De gelagkamer van de Blaffende Vis

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 01 nov 2005 18:56

"Geweldig! Ik heb niet veel ruimte nodig. En geen zorgen.. ik hou Mok dicht bij me. Mocht je last hebben van ratten of muizen heb je best kans dat ze nu de benen nemen. Die houden niet zo van fretten. " Ze knipoogde even en volgde naar het kamertje dat voorlopig het hare zou worden. Snel pakte ze haar spullen uit. Gooide haar mantel over een stoel en haalde haar handen door haar haar. "Mijn god wat zie ik eruit."

Het duurde niet lang voor er voldoende water was voor een bad en Tala waste zich snel. Ze wist dat de andere dame ook graag een bad wilde nemen, dus om er dan lang en uitgebreid van te gaan genieten.. dat was voor een andere keer. Ze borstelde haar haren en trok een schone tuniek en broek aan. Gooide een speciale tas over haar schouder en stopte Mok erin. De tas was zo gemaakt dat het fretje lekker door wat gaatjes kon kijken, er rustig in kon slapen of haar koppie even eruit kon steken voor een kroeletje, mits de flap niet was vastgezet.

Een uurtje later kwam Tala weer naar beneden.Ze liep even naar de bar en bestelde wat te eten. "Gewoon wat de pot schaft, niks speciaals. En een glas water graag. Kan dat? Ik ga daar zitten." Ze wees naar een rustig tafeltje, liep erheen en ging zitten, met haar rug naar de muur. Ontspannen leunde ze achterover en keek rond in de herberg.

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 01 nov 2005 22:32

Gwywens blik rustte belangstellend op de andere vrouwen. Zodra ze echter merkte dat één van hen haar kant op keek, dook ze weer achter haar drinkbeker.
Ze moesten vooral niet denken dat ze op vrouwelijk gezelschap zat te wachten. Nee, de komst van de andere vrouwen kwam haar veeleer goed uit omdat daardoor de aandacht minder op haarzèlf werd gericht.
Met lede ogen zag ze hoe de waard stuk voor stuk de kamers in zijn herberg verhuurde aan de nieuw binnengekomenen.
Niet voor haar. Zij sliep in de stallen, in het hooi. Gratis en warm. Ze had wel op ergere plaatsen geslapen. Onder de sterren, tussen vlijmscherpe rotsen, aan de rand van een moeras waar de hele nacht fluisterstemmen te horen waren.
Ze stond op en liep met stramme passen naar de achteruitgang van de herberg. In het voorbijgaan knikte ze de waard toe. Aardige kerel, dacht ze. Hij moest eens weten.
Ze klom de ladder op naar de hooizolder en knielde neer. Haar handen tastten onder het stro. Ja, het ligt er nog, dacht ze opgelucht. Toen maakte ze een kuil in het hooi, wikkelde zich in haar grofwollen deken en wachtte op de slaap die niet komen wilde.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5588
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 01 nov 2005 22:58

Een deugniet van een geest vloog de gelagkamer binnen. "Yieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee." Niemand hoorde of zag hem. Echter had hij de tijd van zijn leven. Nou ja, leven. Eerder de tijd van zijn dood. Snel maakte hij een rondvlucht over de bar, dook rondom de waard en maakte toen een opwaardse vlucht naar het plafond, om vervolgens na het afronden van een salto weer naar beneden te duiken. "Wooooooooo Hoooooooooooo." Gilde de geest van plezier. Nog steeds niemand die hem zag of hoorde. Het maakte de geest niet uit. In het leven had niemand op hem gelet en in de dood zou ook niemand op hem letten. Was dat ook niet de reden geweest waarom hij nu een geest was. Er was niet op hem gelet en dat was uiteindelijk zijn dood geworden. Niet dat zijn dood hem wat uitmaakte. Hij had nog nooit zoveel lol gehad. Met een noodgang dook hij op een van de gasten af. Vloog dwars door het lichaam heen. Achterom kijkend zag hij dat de persoon even bibberde. Het was de enige manier die de geest tot nog toe had ontdenkt om zijn aanwezigheid een beetje kenbaar te maken. Hij was er blij om want de reactie van de levende vond hij erg grappig. Vroeger liet hij vaak mensen schrikken en daar had hij veel plezier aan beleefd. Nu schrokken ze niet altijd, wat hij wel jammer vond. Daarintegen kreeg hij nu achteraf ook niet op zijn kop. Hij had de herberg verlopig wel weer gezien en met een "Jaaaaaaahaaaaaaaaa" schoot hij de gelagkamer weer uit.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 02 nov 2005 16:53

