Fantasomnia

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

after_eden
Eeuwentemmer
Berichten: 2329
Lid geworden op: 25 apr 2005 18:04

Ongelezen bericht door after_eden » 10 jul 2007 17:39

De hoofdpersoon
Eenmaal bijgekomen was noch de vrouw, noch de bewaker in geen velden of wegen meer te bekennen. De klap gonsde nog na in zijn hoofd terwijl hij langzaamaan weer gevoel begon te krijgen. Zijn teen kon hij alweer bewegen, ja dat was al heel wat. Er stroomde een dunne straal rood langs zijn lichaam. Nu kon hij zijn gehele voeten bewegen en er begon langzaam een tinteling te ontstaan. Deze groeide en niet veel later lag hij te trippen door tintelingen over zijn hele lichaam. Alsof hij een lap stof was die zodra er iets de grond aanraakte weer de lucht in werd geschoten bewoog zijn lichaam zich voort. Na een paar ferme klappen met zijn hoofd tegen de grond brak het glas. In de verte ging een alarm af, welk glas was er dan gebroken? Spoedig zou hij het te weten komen, maar nu lag hij eindelijk rustig op de grond. Hij opende zijn ogen en zag een enorme barst in de lucht. Hij bewoog panisch zijn armen rond zich en merkte op dat hij in een glazen doos lag. Hij controleerde meteen of er niet toevallig dwergen om hem heen stonden. Dat was niet het geval, de kist stond op dezelfde plaats als dat hij was neergeknuppeld.

De barst groeide en het glas versplinterde, hij deed net optijd zijn ogen dicht. Voorzichtig kwam hij overeind, de pijnlijke rug en overige lichaamsdelen waren compleet genezen en terwijl hij met zijn ogen boven de kist uit kwam zag hij dat de buitenwereld anders was als dat hij in de kist kon zien.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 10 jul 2007 20:01

De hoofdpersoon

Vlug trok hij zijn hoofd terug binnen, daarbuiten was het kil, niet mooi en ongezellig. Het kussen bolde hij een beetje op en schikte het tegen de achterwand van de glazen kist, het rode dekentje propte hij in de barst. Zo, weg boze wereld". Na wat rommelen en schikken werd het best gezellig. Drie rode theekopjes, twee schoteltjes en een klein tafeltje, netjes weggezet in het midden van de kist. Rechts in de kistwand was een nis, daar kon je vanalles kwijt, je schoenen of een kapstok, ruimte zat. Achter in de kist zat een luikje naar beneden, dat deed hij voorlopig niet open maar, goed dat het er was.
Links was een kast met koffiebonen en een molen, een fluitketeltje gevuld met water stond iets lager, waar ook de suiker stond.
"Gezellig" zuchte de man.
Ik kan vrienden uitnodigen, Aftereendje, Ysgrubie of Elmertje. Agravijn zou ook leuk zijn." haha, dat rijmt". "Agravijn zou ook leuk zijn, hihi"!
Voor het eerst sinds tijden was de sfeer rustig, ontspannen en vredig, geen gehaast en geen gezoek.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 29 jul 2007 09:54

Een man
"Alsjeblieft." Hij zette de doos met taart op tafel. Zijn groene schoenen zette hij in de nis en zijn jas legde hij erop. Hij glimlachte vriendelijk en pakte een theezakje uit zijn tas. Zonder al te veel geluid werd het water uit het fluitketeltje in een theepot gedaan. Het theezakje werd er ingehangen en het duurde niet lang voor er een lekkere theegeur door de kist dwaalde. Met een zachte, rustige stem vroeg hij vervolgens. "Gebaksbordjes?" Even keek hij de man aan, schudde vragend zijn hoofd en haalde vervolgens drie gebaksbordjes uit zijn tas. Hij glimlachte. "Drie kopjes, dus..." De drie blauwe gebaksbordjes werden naast de drie rode theekopjes geplaatst. En uit de doos werden drie kleine gele taartjes gehaald. "Er is nog meer hoor." De doos werd naast de schoenen in de nis gezet. Hij schonk de theekopjes vol en zorgde ervoor dat het theezakje niet meer in het water hing. "Anders wordt het veel te sterk. Of hou je van sterke thee."

