De gelagkamer van de Blaffende Vis

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Ostracod
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 299
Lid geworden op: 10 dec 2005 21:00
Locatie: Berlicum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ostracod » 19 feb 2006 12:52

Toen de vrouw zei dat Gwywens geest nu bij haar voorvaderen was begon Ostracod nog harder te jammeren. Alle hoop die de vrouw voor heel even had gegeven was in 1 keer weer verdwenen. "Waarom Gwywen? Waarom?" Jammerde hij terwijl hij haar tegen stevig zich aan hield gedrukt. Hij keek op naar Juiced. "Wat moeten we doen Juiced? Wat moeten we nu doen zonder Gwywen?"

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 19 feb 2006 21:20

Ze dacht dat ze haar naam hoorde. Van heel ver, alsof de stem uit een andere wereld kwam, uit een droom.
'Je kunt het,' klonk de stem van Gorm.
Als een mokerslag keerde de pijn terug.
'Ik kan het niet!' riep ze zonder geluid, maar Gorms stem echode nog na: 'Je kunt het!'
Ka-doem... wat is dat? ka-doem... daar heb je het weer kadoem... een vage herinnering kwam bovendrijven. Ka-doem. Steeds harder en krachtiger klonk het geluid, dat zo bekend was maar dat ze nog altijd niet kon thuisbrengen.
Op het moment dat de pijn in haar longen niet meer uit te houden was, wist ze het: het is mijn hart. Het klopt weer.
Met een diepe teug ademde ze de frisse lucht in.
'Ze leeft!' hoorde ze iemand op ongelovige toon roepen. Een bekende stem - meer wist ze niet.
Ze hoestte. Zwart stof kwam uit haar longen. Ze hoestte tot ze dacht dat ze stikte, en telkens kwam er zwart stof naar buiten.
Zijzelf, noch de omstanders wisten dat het het gif was dat in haar lichaam opgedroogd was.
Uitgeput rustte ze tegen de sterke armen die haar nog altijd stevig vasthielden. Ze besefte niet dat het Ostracod's armen waren. Ze had er geen weet van dat er mensen om haar heen stonden.
Ze voelde hun aanwezigheid, maar was nog niet helder genoeg om het te beseffen.
Vol verwondering luisterde ze naar het kloppen van haar hart, krachtig en sterk, en ineens wist ze waar Gorm was. Hij was in haar, in haar ziel gedoken, deel van haar geest geworden. Je bent bij me, zei ze in gedachten tegen haar oom. Voor altijd, antwoordde zijn vertrouwde stem.
Eindelijk opende ze haar ogen en keek naar de man die haar vasthield. Hem ken ik wel, dacht ze blij en ze glimlachte naar hem.
Ostracod probeerde zijn geschrokken afgrijzen te verbergen. 'Gwywen, je ogen...' zei hij met een rare toon in zijn stem.
Juiced en de genezeres bogen zich geschrokken naar haar toe.
'Haar ogen zijn zwart,' fluisterde Juiced. 'Geen iris, geen oogwit. Helemaal zwart.'
'Kun je ons zien?' vroeg de genezeres.
Gwywen knikte niet-begrijpend. Natuurlijk zag ze hen, en ook hun aura's om hen heen. Zo mooi, al die kleuren. Zoiets had ze nog nooit gezien.
'Het zijn de ogen van een ondode,' zei de genezeres op ernstige toon.

Jo0st
Sterrenschipper
Berichten: 1168
Lid geworden op: 01 nov 2005 13:12
Locatie: Eindhoven
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jo0st » 20 feb 2006 15:29