Lasmes stond met zijn rug tegen de muur in een donker hoekje, het mocht dan lijken alsof hij naar de grond keek maar in werkelijkheid, bekeek hij alles vanuit zijn ooghoeken. Zijn linkerbeen was opgetrokken en stond met de onderkant van de schoen ook tegen de muur aan. Hij stond er al een tijd. Hij had geduld, hij wist dat er in zijn vak soms uren van tijd nodig waren om iets buit te maken. Zijn korte bruine haar viel tot iets voor zijn ogen. Niemand in deze kamer zou op hem letten.

Waylander
Kosmonaut
Berichten: 954
Lid geworden op: 20 feb 2004 11:50
Locatie: Venray

Ongelezen bericht door Waylander » 02 nov 2005 18:21

Er viel een briefje uit de lucht, hij lande voor Waylander op de tafel.
Ze is er
Waylander keek op, naar het plafond, denkend waar het briefje vandaan zou kunnen komen.
Er viel nog een briefje
Bij de bar
Bij de bar stonden een man en een vrouw. Het ging dus om de vrouw.
Nog een briefje...
Het is simpel
Je kunt het
Er zijn mogelijkheiden
Denk goed na

Er lagen nu zes briefjes voor hem, allemaal uit het niets verschenen.
Waylander pakte ze alle zes vast in zijn hand, en bestudeerde ze goed.
De rest van de herberg zag hem in zijn lege handpalm staren.

Jo0st
Sterrenschipper
Berichten: 1168
Lid geworden op: 01 nov 2005 13:12
Locatie: Eindhoven
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jo0st » 03 nov 2005 18:57

Het was een zware reis geweest, de Goden waren hem de laatste tijd niet goedgezind, zo ging dat van tijd tot tijd. Het stadje was donker, uit enkele raampjes kwam wat spaarzaam licht, kleine indicaties van de warmte en de geborgenheid van de huizen waar ze in zaten. Niet meer voor hem weggelegd, speurend keek hij rond of er ergens een Herberg in de buurt zat. Na een tijdje rondgelopen te hebben was het uiteindelijk zijn neus die hem aanwees waar een Herberg lag, snel wat gaan eten, honger lijden had hij al genoeg gedaan de afgelopen paar dagen.

Binnen in de Herberg was het warm, warm en toch wel redelijk druk, zijn eerste oogopslag vertelde hem dat er geen vechterbazen zaten, het was altijd prettig als je gewoon van je bord kon eten, in plaats van je diner onder de laarzen van wat dronken idioten uit te schrapen. Meteen daarna herzag hij zijn mening, er broeiden hier een boel zaken, het leek wel of de gelagkamer gonsde van de geheimen. Aan de bar zaten wat mensen, maar aangezien er niemand tussen mij en de snelste weg naar warm voedsel en bier inzat hield ik mijn zwaard in mijn schede, kijken hoe lang het zou duren voor de herbergier mijn wenken zou opmerken. Opeens dat vreemde gevoel alsof er iemand over mijn graf liep, een rilling over mijn rug, even leek het net of er gelach door mijn lichaam klonk, bah dit beloofde weinig goeds voor de rest van de avond. Uiteindelijk riep ik maar naar de herbergier dat ik wat warms wilde eten, als hij snel was zou hij vanavond zijn darmen in zijn omvangrijke buik kunnen houden.

Wat een duistere gedachten weer, op de een of andere manier had ik die altijd na een zware tocht, de stoel waar ik op ging zitten verzachte mijn gemoed al weer, de herbergier en de bezoekers in de gelagkamer hadden van mij niks te vrezen. Langzaam gingen mijn ogen weer de gelagkamer door, ik besloot maar mijn ogen te sluiten en probeerde te genieten van de warmte. Mijn hele leven zwierf ik al doelloos rond door die ene toevallige samenkomst van omstandigheden, misschien werd het tijd wel een doel te vinden ... langzaam dommelde ik in, de herbergier zou me wel wakker maken als mijn eten klaar was.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 04 nov 2005 20:18

De broodmagere herbergier gaf een keukenjongen een wenk om de gast te bedienen. Deze verdween naar de keuken om wat gebraad en brood klaar te maken voor de nieuwe gast. De herbergier liet de bar over aan de dienstertjes en verdween zelf de kelder in om een inventaris van de voorraad drank te maken.

