Maanleven

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 21 mei 2006 22:41

Woedend draaide Maven zich om, wat dacht die kwal wel niet? Haar ogen vlogen, vlammend als het vuur in haar, door de kamer en geschrokken deinsde ze achteruit. In de schrik sprak ze haar vuurkrachten aan. Maar liet ze even snel weer, met een opgeluchte zucht, verdwijnen. In haar kamer stond een klein jongentje. Het kind droeg een dierenvacht om zijn schouders en keek haar met brutale ogen aan. Maven sloot even haar ogen van ergernis. “Wat doe je hier?” Ze had echt geen zin om de moeder van een kind te moeten gaan zoeken.
Maar toen ze haar ogen opendeed was er niets van het kind te bekennen. Ze keek verbijsterd om zich heen. Maar het was echt weg. Verbaast ging ze op haar bed zitten en wreef over haar neusbrug. Begon ze vreemde dingen te zien? De geur van klam mos en schimmelende stenen drong haar neusgaten binnen. Zodra ze haar ogen opende was de geur weg. Ze stond op, verward wachtte ze op wat er nog meer zou gaan gebeuren. Na tien minuten van stilte was er nog steeds niets gebeurd. Met een opgeluchte zucht liet ze zichzelf voor de spiegel zakken om zich klaar te maken voor de repetitie. Toen ze haar ogen opsloeg, zag ze zichzelf als weerwolf vanuit de spiegel terugstaren. Bloed aan haar mond en over haar kleding. Met een kreet liet ze haar krachten op de spiegel los. Het glas smolt als een vreemd uitgevallen traan uit zijn omgeving en droop als gloeiende lava over haar kaptafel uit. Snel haalde ze met haar krachten de warmte weg. Haar kaptafel was verschroeid. Zwaar hijgend staarde ze naar de grauwkleurige massa die nu als een vreemde klomp op haar kaptafel lag. Langzaam leek het of haar hersenen zich iets herinnerde. Een droom die ze die middag gehad had begon langzaam bij haar terug te komen.

Het had zich in een donkere grot afgespeeld en in het begin had Mevan niets kunnen zien. Ze droeg een lichte angst met zich mee. Toch voelde ze zich veilig, omdat ze wist dat ze niet alleen was. Een logge gestalte had voor haar uitgelopen. Een gestalte met een knuppel en twee hoofden. Naast haar had een man gelopen en de rest was wat vager. Ze was omgeven geweest door meerdere personen, toen ze de donkere kamer binnen was gestapt. Er had zacht gesnik in het donker geklonken. Toen haar ogen aan het donker waren gaan wennen had ze een kleine jongen gezien, die huilend over het lijk van zijn moeder gebogen had gezeten.
Maven was op hem toe gelopen en het kind had naar haar opgekeken. In plaats van een betraand gezichtje te zien, weerspiegelde de volle maan in de ogen van de kleine jongen. Het licht had de hele grot verlicht. Maven had naar de rest van de groep gekeken en had duidelijk Nûl en de Jager van het dorp zien staan.
Toen ze zich weer naar het kind draaide, had ze recht in het gezicht van Ambora gekeken. De vrouw die ze in de herberg had achtergelaten, had vriendelijk naar haar geglimlacht. Ze leek te stralen van geluk. Naast haar had Julian gestaan, met zijn arm om de schouder van Ambora. Het kind hielt Ambora’s hand vast. Maar de weerwolvin had zijn hand aan Maven overgegeven. “Vind hem.” Had ze met zachte stem gesproken. “Voordat HIJ dat doet.”
Toen hadden Ambora en Julian zich omgedraaid. Op de rug van Julian was een kaart te zien geweest. Ambora had op het einde van de droom op het kruis getikt. “Vind hem…”

Maven rilde over haar hele lichaam. Vreemd dat zo’n heftige droom pas nu weer naar boven was komen zetten. De beelden speelden zich nogmaals voor haar ogen af, er zat totaal geen logica in de nachtmerrie. Natuurlijk herkende ze de herberg en enkele van de gezichten, maar verder waren het slechts bij elkaar geraapte fragmenten die haar helemaal niets zeiden. Ze wreef het koude zweet van haar voorhoofd en liep naar buiten. In de wind hielt ze zichzelf voor dat het maar een nietszeggende droom was geweest. Ze rechtte haar schouders en probeerde het van zich af te zetten. “Dat krijg je als je jezelf met vreemden inlaat.” Beschuldigde ze zichzelf terwijl ze naar de artiesteningang van de tent liep.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2510
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 26 mei 2006 13:36