Ik kon het amper bevatten, het ene moment was Gwywen afgeschreven door de meest bedreven genezers en tovenares die ik ooit aan het werk had gezien. Op het andere moment gaat ze opeens zitten en heeft ze de meest vreemde ogen die ik ooit had gezien. Ik vond ze niet echt beangstigend, maar mijn goden, vreemd waren ze! Snel riep ik mezelf mijn training in herrinering en bracht een glimlach op mijn verbaasde gezicht. Hoe door de war je ook bent, altijd de schijn ophouden, het stelt andere mensen op hun gemak of het maakt dat ze zich ongemakkelijk voelen, afhankelijk van de intenties van die persoon. Ik kon het mijn leermeester in de filosofie nog horen zeggen nadat hij ons op het trainingsveld had uitgeput. 'Je ziet eruit als een verzopen katje Gwywen', fluisterde ik, 'ik hoop maar dat Ostra zich een beetje beter voelt anders kan ik straks elke avond voor het eten zorgen terwijl jullie lekker in bed liggen'. Ik knipoogde naar Gwywen en Ostra om ze een beetje op hun gemak te stellen, we hadden de laatste dagen al zoveel meegemaakt dat iemand voor een beetje afleiding moest zorgen. 'Dat was een magere analyze mevrouw', zei ik tegen de ordezuster, ik noemde haar maar niet bij haar titel, ik wist niet of ze me die in vetrouwen had verteld of niet, 'zou je Gwywen nu kunnen genezen, het lijkt erop alsof het gif haar niet aardig vond, dus dan blijft alleen de schichtwond over'. Nog steeds probeerde ik een beetje een ontspannen sfeer te creeren, we moesten niet teveel aandacht trekken, het zou mensen alleen maar achterdochtig maken. 'Zou je haar astjeblieft kunnen genezen, als het nodig is zullen we er graag wat voor betalen'. Er vanuit gaande dat ze dit wel wilde doen wenkte ik Ostra en vroeg hem alvast naar boven te lopen om onze kamer klaar te maken, dan konden we Gwywen straks met z'n tweetjes naar boven brengen. Ik kon zien dat Ostra geschokt was, het was beter hem een doel te geven zodat hij het gevoel had dat hij niet nutteloos was. Een vriend in nood helpen is altijd prettiger dan maar wat staan te koekeloeren. Wat een dagje...

Shadar-Kai
Hemelkenner
Berichten: 475
Lid geworden op: 27 nov 2005 10:12
Locatie: Berlicum

Ongelezen bericht door Shadar-Kai » 21 feb 2006 07:35

Shadar zat nog maar net te eten toen de vrouw, die er halfdood uitzag, binnenkwam. Hij volgde het tafereel en zag dat mensen haar probeerde te helpen wat tervergeefs niet lukte. Rustig at Shadar verder toen hij zag dat de vrouw wonder boven wonder weer begon te leven. Zoiets merkwaardigs heb ik nog nooit gezien... een vrouw die zonder hulp van iemand anders weer tot leven komt. Shadar toonde steeds meer belangstelling en nadat hij snel zijn eten op had gegeten probeerde hij door de menigte dichterbij te komen. helaas voor Shadar lukte dit niet en moest hij genoegen nemen met een stoeltje waar hij op kon staan. Door het betere zicht van de vrouw zag Shadar iets vreemds, haar ogen waren zwart. Bij het zien van de zwarte ogen kreeg Shadar de kriebels en ging hij weer snel naar zijn tafel. Toen Shadar weer zat zag hij de grote man weer naar boven lopen en dacht, wat heeft hij hier allemaal mee te maken?

Ostracod
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 299
Lid geworden op: 10 dec 2005 21:00
Locatie: Berlicum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ostracod » 21 feb 2006 17:26

Totaal geshockeerd deed Ostracod wat Juiced heb vertelde te doen. Hij kon die ogen van Gwywen maar niet uit z'n hoofd krijgen. Hoe blij hij ook was dat ze weer leefde, de ogen van haar hadden hem bang gemaakt. En met het idee dat Gwywen nu een ondode was had Ostracod het maar moeilijk. Haar hart klopte toch weer? Ostracod had boven het kapotte bed van hun kamer omgewisseld met een heel bed van een andere kamer. Op een kapot bed kunnen we Gwywen niet neerleggen natuurlijk. Zal men vast niet erg vinden dat ik dan even de bedden omwissel, hoopte hij. Na hier wat rond gesjouwd te hebben was hij ook weer wat tot rust gekomen. "Het zal allemaal wel goed komen, Gwywen zal wel weer de oude worden." Zei Ostracod tegen zichzelf terwijl hij alweer de trap afliep naar Juiced en Gwywen.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 24 feb 2006 14:25

Geschokt had ze naar de ogen van de vrouw gekeken. Hier was iets gebeurd dat eigenlijk niet kon! Geintrigeerd bleef ze de vrouw in de gaten houden, ze was vast van plan om er achter te komen wat er precies gebeurd was. Misschien kon ze dan als ze de magie enmaal kende die zelf ook wel leren toe te passen. Al snel werden haar de schier onvoorstelbare mogelijkheden duidelijk die de beheersing van die magie inhielden.

