets soortgelijks de circustent zou zijn binnengestormd om zoveel mogelijk schade aan te richten. Of nog erger, stel dat die Ambora, of een van de andere lieden uit haar droom, een bezoekje zou hebben gebracht op het moment dat ze geacht werd met haar vuurkunsten het publiek te vermaken. Wat zou haar reactie zijn geweest? Zou ze zijn weggerend, of zou ze zo verbaasd zijn geweest dat ze niet meer wist te bewegen? “Bah, stoppen Maven” Zei ze afkeurend tegen haarzelf. Ze maakte zich veel te veel zorgen. Het was maar een stomme droom geweest, voortgekomen uit de gebeurtenis die eerder op de dag zich had afgespeeld. Volkomen logisch maar niets waar je al te lang over moest nadenken. Toch wist ze dat ze zich pas weer op haar gemak zou voelen wanneer het circus deze plek zou verlaten. De slachting in de herberg had haar toch meer geschokt dan ze durfde toe te geven. Maar tot de tijd dat ze dit alles achter haar kon laten moest ze de hele gebeurtenis proberen te vergeten en gewoon doen wat men van haar verwachtte, niets meer en niets minder. Tevens zou ze die hele Ambora uit haar hoofd verbannen en zich focussen op de paar optredens die ze moest doen. Ze knikte tevreden en rekte zich uit. Een voordeel aan de uitputtende shows was dat je de nacht daarop sliep als een os. Gisteravond was ze met kleren en al op het kleine bed neergeploft en direct naar dromenland vertrokken. Getuigende van de zonnestralen die door de kieren van het dak heen schenen zou het haar niet verbazen als ze het klokje rond geslapen had, zo voelde het in ieder geval wel. Ze sloeg haar hand voor haar mond om een geeuw te verbergen en stond op. Na zich gewassen te hebben met water – afkomstig uit een emmer die waarschijnlijk een van de knechten voor haar deur had neergezet - wat al in zoverre afgekoeld was dat ze de rillingen kreeg toen de vochtige spons haar huid aanraakte, probeerde ze haar kapsel weer een beetje in model te krijgen. In haar huidige staat lukte dit niet echt en het duurde dan ook niet lang voordat de borstel naar de andere kant van de wagen gesmeten werd.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 17 okt 2006 08:02

"Ja, we gaan naar het circus." Caria stond op van de tafel en begon heen en weer te lopen. "De magier is er nog niet, nou ja dan moeten we maar zonder hem beginnen. Ik heb geen idee wat er met de stem van Amobra bedoeld word en volgens mij de rest van jullie ook niet. We kunnen blijven speculeren, maar dat schiet niet op. Laten we gewoon naar het circus gaan en kijken wat daar gebeurd." Caria zuchtte en stopte haar ge-ijsbeer. "We weten niet wat we daar allemaal aan zullen treffen. De voorstelling is vanavond pas. We moeten op alles voorberijd zijn. Ik geef jullie voor vandaag een opdracht en jullie moeten maar zien op jullie die willen doen." Ze ging weer zitten. "Ik stel mijn huis aan jullie open. Zoek tussen de spullen en zie of jullie iets bruikbaars kunnen vinden. Alle kamers staan open..." Ze sloot haar ogen even en mompelde een bevel. "...vanaf nu. Ik waarschuw jullie er zijn gevaarlijke dingen bij, maar daar ligt een brief bij, met wat het doet. Helaas zijn er ook veel spullen die nog nooit onderzocht zijn. wees dus op je hoedde."

Agravain
Beheerder
Berichten: 2514
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 06 nov 2006 18:45

"Nou dan zal ik maar eens gaan rondneuzen," dacht Robin, terwijl hij zijn stoel naar achter schoof. "Die uitnodiging laat ik niet lopen Caria, of heb je me nog ergens voor nodig?" vroeg hij en borg zijn toegangskaart op. Toen Caria nee schudde, groette hij de anderen en verliet de kamer. Na enig zoeken vond hij de kamer terug waarin hij had overnacht. Hij wierp een blik naar buiten, en zag een schim aan de bosrand rond schuifelen. "Zeker een van Caria's bedienden," bedacht hij zich. Nadat hij zijn spullen had verzameld besloot hij eens langs de keuken te lopen, misschien dat hij daar nog wat houdbaar voedsel kon vinden voor als ze weer op pad gingen.

Niet veel later stapte hij een voorraadkamer in, net achter de keuken. Hij zag een rijtje gedroogde hammen en worsten hangen. Hij liet er een paar in zijn rugzak glijden, even als een paar zakken rijst, meel, gedroogde appels en wat karafjes olie. Terwijl hij verder zocht naar reisvoedsel, viel zijn blik op een rek, achterin weggestopt. Robin liep er heen, en zag potten, flacons, busjes zakjes en buideltjes liggen. Voor elk van de verpakkingen stond een briefje. Hij pakte er willekeurig een, vouwde het open en las:

Eén druppel voor genezing,
Twee druppels zorgen dat je slaapt,
De derde druppel zorgt er voor dat je nooit meer ontwaakt.


hij pakte de fraaigevormde flacon op, bond het briefje er aan en liet het eveneens in zijn rugzak glijden. "Interessant", dacht hij, "eens kijken wat er nog meer tussen staat."