Langzaam pakte Robin het boek over. Caria zou moeten weten dat hij helemaal niet van magie hield, maar goed, hij zat wel met een aantal vragen. Hij bekeek het boek eens goed, het was een fors werk, met een dikke leren kaft. Hierin waren symbolen gekerfd die waren ingegoten met zilver. Sommigen ervan bezorgden Robin de koude rillingen. Toen hij het boek opensloeg moest hij onwillekeurig huiveren. "Er staat niets in," fluisterde hij. "Klopt," zei Caria, "je moet ook eerst een vraag stellen aan het boek." Robin dacht aan de kaarten op de ruggen van Ambora en Julian. Heel even dacht hij wat tekst te zien op de lege bladzijde voor hem, zo vaag dat het niet leesbaar was. "Nee, je moet de vraag echt stellen, alleen denken is niet genoeg, " legde Caria uit, "dit is speciaal gedaan om vragen van het onderbewustzijn tegen te gaan." "Ok, daar gaat hij dan," mompelde Robin. "Waarvoor zijn de kaarten op de ruggen van Ambora en Julian?" vroeg hij aan het boek. Even leek er niets te gebeuren, maar toen doemde uit de roomblanke witheid van de lege pagina tekst op, die langzaam duidelijker werd. Zonder een duidelijke overgang zag Robin de woorden en zinnen duidelijk op de pagina zag staan, alsof ze er altijd al waren geweest. Tegelijkertijd begon er een melodieuze vrouwenstem, die uit een niet specifiek aan te duiden richting kwam, de tekst uit te spreken.

~ Agravaìn ~
Laatst gewijzigd door Agravain op 27 mei 2006 20:12, 1 keer totaal gewijzigd.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 27 mei 2006 07:10

Allereerst klonk er een luide geeuw van de vrouw en toen het geluid alsof ze zich uitstrekte.
"Jullie maken mij wakker na vijf jaar en ik krijg niet eens een hallo?" Sprak ze geïrriteerd. "Wat ben ik? Een voorwerp?" Toen klonk er een snik. "Vijf jaar lang tussen al die nutteloze magische dingen die zooo veel minder waard zijn dan ik. Dat haalt een vrouwe als mijzelf toch helemaal naar beneden."
Caria nam het boek van Robin over en wreef zachtjes over de kaft. "Het spijt me" sprak ze tegen de pelsjager. "Ik had je moeten waarschuwen, ze is nogal gevoelig."
Toen begon ze het boek te prijzen en te vertellen dat ze bang was geweest dat het stuk zou gaan als ze het te veel zou gebruiken en hoe geweldig haar vorige meester was geweest en hoe slecht zij voor het boek zorgde.
Dat leek het boek te kalmeren en Caria gaf het boek terug aan Robin. "Probeer het nog eens." Sprak ze bemoedigend. Robin vroeg zijn vraag nog eens. Even bleef het boek stil. "Wat denk je dat ik ben... een alwetend boek..." Begon ze te snauwen. "Alsjeblieft boek..." Fluisterde Caria. "Het is echt heel belangrijk en jij bent de enige die ons kan helpen." Die woorden leken het boek haar ego te strelen en de hoekjes van de pagina krulde lichtjes om van trots.
"Goed.. een kaart op de rug van Julian en Ambora." Sprak ze zachtjes.
Toen bleef het even stil alsof ze de juiste woorden zocht... "Ik weet het niet" zei ze toen met bevend stemmetje. "Dan zou ik de kaart eerst moeten zien."
"Maar dat duurt de hele avond!" Sprak Caria. Ze legde aan Robin uit dat de kaart eerst overgetekend moest worden in het boek.
"Het spijt me..." Sprak het boek dat ineens niet zo veel praatjes meer had. Caria keek naar Robin. `Dan ben ik bang dat we eerst een begrafenis moeten doen en daarna pas eten. Jij bent een pelsjager, jij zal de kaart van Julians rug moeten snijden.`

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 31 mei 2006 22:03

Ze voelde de magie..... het hele huis was ervan vergeven.