"Je kunt misschien wel vinden dat ik een nogal schamele diagnose gesteld heb, maar ik blijf erbij....zij was niet meer onder de levenden. En zelfs voor mijn niet onaanzienlijke mogelijkheden is het onmogelijk een dode te genezen of weer tot leven te wekken! Er is echter een nogal obscure mogelijkheid........ het enige dat ik bedenken kan is dat zij gewild of ongewild nu haar ziel deelt met iemand anders, iemand die vanuit het dodenrijk haar ziel gedeeltelijk heeft overgenomen. Zoiets is echter alleen maar mogelijk als beide deelnemers al over een bepaalde elimentaire magie beschikken. Op jouw vraag of ik haar nu kan helen.....tja.....ik kan haar alleen maar energie geven.....helen moet ze nu zichzelf. Als ik me ga inmengen in haar heling, althans op dit punt, dan loop ik het risico dat het nieuwe gedeelte van haar ziel slecht reageerd op mijn heling. De keus is dus nu aan haar zelf......."

Ostracod
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 299
Lid geworden op: 10 dec 2005 21:00
Locatie: Berlicum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ostracod » 03 mar 2006 19:47

"En helen gaat niet zonder goede rust. Kom Juiced wel brengen Gwywen naar boven daar hebben we geen grote groep mensen om ons heen staan en kan zij mooi rusten." Voorzichtig Ostracod Gwywen op. Met Juiced achter zich aan lopen ze naar boven. "Juided Zou je even de deur willen open maken?" Als ze de kamer binnen stappen legt Ostracod Gwywen voorzichtig op het bed neer, hijzelf gaat aan het voeten eind zitten en Juiced pakt een stoel. "En wat nu?" Zegt hij hardop tegen zichzelf.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 03 mar 2006 20:53

Hans was weer op zijn kruk gaan zitten, hij voelde zich raar en de wereld om hem heen werd koud.
De Dood kwam binnen, dit keer met een zandloper waar de laatste zandkorreltjes zichtbaar in waren, ten minste zichtbaar voor de Dood zelf. De rest kon hem niet zien omdat hij buiten de tijd niet-leefde.
Hans gilde het uit van pijn terwijl hij op de grond in elkaar zakte van kramp.
De Dood had hem gevonden en opgeëist en was alweer verdwenen, op zoek naar de volgende wiens tijd was gekomen.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 05 mar 2006 11:40

Tal was nog niet van haar plaats gekomen. Ze had de lichte verwarring gezien rond de binnenkomst van de dame die eerder niet kon spreken of horen. Haar amulet gaf haar weer een minimale steek, en haar gezicht vertrok even een beetje. Ze schudde het van zich af. Vreemde dingen gebeuren hier. Ook de andere dame, in de schitterende jurk kwam weer naar binnen en ze leek een klein beetje in de war. Als Tala haar niet eerder bezig had gezien zou ze de subtiele tekenen niet hebben opgemerkt. Ze nam een slok van haar drankje en liet haar blik weer afdwalen. De gnoom ging op zijn kruk zitten. Hij ziet een beetje bleek zeg. Pff, kan niet tegen drank zeker. Opeens vertrok zijn gezicht en zakte hij in elkaar. "Bij de goden, is het hier altijd zo 'levendig'? Gevechten, gewonden, genezingen..." sprak ze half tegen degene achter de bar en half tegen niemand in het bijzonder. "Wat is er nou weer met hem aan de hand." Ze stond op zette haar pul op de bar en liep naar de Gnoom toe. Ze greep zijn pols en zocht naar een hartslag, maar ze kon hem niet vinden. "Kom op nou...Waard? Volgens mij..."

Agravain
Beheerder
Berichten: 2510
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 05 mar 2006 17:55

De waard snelde naar de Gnoom toe, aan de lijkbleke gelaatskleur kon hij al zien dat de Dood de herberg weer eens met een bezoekje had vereerd. Treurig schudde hij zijn hoofd en wenkte een aantal knechten om het lichaam van Hans uit de gelagkamer te halen.

"Mensen, mensen", riep hij over het feestgedruis heen, "tijd voor de laatste ronde." Hij zou blij zijn als de feestgangers weer waren vertrokken. Er was zoveel gebeurd op deze avond. Een iemand gered uit de klauwen van de Dood, en een van wie zijn tijd blijkbaar echt was gekomen. Hij zou Hans Klok, de Gnoom, wel missen. Een apart figuur, die regelmatig langs kwam in de Herberg.

