Fantasomnia

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Fantasomnia

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 25 jul 2006 20:46

Hoofdpersoon

De Blaffende Vis was een goed lopende Herberg. Al kende zij natuurlijk mindere tijden. Eén van de bezoekers zat lamgeslagen op één van de krukken rond de bar. “Doe’t mij er nog maar ééntje” klonk een zwaar bezopen stem. De herbergier keek hem aan en sprak: “Volgens mij heb jij wel genoeg gehad voor vandaag. Misschien dat je beter naar huis kunt gaan om je roes uit te slapen.”
“Na’r heus? Das wel wat erg ver, dacht ik zo.”
“Ah, u komt niet vanuit de stad?”
“Da klopt als een hondenwagen, beste man. Als beloning mag u mij nog zo’n neut inschenken.”
“ Dat ga ik niet doen. Je kunt of naar buiten of een kamer nemen om je roes uit te slapen. Aan u de keus.”
“Doe mij dan maar een kamer. Hoeveel is da?”
“Ik heb nog wel een kamer voor vier koperstukken.”
“Zet ma’r op de rekening. Wa’r is die kamer?”
“Rekening? Liever vooruit betalen.”
“Al goei, al goei.” De figuur gooide enkele muntstukken op de bar zonder te kijken en met veel moeite probeerde deze van de kruk af te komen. ”Wijs me nu maar de weg.”
De herbergier bekeek de munten. De man moest wel heel dronken zijn om zoveel neer te leggen. Ach, hij zou het de persoon het teveel betaalde morgen wel teruggeven. De persoon zou hem in deze staat toch niet geloven. “De trap op, laatste deur aan de linker kant, kan niet missen.
Eindelijk was de man van de kruk af en strompelend liep deze richting de trap. Met een zwaaiende arm pakte deze de traptrede en begon moeizaam de trap te beklimmen. Enkele keren stapte deze mis en viel bijna naar beneden, tot deze bijna boven was en de trap weer miste. Dit keer was de val onvermijdelijk en hij donderde naar beneden. Met een klap kwam de kerel op de vloer van de herberg terecht en bleef roerloos liggen, zijn geest was vertrokken.

“Waar ben ik?” De geest van de persoon was op slag helder. Voor zich zag hij een wereld dat leek op wolken. “Is dit nu het hiernamaals?” Iets verderop was er een regenboog zichtbaar die uit de wolken naar boven kwam. “Wat een eigenaardige plaats.” De wolken vloer leek echter stevig en dus stapte hij richting de regenboog. Tijdens de wandeling loste de regenboog echter op en op de plek waar deze het wolken dek had doorbroken was nu de top van een piramide zichtbaar. Dat is vreemd, dacht hij. Wat een raar wereldje is dit toch. De piramide kwam niet veel dichterbij, maar de persoon zag dat er een deurtje in de piramide zat ter hoogte van de wolken. Na een knippering van de ogen stond diezelfde deur pal voor hem. Hij kon nog net voorkomen dat er een botsing zou plaats vinden. Onbewust stak hij zijn hand uit naar de deurkling en opende de deur.
Laatst gewijzigd door Ysgrublaidd op 20 okt 2006 18:30, 1 keer totaal gewijzigd.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2517
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 25 jul 2006 21:26

Hoofdpersoon

En hij staarde in een ingevallen gezicht, omlijst door sluike zwarte haren. Langzaam stapte hij naar voren, en de man voor hem stapte een pas naar hem toe. "Hallo?" vroeg hij, terwijl de mond van de zwartharige man ook open ging. Een spiegel, schoot het door zijn hoofd. Maar dat ben ik helemaal niet, was zijn volgende gedachte. Langzaam deed hij nog een pas naar voren. Links van hem bewoog wat. Met een ruk keek hij naar links, "Wawawawa. . . " stamelde hij, terwijl hij oog in ook stond met een uitzonderlijk aantrekkelijke vrouw. Ook haar mond ging open en dicht, tegelijk met de zijne. Ook al een spiegel, realiseerde hij zich. Met een snelle blik keek hij rondom, een groot aantal figuren tuurde ook rondom zich, dikke en dunne mensen, mannen, vrouwen en zelfs niet menselijke wezens, werden door ontelbare spiegels weerkaatst. Langzaam begon een paniek hem te bekruipen. Met een ruk draaide hij zich om en wilde door de deur naar buiten rennen. In plaats daarvan knalde hij onzacht tegen een spiegel aan, en tuimelde achterover.