"wat denken jullie...wachten we hier op die twee of gaan we op verkenning uit??" Nog tijdens haar vraag was ze naar een van de andere deuren gelopen die zichtbaar waren in de grote hal. Voorzichtig peilde ze naar magie in de deur..... er was wel magie in aanwezig, maar naar het scheen niets dat haar kwaad kon doen. langzaam opende ze de deur waarna er een weelderig gemeubileerde zitkamer zichtbaar werd.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 01 jun 2006 16:44

"Nou Daeera doe jij maar wat je niet laten kan. Maar ik blijf lekker hier zitten. Ik heb wel weer genoeg magie meegemaakt voor een dag. Weinig zin in om per ongeluk iets te activeren." Nûl bleef lekker zitten op de grond waar hij al vertrouwd mee was.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2510
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 11 jun 2006 13:00

Robin zuchtte, dat was niet het prettigste werk. Maar goed, Julian was dood, hij zou er niks meer van merken. Enkele uren later hing het vel met de kaart opgespannen op een droogrek. "Dit moet een tijdje drogen, waarna we het soepel kunnen maken," vertelde hij tegen Caria. "Hierna kunnen we het in het boek leggen om de vraag te beantwoorden, én kunnen we het makkelijker meenemen als we verder gaan."

Al lopend liepen ze door een gang terug naar de kamer waar de anderen waren achter gebleven. Plots zag Robin tegen de muur een grote dolk hangen, zo groot dat het bijna een zwaard was. Op het eerste gezicht leek het een eenvoudig wapen, dat als decoratie was opgehangen. Robin stopte en bekeek de dolk nog eens goed. Het was een eenvoudig wapen, maar de vakmanschap waarmee het ooit gemaakt was straalde er vanaf, waarschijnlijk was dat het geweest dat de aandacht van Robin had getrokken. "Mag ik?" vroeg hij aan Caria. Caria zag zijn blik en glimlachte, "toe maar bekijk het maar." Langzaam tilde Robin het wapen uit de houder aan de muur. "Wat een vakmanschap," fluisterde hij bewonderend.

~ Agravaìn ~

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 13 jun 2006 16:22

Caria had er de kriebels van, ze had niet gekeken toen het mes door de huid van Julian werd geboord. En ze keek ook liever niet naar de kaart die nu aan de muur hing. "Hierna kunnen we het in het boek leggen om de vraag te beantwoorden, én kunnen we het makkelijker meenemen als we verder gaan." Dat waren de woorden van Robin. Ze glimlachte, "jij en je thuisplek verlaten. Robin je bent net zo'n huismus als ik nu ben. Verder dan de bossen ben je nooit geweest. Laten we niet te hard van stapel lopen en eerst kijken wat het boek van de kaart kan maken. Verder hebben we ook nog die enge man gevangen. Hij zal ook vast wel het een en ander weten over wat er aan de hand is."

Ze hadden de lichamen van Ambora en Julian in het bos achter Caria's huis begraven in alle eer. Ze zouden nu aan de rest vragen of ze ook een laatste eer wilde bewijzen en de graven bezoeken.
Toen Robin samen met haar door de gang liep was zijn oog op een dolk gevallen die daar hing. Ze stond het hem toe de dolk beet te pakken. "Hij heeft magische krachten, maar ik heb geen idee wat hij doet. Zoals bij zoveel dingen in dit huis." Glimlachte ze.
Toen ze zag dat hij het wapen met een gretige blik weer terug wilde hangen. Hielt ze hem tegen, door haar hand op zijn arm te leggen.
Haar ogen twinkelde. "Laat dit een kleine blijk van waardering zijn, zijn waarmee ik je bedank voor al die jaren dat je voor mij gezorgd hebt. Houd dit wapen bij je. Misschien komt het ooit nog van pas."
Toen hij tegen wilde sputteren, gaf ze hem een kus op zijn wang en drukte het wapen dichter in zijn handen. "Het is het minste dat ik kan doen."
Toen liep ze hem voorbij en naar de hoofdingang waar de Ettin en de tovenaar rustig wachtte. Ze mistte alleen de vrouw. "Ik wilde jullie vragen of jullie een laatste eer willen bewijzen aan de twee weerwolven. Ze zijn begraven achter in het bos. Ik weet niet hoe dicht zij jullie aan het hart stonden. Mochten jullie er nog langs gaan kunnen jullie dat nu doen. Ik zal in de tussentijd voor een maaltijd zorgen. Waar is Daeera? Dit gaat haar ook aan."

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 29 jun 2006 16:41

"Uhm Daeera ging op onderzoek uit. Ja, door die deur heen, zei de Ettin terwijl hij naar de deur wees waar Daeera door was gegaan. Ondertussen stond hij op. "We zullen bij de begrafenis zijn. Ik ga alvast naar buiten, deze plek geeft me nog steeds de kriebels. Niks persoonlijks hoor Caria."