Niet veel later was de rust in de gelagkamer weer terug gekeerd. De gasten die een kamer hadden druppelden langzaam weg. Waarna de laaiende vuren in de haarden werden gedempt en de gelagkamer werd opgeruimd en schoongemaakt voor een nieuwe dag. Met een geeuw toog de waard vervolgens naar zijn eigen bed.

~ Agravaìn ~
Laatst gewijzigd door Agravain op 05 mar 2006 21:16, 1 keer totaal gewijzigd.

Beriador
Hemelkenner
Berichten: 527
Lid geworden op: 28 feb 2004 16:53
Locatie: Venray
Contacteer:

Ongelezen bericht door Beriador » 05 mar 2006 21:09

Beriador had een hele tijd geslapen en toen hij uiteindelijk wakker werd had hij gezien dat er ondertussen veel was gebeurd in de gelagkamer. Er werd opgeruimd en de meesten mensen waren al weg, of naar hun kamer of naar huis. Beriador ging naar de hooizolder en ging rustig liggen.Wel jammer dat ik in slaap ben gevallen want nu weet ik niet wat er allemaal is gebeurd en dat is altijd wel interessant. Maar ach...Toen kreeg de tijd vat op hem en viel hij, ondanks dat hij al heel lang had geslapen, in slaap.

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 05 mar 2006 21:27

'Hij is hier,' zei Gwywen, die ineens rechtop in haar bed zat.
Ostracod schrok wakker. Hij lag op een deken op de grond naast haar bed.
'Wie?' vroeg hij slaapdronken.
'Hij is hier,' herhaalde Gwywen.
Zonder nog iets tegen Ostracod te zeggen stond ze op en verliet de kamer. Ostra volgde haar. In zijn ene hand droeg hij zijn bijl. Hij wist niet over wie ze het had, maar het leek hem wel handig om zijn bijl bij zich te hebben.

Het was donker in de herberg. In de stille gelagzaal, waar nu de gasten vertrokken waren, kraakte alleen het hout van de vloeren af en toe en in de haard lag een zacht smeulende herinnering aan het vuur.

Gwywen liep zoekend om zich heen. Ostra volgde haar op de voet, niet begrijpend hoe ze zo feilloos haar weg kon vinden in het donker.
Opeens stonden haar nekharen overeind.
'Hij is hier,' fluisterde ze.
Achter haar stond Ostracod stil, zijn spieren gespannen voor iets dat hij niet eens kon zien. Hij voelde de aanwezigheid van iets duisters, een groot kwaad waartegen zijn bijl niet opgewassen was en ineens voelde hij zich heel klein en machteloos.
'Gwywen,' zei hij zacht, maar ze hoorde hem niet of negeerde hem.
Zonder aarzelen deed ze een stap naar voren.

Volkomen verrast keek de man met de zeis haar aan. 'Jij bent dood,' zei hij op vragende toon.
'Jij hebt die vergiftigde pijl naar mij afgeschoten,' begreep Gwywen ineens.
'Nee,' schudde de Dood zijn hoofd. 'Ik heb slechts de beschikking over mijn zeis.'
'Wie was het dan?' drong Gwywen aan, maar de Dood keek haar nog altijd niet-begrijpend in haar volkomen zwarte ogen.
'Jij hoort dood te zijn,' benadrukte de man met de zwarte mantel nog maar eens. 'Je bent de grens gepasseerd. Ik was erbij. Je kunt hier niet zijn. Je hart klopt. Het kan niet.'
'Ik ben niet dood,' zei Gwywen.
'Het kan niet.' De Dood deed een stap naar achteren, alsof hij haar zo beter kon zien en verstevigde zijn greep op de zeis.
'Ik ben niet dood. Noch levend,' zei Gwywen. 'Jij kunt me niets meer doen, Zeisman. Noch enig aards wapen.'
Voor haar ogen loste de man met de zeis op en verdween in het niets, een zwavelachtige geur achterlatend in de gelagzaal.

'Wat was dat?' vroeg Ostracod en hij schraapte zijn keel toen hij hoorde hoe zijn stem piepte.
'Maak je maar geen zorgen,' stelde Gwywen hem gerust. 'Hij is weg.'
Ostracod had de man met de zeis niet gezien, en ook zijn stem niet gehoord. Hij begreep niet veel van wat er gebeurd was.