~ Agravaìn ~

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 28 jul 2006 22:33

Hoofdpersoon

Het volgende moment leek het wel alsof zijn longen barsten...ongewild deed hij zijn mond open en ademde....water......WATER??!! Hoe kon dat nu weer het ene moment keek hij nog in ontelbare spiegels en nu ademde hij water. De spiegels waren verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor een schitterend onderwater landschap, hij was omgeven door magnifieke koraalriffen waar talloze vissen en andere zeewezens om hem heen zwommen. Hij voelde hoe hij niet alleen door zijn mond ademde, maar dat er ook zuurstof via de zijkant van zijn nek naar binnen kwam. Voorzichtig voelde hij.......niet te geloven hij had zowaar kieuwen gekregen......angstig ging hij met zijn handen en zijn ogen de rest van zijn lichaam na....steeds verder naar beneden gingen zijn ogen en handen. Zijn lichaam leek tot aan zijn middel normaal de rest bracht hem echter in een schocktoestand....hij had een prachtige bleek blauwe vissenstaart. Schijnbaar was zijn lichaam aan deze toestand gewend, het functioneerde tenminste naar behoren en schijnbaar zonder dat hij er moeite voor hoefde te doen. Tja hoe kwam hij hier?? En belangrijker nog hoe kwam hij hier vandaan??

Vastbesloten er het beste van te maken begon hij aan een onderzoek van het koraalrif. Nu zijn aandacht volledig in beslag genomen werd door het koraal werd hij overweldigd door de hoeveelheid aan kleuren die hem overspoelden, elke kleur wisselend in de wisseling van de hoeveelheid licht die van boven kwam. Zijn aandacht werd getrokken door een kleine opening midden in één van de hem omringende koralen, langzaam zwom hij in de richting van de opening. Het leek alsof hij geroepen werd.......geroepen door iets of iemand waarvan hij dacht dat hij die stem moest herkennen...hij kon het zich echter niet meer herinneren....wie wou zich dan ook iets herinneren wanneer hij omringd werd door zo veel schoonheid en iets had om te verkennen. Vastbesloten vervolgde hij zijn weg dan ook in de richting van de opening, na enkele minuten gezwommen te hebben viel het hem op dat hij maar niet korter bij de opening in de buurt scheen te komen. Hij moest en hij zou echter die opening binnen gaan.......harder en harder begon hij met zijn staart te slaan om vooruit te komen....echter zonder resultaat....hoe meer hij worstelde om dichterbij te komen, hoe verder de opening bij hem vandaan scheen. Geheel in beslag genomen door de opening was hem de grote schaduw die hem langzaam bedekte niet opgevallen.....langzaam maar zeker werd het donkerder en donkerder boven en om hem heen, zo donker dat het hem zelfs tijdens zijn obsessieve worsteling om bij de ingang te komen ging opvallen. Kwaad om de afleiding keek hij naar boven................het enige dat hij kon zien was een grote bek vol met rijen en rijen messcherpe tanden die met grote snelheid korter bijkwam. Vluchten!!! was zijn laatste gedacht voor het helemaal donker werd.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 28 jul 2006 22:51

Sjors

Sjors zag een meerman zwemmen en probeerde dichter bij te komen. De meerman merkte hem in eerste instantie niet op en dus wilde hij roepen. De meerman scheen hem niet te horen. Hij kwam steeds dichter bij en Sjors merkte dat hij een grote schaduw wierp op de meerman. Wat raar zeg. Hij wilde net heel hard iets roepen toen de meerman zich naar boven richtte. De meerman schrok en begon wilt weg te zwemmen. Sjors hield in. Hij snapte er niets van.

Langzaam veranderde het water in een groenige zoete vloeistof. De koralen en vissen verdwenen en Sjors kreeg het idee dat er verder op een doorzichtige wand bestond met daarop een plaatje van Winnie de Pooh. Er was echter iets mis met het plaatje. Hij zag er wit uit, maar Sjors kon zien dat de andere kant gekleurd moest zijn.
Laatst gewijzigd door Ysgrublaidd op 20 okt 2006 18:33, 1 keer totaal gewijzigd.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 31 jul 2006 16:53

Hoofdpersoon

Mijn ene kant is wit de andere oranje.
Mijn ene kant is wit en dit wil ik van je.
Pruts me van de deur
en zie m'n tweede kleur
die is wit op oranje.
Mijn ene kant is wit de andere oranje...