after_eden
Eeuwentemmer
Berichten: 2329
Lid geworden op: 25 apr 2005 18:04

Ongelezen bericht door after_eden » 17 aug 2007 22:42

De hoofdpersoon
"Of ik van sterke thee houd?" En hij begon diep na te denken, hij spitten al zijn grijze cellen af naar dat ene antwoord, tien dorpen verderop konden ze hem zowat nog horen denken. Toen hij na een kwartier de andere persoon hoorde mompelen "Nu is je thee koud." drong het tot hem door dat hij nog steeds geen antwoord wist. Nu had hij koude thee, was dat erg dan? Warm of koud dat maakt niet uit toch voor thee? Of voor wat dan ook. Hij reikte zijn arm naar het kopje en sloeg zijn hand om de rand, hij sloot zijn hand langzaam maar steeds verder. Na enkele ogenblikken klonk er een doffe knal en voelde hij het bloed uit zijn hand vloeien. Dit bloed vermengde zich met de koudgeworden thee en wrong zich in het tapijt. De andere persoon wikkelde zijn hand in het verband, kon hij dan echt niets? Wist hij uberhaupt nog wel iets? Hij wist niet meer hoe hij thee dronk, hoe hij de thee het liefst had, wie hij was. Wat wist hij nog wel?

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 30 aug 2007 14:48

Hoofdpersoon

Met zo een snee in mijn hand moet ik echt naar een genezer gaan.
Dromende van een doktor in een witte jas knikkebolde hij in slaap en een kwijltje droop van z’n kin en vermengde zich met het bloed dat rijkelijk uit z’n hand stroomde.
Toen hij een halve seconde later weer rechtsprong lag hij in een gele ambulance die met gierende banden door de bocht vloog waar door het gerinkel van omgevallen flessen het geluid van de sirenes overstemde.
“Heey, ken ik jullie niet, zijn jullie niet Marc en Jos de ziekenbroeders”? Jullie gaan me toch weer niet naar het St.Edwardus ziekenhuis brengen he?”
Even later was onze vriend weer opgenomen in het St.Edwardus ziekenhuis, een ziekenhuis waar zwaar geesteszieke en mensen met een tijdelijke 'hersenstoring' of mensen die nodig eens een onderzoekje nodig hadden, terecht kwamen. De afdeling zware gevallen droeg paarse vestjes en hadden authorisatie om plat te spuiten, de afdeling security droeg oranje vestjes en die hadden het materiaal om patienten op de bedden de snoeren.

after_eden
Eeuwentemmer
Berichten: 2329
Lid geworden op: 25 apr 2005 18:04

Ongelezen bericht door after_eden » 16 nov 2007 08:45

De ziekenbezorgers

Een kille windvlaag ging door het gebouw. Er stonden ineens twee mannen tegenover hem. "Wie zijn jullie?" Vroeg hij, "Wij zijn," klonk het met een ijzig metalige stem "de ziekenbezorgers." Ze liepen zijn richting in en de grond waarop ze liepen was gemaakt van ijs. Alles wat ze aanraakten werd ziek, een winterdepressie, zonnesteek, koorts of noem het maar op. Ze straalden verderf uit en dat was dan ook precies waar ze op uit waren. "Jij" zei de zelfde stem wijzend, met hun enige vinger, naar hem. Witte wolken kwamen uit hun monden. De kou daarvan kon tot op 10 meter nog worden gevoeld. "Wat wil je hebben? Griep, de pest? Zeg het maar. Onze klant is Koning."

Agravain
Beheerder
Berichten: 2513
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 11 feb 2008 20:43

De hoofdrolspeler
Hij worstelde om los te komen. Toen de gestaltes vlak bij hem waren, en de vrieskou hem bijna verlamde, schoot eindelijk een riem los. Met een woeste beweging zwaaide hij naar achteren toe, buiten het bereik van de wijzende vingers. Hij slaakte een kreet terwijl hij achterover bleef tuimelen, de ziekenbezorgers snauwden hem wild na.
Ruggelings tuimelde hij een tunnel in, na een korte val kwam er een elfje naast hem vliegen. "Wie ben jij? Waar ga je heen?" kwetterde het in zijn oor, terwijl het rond zijn hoofd zoemde. "Weet ik niet," antwoordde hij "ik val, weg van de ziekenbezorgers." Het elfje giegelde en zoemde nog eens rond zijn hoofd. "Denk je dat werkelijk?" piepte het, waarna het hoog en schril begon te lachen, waarbij het zijn vlijmscherpe puntige tanden liet zien.