Ondertussen kwam er een onopvallend, enigzins smerig meisje de gelagkamer binnen. Zoals gebruikelijk besteedde er niemand aandacht aan haar. Met haar grote onschuldige donkere kijkers had ze al snel de slapende man in de gaten. Met vlugge pasjes trippelde ze langs hem, terwijl ze in het voorbijgaan met een snelle haal van een klein scherp mesje de beurs van haar slachtoffer los sneed. Behendig liet ze het ding in haar schort glijden. Terwijl de man onrustig bewoog in zijn slaap trippelde ze verder naar een van de vaste dronkelappen in de herberg en schudde aan zijn schouder. "Pappa, Pappa, je moet thuiskomen van Mamma." riep ze met haar iele stemmetje. De man keek haar lodderig aan en liet toen zijn hoofd weer op de tafel vallen. Met snelle pasjes verdween het meisje vervolgens weer naar buiten, waar ze in de duistere steegjes verdween.

~ Agravaìn ~

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 04 nov 2005 21:56

Hevig geschrokken richtte Gwywen zich op uit het hooi waarin ze had liggen slapen. Waar kwam die klap vandaan? Ze probeerde logisch te blijven denken. Het moest één van de paarden in de stallen onder haar zijn geweest, die tegen het hout van zijn box aan gestoten was. Ja, dat moest het geweest zijn.
Maar haar hart kwam niet meer tot bedaren. Vechtend tegen de paniek zochten haar handen onder het stro. Ja, het lag er nog. Het lag er nog. Onbewust liet ze een bevende zucht ontsnappen.
Haar ogen gleden langs de dikke balken van de zoldering. Was er geen betere plek? Ze kwam overeind en schudde zorgvuldig het hooi van zich af. Geen sprietje mocht er achterblijven op haar kleren of in haar haar, of ze zou haar schuilplaats verraden.
Lange tijd zat ze gehurkt, het hoofd een beetje scheef, scherp luisterend naar de geluiden beneden haar in de stal. Niemand.
Toen strekte ze haar lange benen en klom achterwaarts de houten trap af.
Bijna verloor ze haar evenwicht toen ze achter zich een stem hoorde. Nog net kon ze de trede vastgrijpen, anders was ze gevallen.
'Zo,' zei de stem spottend, 'je schrikt nogal snel, voor iemand die doof is!'
Geschrokken keek ze om - en besefte dat ze zichzelf verraden had.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 13 nov 2005 13:13

De herbergier hief zijn lantaarn wat hoger op, zodat hij de bezoeker beter kon zien. Ja het was inderdaad de bezoekster die de hele dag al in de herberg had rondgehangen. "Ik had al het vermoeden dat je hier zou zitten. Weet je, een goede herbergier ziet meer dingen dan zijn klanten vermoeden. Ook dat de ene klant het niet zo leuk vindt dat een andere een plekje op de hooizolder krijgt toegewezen." Toen de bezoekster wat wilde zeggen hief hij zijn hand omhoog, "En ik ben er niet zo gelukkig mee dat er mensen ongevraagd hier komen overnachten. Meestal hebben die rottigheid in de zin. Veel van mijn bezoekers zijn bijvoorbeeld nogal, ehhhhh, gehecht aan hun paarden."


~ Agravaìn ~

Beriador
Hemelkenner
Berichten: 527
Lid geworden op: 28 feb 2004 16:53
Locatie: Venray
Contacteer:

Ongelezen bericht door Beriador » 13 nov 2005 13:22

Beriador werd wakker door al het lawaai en zag een vrouw op de trap die blijkbaar met iemand aan het praten was, hij kroop naar de trap en vroeg: "Wat is hier aan de hand? Kan ik niet gewoon rustig slapen?" Hij zag toen dat de herbergier met de vrouw stond te praten en keek hem nieuwsgierig aan. "Wat is er met deze vrouw?"