"Het wordt me te erg" riep de ex-meerman, "pruts me hier af kerel
ik voel me niet zo best als dubbel kleurig plaatje.
Die spiegels waren gek, dat zwemmen redelijk beangstigend maar een
plexi plaatje dat aan het zingen gaat, gaat me te ver".

Agravain
Beheerder
Berichten: 2517
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 03 aug 2006 19:56

Hoofdpersoon

Na een korte periode van verwarring staarde hij om zich heen. "Wat is er toch aan de hand," mompelde hij bij zichzelf. "Nu zit ik weer in een woestijn." Rondkijkend zag hij een zanderige, kale vlakte. Hier en daar piekte een rotspunt omhoog, als een vinger die naar de, zacht groene, hemel priemde. Schuin boven hem blikkerden twee fel witte zonnen genadeloos op hem neer. Ergens steeg er een diep gerommel op, amper op de gehoorsgrens. Het wordt luider, dacht hij. In de verte steeg een stofpluim op. Snel liep de man naar de beschutting van een rotsblok. Niet veel later was het dreunen oorverdovend geworden, en begon de aarde te trillen. Toen schoot het eerste wezen langs het rotsblok, een harig zespotig beest. Het was ook groot, erg groot. Na dit eerste exemplaar schoten er links en rechts nog meer van de wezens langs. Af en toe meende de man een gedaante op enkele van de beesten te ontwaren. Het stof begon verstikkend te worden, even als de hitte van de zonnen. Plots leek er een einde te komen aan de stroom dieren. Van rechts hoorde hij een schreeuw, en snel staarde hij die kant op. Een van de beesten kwam op hem af galopperen, deze zag hij duidelijk een gedaante op het dier zitten. Er werd iets onverstaanbaars naar hem gesnauwd door de gedaante, die compleet was ingewikkeld in doeken, zodat hij niet kon zien hoe het wezen er uitzag. Achter zich hoorde hij een gerucht, het laatste wat hij voelde was een scherpe pijn achter zijn oor, verbaasd zag hij de grond op zich af komen. "Uk," wist hij nog net uit te brengen, terwijl hij neer stortte.

~ Agravaìn ~

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 03 aug 2006 20:50

Uk en consorten

"Nee, nee, het was "Uk", ik weet het zeker". "Daarom hebben we hem niet gedood".
"We vonden hem ten westen van hier, we reden een wedstrijdje door de booty woestenij en hij stond wat verward achter een rotsblok". "Hij viel eerst niet echt op, kijk hoe klein hij is".
Maar mijn hexapode brulde en die kleine rooie liet z'n kop zien, ik riep hem dat hij z'n handen in de lucht moest steken maar hij reageerde niet". "Toen slingerde één van de rijders een steentje en zeeg hij neer en riep je naam, 'Uk'".
"Kijk hoe rood hij ziet, die kan vast niet tegen de zon, kom sleep hem naar de tent en bevochtig z'n lippen".

Na een tijdje kwam onze beste man bij en lag in een grote tent en rond hem zaten pijp rokende, compleet in doeken gewikkelde mensen. Nee, reuzen waren het.

"Waar ben ik" kraakte ze stem.

"Je bent in iedergeval uit de zon" lachte Uk. "Hoe ken je mijn naam en hoe kom je hier"?
"Ik kan je niet peilen, je hoofd lijkt leeg en toch praat je, je lijkt op niets wat ik ooit zag, je meet de helft van onze lengte". "Ben jij dé ene"?