~ Agravain ~

Agravain
Beheerder
Berichten: 2513
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 23 aug 2008 14:16

De hoofdrolspeler
Verschrikt keek hij het monster aan, hij had echter niet lang de tijd om te beseffen wat er precies gebeurde, want hij raakte de vloer. Snel krabbelde hij overeind, "weg hier," mompelde versuft. Hij schoot een richting op, en knalde tegen een glazen wand. Hij bemerkte ook een dof dreunen op de achtergrond, snel koos hij een andere richting, en stootte vervolgens weer tegen een glazen wand aan. Een doolhof, ik zit in een glazen doolhof, schoot het door zijn gedachten, toen hij in een smal gangetje opeens weer tegen een glazen muur knalde.

~ Agravain ~

after_eden
Eeuwentemmer
Berichten: 2329
Lid geworden op: 25 apr 2005 18:04

Re: Fantasomnia

Ongelezen bericht door after_eden » 17 dec 2009 20:18

De hoofdrolspeler
Zijn hart ging steeds sneller kloppen, na elke afslag knalde hij weer ergens tegenaan. Het gebonk leek steeds harder te gaan en met elke stap die hij zette versnelde hij. Ik word achtervolgt. Maar telkenkeren wanneer hij omkeek zag hij niets dan eindeloze ruimte. Heel in de verte zag hij een andere kleur. Hij rende eropaf om vervolgens weer tegen een wand aan te lopen. Dit keer viel hij op de grond, hij stond langzaam op. Vanaf nu ga ik rustiger aan doen. Nam hij zichzelf voor. Een stuk rustiger als voorheen liep hij verder, de gele kleur was zo nu en dan links danwel rechts, voor of achter van hem te vinden. Zo nu en dan liep het dood en moest hij terug. Hij liep door tot de gele vlek gegroeid was tot een deur. Hij aarzelde een moment en keek even om zich heen. Boven de deur stond een inscriptie. "Wacht op het juiste moment. Alleen J.....kan hem openen." Wat er tussen de J en kan stond kon hij niet lezen maar dat deed er niet toe. Het eerste deel "Wacht op het moment." spookte door zijn hoofd. Het moment, wat is dat? Hij peinsde enkele minuten en besloot dat het moment nu was. Hij stak zijn hand uit en reikte naar de klink. Zijn vingers gleden over de klink en grepen hem vast. De klink voelde warm maar degelijk aan. Hij opende de deur, deze was een stuk zwaarder dan dat hij eruit zag. Langzaam ging de deur open en waaide er warme lucht en stof naar binnen. Toen de deur ver genoeg open was stapte hij erdoor en direct nadat hij in zijn geheel er doorheen was viel de massieve deur met een zware dreun dicht.

Zover als hij kon kijken was er zand, links, rechts en voor hem. Hij draaide zich wanhopig om, tevergeefs probeerde hij de deur te vinden waar hij zojuist doorheen was gekomen. Deze was nergens meer te bekennen. De lucht was strak blauw en het zand brandde dusdanig aan zijn voeten dat hij ervan schrok. Hij keek naar beneden en zag dat zijn schoenen compleet versleten waren. Hier heb ik ook niks meer aan. Hij deed ze uit en keek nog één keer in de rondte. In de verte waren rotsen te zien en een iets andere kleur blauw. Precies in midden tussen de rotsen hing de zon. Hij begon te lopen.

De dag ging geleidelijk over in de nacht maar de zon stond stil. Deze veranderde langzaam in een maan en de lucht werd zwart. Er waren geen sterren te zien. Na een paar dagen aan een stuk door gelopen te hebben stond hij midden tussen de rotsenpartij. Ondertussen liep hij op schelpen in plaats van zand. Voor hem lag op zo'n tien kilometer afstand een zee. Hij zakte neer, zijn benen konden niet meer, hijzelf ook niet. Die nacht zou hij slapen als nooit tevoren.

De zee was helemaal opgerukt tot ver voorbij de rotsen en de schelpen waarop hij lag tilden hem op als het ware hij op een bedje lag. Zo dreef hij af de grote oceaan op.

Plaats reactie