'Kom,' zei Gwywen, en ze leidde hem naar de baar in de hoek van de gelagzaal waar het stille lichaam lag van de gnoom Hans Klok.
Ze legde haar koude handen op zijn borst, een wanhopige poging iets te veranderen aan zijn droevige lot, maar in haar binnenste klonk de stem van oom Gorm: hij is verloren...
Laatst gewijzigd door Gwywen op 06 mar 2006 13:18, 1 keer totaal gewijzigd.

Shadar-Kai
Hemelkenner
Berichten: 475
Lid geworden op: 27 nov 2005 10:12
Locatie: Berlicum

Ongelezen bericht door Shadar-Kai » 06 mar 2006 07:45

Shadar had alles rustig gevolgd en vond het niet meer zo vreemd ook niet. Toen Shadar merkte dat het laat werd bleef hij nog tot sluitingstijd in de gelagkamer maar er gebeurde verders niet veel meer. Op het punt dat iedereen naar huis moest gaan maakte Shadar zich klaar om een nachtje in de stal te gaan slapen, sinds hij geen huis meer had was dit zo'n beetje de gewoonste zaak van zijn wereld. De stallen waren nog open toen Shadar eraan kwam wat hem wel een beetje verbaaste, iedereen kon hier dus gewoon naar binnen om zijn of haar paard te stallen of om andere zaken te regelen.
Shadar zocht nog eventjes naar een mooie hooiberg en begroef zich er half in om niet meteen opgemerkt te worden als er iemand binnen kwam. Na een paar minuten draaien voor een comfortabele plek viel Shadar toch nog in slaap.

Ostracod
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 299
Lid geworden op: 10 dec 2005 21:00
Locatie: Berlicum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ostracod » 06 mar 2006 21:36

Hij pakt Gwywens hand en neemt haar mee naar een tafel. "Ga even zitten alsjeblieft." Rustig gaat ze zitten en wacht af wat Ostracod te zeggen heeft. Zenuwachtig pakt hij er een kaars bij en gaat tegenover haar zitten. "Wat gebeurd hier allemaal Gwywen? Ik ben niet dood. Noch levend. Wat bedoel je ermee? Je wilt toch niet zeggen dat je een levende zombie bent ofzo?" Overvald Ostracod haar met vragen. Hij snapt er allemaal niks meer van. "Wil je me vertellen wat er allemaal aan de hand is?" Er valt een korte stilte.

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 06 mar 2006 22:17

'Ik weet het zelf niet goed,' antwoordde Gwywen op gedempte toon, alsof de dode gnoom hen kon horen.
Ze pakte zijn beide handen en keek hem over de kaars heen met haar zwarte ogen aan. Ze zag dat het hem moeite kostte haar aan te blijven kijken.
'Er is iets met mijn ogen, hè,' zei Gwywen.
Ostracod knikte. 'Ze zijn helemaal zwart. Als van een bange kat. Maar jij lijkt me niet bang.'
Ze schudde haar hoofd. 'Ik ben niet bang meer. Ik ben dood geweest, Ostra. Ik ben de grens overgestoken, en weer teruggekeerd.'
Ze zweeg even om haar woorden te laten bezinken, en sprak toen verder: 'De man met de zeis was hier. Hier in de gelagzaal. Hij heeft de gnoom gedood. Maar hij had mij even daarvoor ook te pakken. Ik ben hem ontsnapt, en hij begreep het niet. Niemand kan aan hem ontsnappen. Ik weet niet wat er gebeurd is.'
Dat laatste was gelogen, want ze wist maar al te goed wat er gebeurd was. Haar oom Gorm, de legendarische Gorm, was vanuit het hiernamaals teruggekeerd, in haar lichaam. [Ze durfde het Ostra niet te zeggen. Ze kon niet voorspellen hoe hij erop zou reageren.
'Ik ben niet dood, Ostra. Maar omdat ik ook niet levend ben, kan ik niet meer sterven. Ik ben gedoemd om voor eeuwig op deze wereld te blijven.'
Ostra staarde ongelovig naar haar koude handen die in de zijne lagen. Nu begreep hij waarom haar handen, haar hele lijf, nooit meer warm werden. Een levende dode. Hij voelde de gal omhoog komen en slikte.

Gesloten