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 04 aug 2006 06:56

Hoofdpersoon

"De ene?" Hij was verward. Wat was er aan de hand? Spiegels, water, zand. De reuzen om hem heen keken hem verwachtingsvol aan. "De ene.." Mompelde hij in zichzelf. "Ik.. uu.. nou.. maar ik.. ik zou." Hij pakte zijn hoofd vast. "Ik begrijp het niet? Wat is er toch aan de hand?" De reus die blijkbaar met de naam Uk door het leven moest klapte in zijn handen. Het zeil van de tent ging open en hij keek vanaf zijn lage positie omhoog om te zien wie er binnen zou komen. Een schaars geklede jonge vrouw kwam naar binnen. Ze liep naar hem toe. Even was hij bang dat ze boven op hem zou gaan staan, maar met iedere stap leek ze kleiner te worden tot ze uiteindelijk bij hem aankwam in zijn eigen formaat. De jonge vrouw dartelde om hem heen. Haar zachte sluiers en sjaals veegde langs zijn huid. "Kom.." zei ze zacht tegen hem "Dan gaan we je opfrissen." Ze giechelde toen ze de blos op zijn wangen zag ontstaan. Haar hand gleed over zijn wang. "Ik zal niet kijken. Beloofd! Kom." Even stond hij met zijn mond vol tanden. Ze was zo mooi, zo zacht, ze rook zo lekker. Ze rook naar ... naar ... Er trok een vage herinnering door hem heen, die geur kende hij toch. Narina! Die rook ook zo, alleen zag ze er anders uit de vrouw voor hem. "Narina?" fluisterde hij. De jonge vrouw keek hem even aan. "Als jij dat wilt, dan ben ik Narina." Ze ging op haar tenen staan en pakte zijn hoofd tussen haar handen. Vervolgens kuste ze hem op zijn voorhoofd, terwijl hij zijn ogen sloot. Toen hij ze weer opende was ze veranderd. Haar lange blonde haren hadden plaats gemaakt voor half-lange zwarte krullen, haar blauwe ogen waren verkleurd naar donker bruin en haar blanke huid was nu lichtjes gebruind. "Narina! Maar dat .. dat kan niet.." Een steek van pijn ging door zijn hart. "Narina is.. je bent.. dood?!" Hij greep haar vast en omhelsde haar. Zijn neus in haar haren. Alles was goed, de geur, het gevoel, maar het klopte niet, het kon niet kloppen. "Narina" herhaalde hij zachtjes voor dat hij haar weer losliet. Ze pakte zijn hand en begon achterwaarts weg te lopen. "Kom." sprak ze zachtjes en ze trok hem mee.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2517
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 14 aug 2006 20:22

Hoofdpersoon

Toen hij de tent uit was gekomen zag hij dat haar houding verstrakt was. "Narina?" vroeg hij. Met een ruk draaide de vrouw zich om, "noem die naam nooit meer," siste ze. Hierna trok de vrouw haar mantel strakker om zich heen en waadde verder door de kniediepe sneeuw. Na een korte verbijstering over de uitval repte hij zich achter haar aan. Toen hij weer vlak achter haar liep wilde hij zijn hand op haar schouder leggen, maar iets in haar houding weerhield hem er van. In plaats daarvan vroeg hij of de tocht lang zou duren. "Zo lang als nodig is," klonk het kortaf. Het pad kronkelde de besneeuwde berg op, en in stilte liepen ze verder.

~ Agravaìn ~

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 16 aug 2006 12:44

Hoofdpersoon

De man probeerde zich te herinneren hoe Narina gestorven was. Hij wist het niet meer, toen begon hij te twijfelen. Was ze wel gestorven? Vast niet, anders zou ze nu niet voor hem staan. Hij pakte de mantel beet en die viel als een los stuk stof in zijn handen. Er zat niemand meer in. Hij deed de mantel zelf om. Nog even leek hij zich te herinneren dat hij net nog met iemand samen was. Maar de gedaante verdween alsof ze nooit belangrijk was geweest. Hij bleef stil staan in de open vlakte en keek naar de sneeuw hij begon erin te graven en vond een gouden ei. Maar dat was logisch want hij had altijd al geweten dat dat ei daar gelegen had.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 16 aug 2006 19:11

Hoofdpersoon

"aµ+ªoƒÀ±­Ô" stond in relief op het ei geschreven, als je dit al schrijven kon noemen, meer als stroop op een pannekoek gegoten leek het maar onze vriend wist meteen wat die vreemde tekens wilde zeggen.
"De Goddelijke ene heeft een ei gelegd", dat is de tweede keer dat men mij als "ene" herkent en ik weet echt niet meer wat ik nu nog moet.
Het ei werd warm, begon te groeien maar paste nog steeds in z'n hand.
Het werd gigantisch en paste nog steeds in zijn hand.
In de kern van het ei verscheen een lichtpunt en daaromheen flarden kleur, stollende flarden kleur.
De kleuren losten van elkaar en werden individuen.
De kleuren tolden en vormden bollen die rond het lichtpunt draaiden. Grote en kleine bollen en rond die bollen draaiden bollen en er ontstonden nieuwe lichtpunten met meer bollen.
Er waren gasnevels waarvan de kleuren uiteindelijk elkaar weer zouden lossen en individuele bollen zouden vormen die op hun beurt maantjes en ringen zouden hebben en rond de lichtpunten zouden draaien.
Hij zag het en snapte het, dit ei was de eerste materie, dit ei bevatte alle materie die nodig was om het heelal de scheppen, zonder zijn hand was er niets. Zijn hand bevatte alles.
IK BEN DE ENE !