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 13 nov 2005 21:44

Met verschrikt opengesperde ogen keek Gwywen van de herbergier naar de andere man, van wie alleen het hoofd zichtbaar was dat uit het raam stak. Ze herkende hem als de man die op de vlucht was voor zijn vrouw en zijn diensten aan de waard had aangeboden.
Ze schudde haar hoofd - al kon ze de schijn niet langer ophouden dat ze doof was, ze kon nog wel doen alsof ze stom was - en wees naar haar mond. Toen haalde ze haar schouders op.
'Ik geloof er niets van,' mompelde de waard, zo zacht dat Gwywen het wel hoorde maar de ander niet. Nauwelijks merkbaar schudde ze haar hoofd. Die ander mag niets merken.
'Nou,' zei de waard, een tikje ongeduldig. 'Komt er nog wat van? Ik heb niet graag dat je hier bent, zoals ik net al zei. Je hebt hier niets te zoeken.'
Zijn stem werd wat vriendelijker toen hij vervolgde: 'Ik heb nog een opkamertje voor noodgevallen. In de punt van de zolder. Er ligt een stromatras en je kunt er niet rechtop staan. Groter is het niet. Je kunt het voor drie kopertjes per nacht huren.'
'Wat deed ze daar?' drong Beriador aan.
Hij mag het niet weten! En de waard ook niet.
Ze vouwde haar handen en hield ze tegen haar oor, als gebaar dat ze er had willen slapen.
'Ik geloof niet dat ze kwaad in de zin had,' stelde de waard zijn gast gerust. Maar zijn blik bleef streng op Gwywen gericht terwijl hij dat zei.
Beriador liet zijn blik lange tijd op Gwywen rusten voor hij het luik weer sloot.
Hoe moet ik het daar nu wegkrijgen? vroeg Gwywen zich ongerust af. Als ze maar niet op de hooizolder gaan zoeken, dacht ze bedrukt toen ze achter de waard aan liep naar het zolderkamertje.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 13 nov 2005 22:43

Eindelijk zat ze in bad, eindelijk kon ze het vuil van de reis van zich afspoelen. Ze had niet verwacht dat de vrouw voor haar zo snel klaar zou zijn, niet dat ze er rouwig om was, ze had het gewoon niet verwacht. Na een uitgebreid bad trok ze het luxueuze fluwelen gewaad aan. Ze genoot van de manier waarop het op haar huid aanvoelde en van de manier hoe het haar lichaam op zijn voordeligst liet uitkomen. Na haar jurk waren haar haren aan de beurt, snel en met een onverwachte handigheid maakte ze van haar vele lange vlechten een ingewikkeld en kunstig kapsel.

Zo nu was ze er bijna klaar voor het enige wat ze nog miste waren wat van haar juwelen, niet teveel besloot ze. Net genoeg om haar kledij te complimenteren. Niet alleen zouden ze haar kleding beter laten uitkomen, ze waren ook verrekte handig als ze plotseling magie zou moeten gebruiken. Ze verliet de badruimte en haalde snel een snoer safieren die ze door haar kapsel werkte op een manier waardoor de grootste van het snoer op haar voorhoofd rustte. Langzaam en bevallig liep ze de trap af en ging ze gelagkamer binnen.