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 13 nov 2006 15:44

"Nou ik kan altijd wel even kijken," zei Nûl, "Maar ik geef het weinig kans." "Hoe groot is nou de kans dat we iets vinden in onze maat." Hij mompelde verder met zichzelf terwijl hij door het huis liep op zoek naar spullen die hij zou kunnen gebruiken. Hij liep voorbij een aantal harnassen waarvan hij al kon zien dat hij niet in zou passen. Hij tilde wat wapens op, maar zijn eigen wapens vertrouwde hij meer. Andere meer mystieke magische voorwerpen gingen zijn neuzen voorbij, in die rare uitziende voorwerpen zag hij niks van nut. Hij gaf het maar op en liep weer naar Caria. Maar onderweg zag hij iets staan wat hij in eerste instantie over het hoofd had gezien. Een paar extra, extra grote laarzen, oftewel zijn maat. Er lag een briefje bij, maar Nûl had nooit veel moeite gestopt in lezen dus het enigste wat hij eruit kreeg was dat het van een andere reus was geweest en dat ze drager sneller konden maken. Maar de incantie, hoewel kort, kon Nûl niet ontcijferen. Hij besloot de laarzen met briefje maar mee te nemen, Caria zou het vast helemaal kunnen uitleggen.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2514
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 25 nov 2006 21:59

Na een dag ronddwalen door het huis had Robin wel weer trek gekregen. Ergens tegen de middag was hij terug gekeerd naar de keuken, waar er net een versgebakken brood op een tafel stond af te koelen. Op dezelfde tafel lag ook een schaal met worsten, plakken spek en brokken kaas. Robin vond dat wel al te toevallig, en had besloten dat het de magie van het huis was.

Maar nu, weer enkele uren, en wat wonderen later, had Robin weer stevige trek gekregen. "Ik hoop dat we eerst nog gaan eten voordat we naar het circus gaan," dacht hij. Toen hij de eetkamer in kwam zag hij dat hij de eerste was.

~ Agravaìn ~

Agravain
Beheerder
Berichten: 2514
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 01 jan 2007 20:39

Robin drentelde wat rond terwijl hij op de anderen wachtte. Hij was wel benieuwd wat de avond in het circus zou gaan brengen. De hele dag had hij zich de hersenen al lopen pijnigen wat de stem van Ambora toch kon zijn. Ze was immers tijdens het gevecht overleden, dus hij vermoedde dat er een waarzegger of medium bij het circus zou zijn. Iemand die met de geestenwereld contact kon maken. En een circus was inderdaad de aangewezen plek om zo iemand te zoeken.

~ Agravaìn ~

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 06 feb 2007 12:09

Caria zat rustig in de eetkamer te wachten, de uren verstreken en over vier uur zou de voorstelling beginnen. Nûl Zat tegenover haar rustig op twee halve everzwijnen te kauwen. Hij droeg de grote laarzen aan zijn voeten. Caria had hem uitgelegd dat het laarzen waren die zich aanpaste aan de maat van diegene die ze wilde dragen. Wie de laarzen droeg kon 5 keer sneller bewegen dan normaal. Echter alleen als hij of zij daarvoor koos. Ook Robin kwam rustig binnenlopen. Hij liet haar ook zijn vondst zien en Caria moest toegeven dat het een goede keus was. Zelf had ze het boek in een zachte doek gebonden en in haar rugzak gedaan. "Nu missen we alleen Cetrarion Cudánol en Daeera Dragonda nog." Ze legde haar hand op de muur van haar huis. Breng ons naar hen. Een trap verscheen op de plek waar ze haar hand had gelegd. "Kom wenkte ze haar vrienden, hopelijk hebben ze zichzelf niet in de problemen gebracht. Daeera Dragonda kwam net de eetkamer binnenlopen toen de andere onderaan de trap waren. Ze rende achter de anderen aan de trap af, nog net voordat de muur zichzelf weer sloot.

De trap kwam uit in een kelder waar zwakke kreten oprezen aan het einde van de gang. Wit licht scheen om de hoek. De stem van Cetrarion Cudánol klonk hard en bars boven de schreeuwen uit. Caria rende, gevolgd door de rest, de hoek om. De vleermuisman zat nog steeds vastgeketend in de kroonluchter. Cetrarion schreeuwde tegen de gevleugelde man, "voor wie werk je? Waarom is Ambora vermoord. Wat is dat met die kaart?" Cetrarion duwde een verlichte steen tegen de huid van de man. Deze veroorzaakte een brandplek op de plaats waar de steen de huid raakte.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2514
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 02 mar 2007 20:50

Voordat Robin er erg in had trok hij Cetrarion weg bij het vleermuiswezen. "Rustig beste vriend," zei hij tegen hem. "We kunnen ook op andere manieren aan informatie komen." Hij rommelde in zijn rugzak en diepte er een flesje uit op. "Een druppeltje van dit spul, en hij vertelt je alles wat je wilt weten." Dit gezegd hebbende liet hij een druppel van de diep paarse vloeistof in de, ietwat gebarsten, aardewerken kan met water vallen die er stond. Het water kreeg even een paarse gloed toen de stroperige substantie oploste. "Nu hoeven we alleen maar te wachten tot hij genoeg dorst krijgt om dit te drinken." Ondertussen haakte Robin de kan binnen handbereik van de vleermuisman. "Nou mensen, het circus wacht, laten we gaan."

~ Agravaìn ~

Gesloten