Agravain
Beheerder
Berichten: 2517
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 17 aug 2006 19:40

Hoofdpersoon

Zijn benen stampten op en neer. Hijgend stootte hij zijn adem uit, terwijl hij langs een hoog gebouw stormde. In een flits zag hij een gezicht verbaasd naar buiten kijken. Naar hem. Hij schoot een steegje in. Niet veel later draaide het voertuig de steeg in. Met een luid geloei kwam het snel dichterbij. Knipperende lampen wierpen schaduwen door de steeg, met een snelle sprong wierp hij zich in een steeg die haaks op de vorige stond. Hij rende weer richting de hoofdstraat, waar meer van dat soort voertuigen reden, in alle kleuren en maten. "HALT," bulderde een blikkerige stem achter hem. Hij keek achterom en zag een man half uit het portier van het voertuig hangen. Na een laatste blik achterom schoot hij de hoek om, de hoofdstraat op, de veilige drukte in.

~ Agravaìn ~

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 01 sep 2006 12:56

Hoodpersoon
Daar liep hij, in een onbekende vreemde stad in vuile gerafelde kleren, die helemaal die van hem niet leken.
Hij stond een beetje na te hijgen, met een hand op een vuilbak en de andere op z`n buik toen plots een hand op z`n schouder viel.

Twee ziele-zieke-broeders Jos en Marc
"Het komt allemaal wel goed hoor, kom nu maar zachtjes mee zo..nee verzet je nu niet."

"Kom hier met die jas ik houd het niet alleen , deze is beresterk, kom nou Jos help even verdomme, ja die spuit valium, hop in die bil."

Onze hoofdrolfiguur lag nu naar de binnenkant van het dak van een geel busje te kijken.
Twee zielebroeders ernaast geposteerd, armen in veel te lange mouwen, achter op de rug geknoopt. Ook de rits van dit vestje zat aan de achterkant, het was van zwaar, gebroken wit katoen.

"Zij komt bij Jos, ik zie het Marc."

"Rustig maar mevrouw, u bent in een cafeetje van de trap gestuikt, u heeft een flinke jaap in uw hoofd."
"Gaat het mevrouw?"

Hoodpersoon
Mevrouw, Mevrouw wat zullen we..krijg nou tie.. wat..

Twee ziele-zieke-broeders Jos en Marc
"Ze is weer van haar stekje gegaan Marc, ja ik zie het Jos"
Laatst gewijzigd door Elmer op 20 okt 2006 19:34, 1 keer totaal gewijzigd.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 02 sep 2006 13:02

Een mevrouw

"Heee waar blijf je nou? waarom stop je net op het moment dat het gezellig is? " Verdwaasd draait ze haar hoofd naar de spreekster. En ziet een grote gele haas midden in een hoop veren zitten terwijl een paarse kikker nog een kussen vasthoud en dat in haar richting gooit.

"Pfoe" zegt de kikker "met jou is er ook geen lol aan, zijn we net lekker bezig ga jij liggen maffen"

Agravain
Beheerder
Berichten: 2517
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 02 sep 2006 13:22

Een mevrouw, een kikker en een rozige beest

"Ja, ja, sorry," zegt ze met een twinkeling in haar ogen. "Maar ik ben ook erg moe," vervolgt de vrouw, terwijl ze met een ferme zwaai een kussen tegen de haas aanslaat. Als het verendons weer is neergedaald ziet ze het rozige beest haar boos aankijken. "Dat is niet de bedoeling," zegt het dier op boze toon. "Alleen de kikker en ik mogen met de kussens slaan, jij moet met de speelgoedknuffels gooien." Alsof de beide dieren elkaar zonder woorden kunnen spreken springen ze alle twee naar voren en binden de blonde vrouw stevig vast met een stel lakens. "Ziezo," bromt de oranje kikker, "die laten we even afkoelen totdat ze zich weer aan de spelregels houdt." "Goed idee," antwoordt de paarsige langoor, "kunnen wij ondertussen even een ijsje gaan eten." Verbluft kijkt de vrouw de twee dieren na, die parmantig door een deur verdwijnen.

Plaats reactie