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 15 nov 2005 21:44

Gwywen, die achter de waard aan liep, zag haar uit de badruimte komen en voelde een steek van jaloezie. Daarna voelde ze schaamte – schaamte om haar eigen bruine reiskleding, haar versleten mantel, haar kniehoge laarzen.
Zou zij mij ook zien? Wat moet ze niet denken?
Met weemoed dacht ze terug aan de tijd dat zij zelf in zulke gewaden had rondgelopen, nog niet eens zo lang geleden, toen ze nog in het kasteel woonde.
Verraad.
Ze wist nog steeds niet wie erachter zat, maar ze voelde dat de dag steeds dichterbij kwam dat ze daar achter zou komen.
Ze volgde de waard de trap op.
‘Daar is het,’ wees hij. Ze volgde met haar ogen zijn uitgestoken arm. Een gammel trapje leidde naar een gat in het plafond.
Het is beter dan de stallen, hield ze zichzelf voor, maar diep in haar hart was ze liever daar gebleven. Hij had gelijk gehad, de waard. Zo dicht bij de paarden, dat was wel erg verleidelijk. Nadat ze haar eigen paard was kwijtgeraakt, had ze te voet door het land gezworven.
Zuchtend hees ze haar rugzak over haar schouders en klom de wiebelende ladder op. Ze stak haar hoofd door het gat omlaag.
‘Hier,’ zei de waard, en hij gaf haar een olielamp aan. ‘Er is een spijker waaraan je deze kunt ophangen.’
Ze knikte. Hij was te vriendelijk. Te vriendelijk. Ze zou flink moeten oppassen. Hij hield haar in de gaten. En als híj dat niet deed, zou die ander, die vanuit zijn kamer naar hen had gekeken, dat wel voor hem doen.
Hoe moet ik in vredesnaam mijn spullen vanuit de hooizolder hier krijgen, voordat iemand merkt wat daar onder het hooi verstopt ligt?
Ze hing de lamp aan de spijker en keek haar ‘kamer’ rond. Enkel een stromatras, maar ze kon wel rechtop staan. De waard moest voor zichzelf gesproken hebben toen hij zei dat dat niet zo was; hij was meer dan een hoofd langer dan zij.
Aan de buitenmuur bevond zich een klein raam. Ze drukte er tegen, maar het had geen scharnieren en kon niet open. Ze duwde haar wang tegen het glas. Recht onder haar waren de stallen.
Ze drukte nog eens tegen het glas, harder nu. Een luide knal, en het raam sprong uit zijn sponning. Ze kon het nog net tegenhouden, voor het naar buiten viel.
Even stond ze ademloos, wachtend op gekraak op verdieping onder haar of een verwijtende stem. Er gebeurde niets.
Ze legde het raam op het matras en stak haar lijf door de nauwe opening. De grond was angstaanjagend ver weg. Ze draaide om haar as, zodat haar rug naar de grond gekeerd was en haar handen de dakrand konden grijpen. Even later zat ze in het kozijn. Terwijl ze zich aan de rand van het dak vasthield, zwaaide ze haar benen naar buiten.
Behendig als een spin klauterde ze langs het lattenwerk van de gevel naar het dak van de stallen. Ze gunde zichzelf enkele ogenblikken om op adem te komen.
Onder zich hoorde ze stemmen. Ze boog zich naar de rand van het dak om te zien wie daar stonden, maar herkende slechts twee donkere schimmen. Ze stonden tegenover elkaar en sisten elkaar heftige verwijten toe. Ze kon hen maar nauwelijks verstaan.
‘…te vermoorden…magie gebruiken…’ ‘…er nooit achter komen…’
Haar hart klopte als een razende. Wie zijn dit? Waar hebben ze het over?

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 17 nov 2005 07:32

Tala kreeg net haar bord met eten toen de dame die net na haar was aangekomen de trap af kwam. Zo! Dat is andere koek dan haar reiskleding. Of het handig is om hier juwelen te dragen? Ze dacht even over haar eigen broek en tuniek na en besliste in haar eigen voordeel. Jurken waren erg mooi, maar in een herberg meestal niet echt practisch. Tenminste niet totdat je wist wat voor publiek er rondhing. Misschien toch wel leuk en handig om een jurk te hebben. Toch eens een naaister opzoeken binnenkort. Ze knikte vriendelijk naar de dame en begon op haar gemak te eten.
Af en toe liet ze haar blik afdwalen naar een man die aan een ander tafeltje zat. Toen ze net binnenkwam had hij muziek zitten maken en net voordat ze naar boven waren gegaan had hij naar zijn handen zitten kijken alsof hij iets aan het lezen was. Alleen.. er was niets om te lezen. Erg vaag vond Tala. Met veel smaak begon ze aan haar maaltijd. "A, daar was ik wel aan toe geloof ik."

Terwijl ze zat te eten zag ze de waard voorbij komen met een vrouw. Zat die daarstraks niet aan een tafeltje?

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 27 nov 2005 15:24

Een duistere schaduw gleed langs de balken van het plafond. Het geestachtige wezen staarde naar de mensen onder hem in de gelagkamer. Bij iedereen op wie zijn blik viel trok er een koude rilling over zijn of haar rug. Langzaam trok het wezen zich wat dieper terug in de schaduwen. Nee, de prooi die zijn meester zocht was hier niet te vinden. Of toch? Met een snelle blik staarde het omhoog, boven in de kamers waren nog meer levenden te vinden. Langzaam trok het wezen door het plafond omhoog en zweefde iedere kamer door, maar de prooi was hier niet. Zijn tijd hier zat er bijna op, met angst en beven zag het de ontmoeting met zijn meester tegemoed. Met een, voor mensen oren onhoorbare tragische zucht, voelde het wezen de onweerstaanbare roep van de meester om terug te keren om verslag uit te doen, en om, zoals gebruikelijk, zijn straf voor zijn falen in ontvangst te nemen.

~ Agravaìn ~

Gesloten