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 11 jul 2006 16:04

Caria glimlachte naar de Ettin, "niet persoonlijk aangenomen." Sprak ze.
De magier boog voor haar en liep achter de Ettin aan. "Ik vind uw huis uitermate interesant."
Caria glimlachte ook naar hem en liep vervolgens de gemeubileerde huiskamer in. Ze vond Daeera daar in één van de stoelen die uit zichzelf zachtjes heen en weer schommelde. Naast haar op het bijzettafeltje stond een vol glas honingwijn, waarschijnlijk niet haar eerste want Caria wist dat de spullen in deze kamer zichzelf aanpaste aan de wensen van diegene die de kamer binnenkwam lopen. Ze nam tegenover de slapende Daeera plaats en nam een koekje van de schaal die naast haar op het tafeltje was verschenen. "Als je wilt kun je afscheid nemen van de weerwolven. We hebben ze achter in de tuin begraven. Daarna kunnen jullie allemaal terugkomen naar deze kamer en zullen we een maaltijd nuttigen. Jullie hebben de tijd nodig om op krachten te komen." Sprak Caria vriendelijk terwijl Daeera wakker schrok.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 14 jul 2006 23:36

Onmiddelijk had ze haar magie bij de hand......iets in die kamer had ervoor gezorgd dat ze in slaap gewiegd werd.


"Afscheid nemen?? Ik kende hen niet dus er blijf hier, maar ik denk dat het wel tijd is dat er concrete plannen gemaakt worden als jullie terug komen"

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 16 jul 2006 10:08

"Dat ben ik met u eens vrouwe. Robin en ik hebben de kaart van de rug van de weerwolf afgesneden en die is nu aan het drogen. Met de magie van het boek der waarheden zal het geheim van de kaart afgehandeld worden. We weten nog te weinig van wat er gaande is." Ze liet Daeera het boek in haar handen zien. "Maar dat kan nog wel even duren, aangezien de kaart in het boek overgetekend moet worden." Ze legde het boek op de tafel naast haar en liep naar de grote eettafel. "Avondeten voor vijf graag." Sprak ze terwijl ze haar hand op de tafel legde. Meteen verschenen de meest heerlijkste gerechten op de tafel. Schoven vijf stoelen uit het niets aan en schonken onzichtbare kannen de drinkbekers vol met honingwijn. "Als u mij wilt vergezellen aan de tafel." Robin was ondertussen ook binnen komen lopen. Ze glimlachte naar hem. "Jij ook natuurlijk, mijn vriend." Caria respecteerde Deaara's keuze. Niet iedereen dacht hetzelfde over afscheid nemen van onbekenden, daarom zei ze er niets meer over.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2510
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 31 jul 2006 20:42

Na het eten besloot Robin eens naar het vel te kijken. Nou dat moet nog wel een tijdje drogen voordat we het over kunnen tekenen in het Boek," besloot hij. Vervolgens wandelde hij naar het einde van de tuin. Eigenlijk voelde hij zich toch wel verantwoordelijk voor de dood van Ambora. Een tijdje staarde hij naar het graf van haar. Hij zuchtte en liep terug naar het landhuis, ondertussen bijgelicht door een vaag schijnsel wat zijdelings op het pad viel. Enkele meters voor en achter hem was het weer donker. "Dat zal wel weer een van de kunstjes van Caria zijn", dacht hij bij zichzelf. Weer terug in de kamer waar de rest van het gezelschap zat ging hij in een gerieflijke stoel zitten. Meteen verscheen er op het tafeltje naast hem een zoetig, licht alcoholisch drankje, in een fraai, ragfijn glas. "Goed, de plannen," zei Robin. "Iemand al enig idee wat we ondertussen aan het Boek kunnen vragen?"

~ Agravaìn ~
Laatst gewijzigd door Agravain op 06 aug 2006 20:07, 1 keer totaal gewijzigd.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 04 aug 2006 13:13

De zee van vuur nam de vorm aan van een grootse en imponerende draak die bovenin de circustent leek neer te kijken op alles wat zich daar beneden afspeelde, als een roofdier wat zijn prooi nauwlettend in de gaten hield. Het door Maven gecreeerde wezen liet zich door middel van een duikvlucht vervolgens naar beneden storten en ging recht af op de podia die tijdens het officiele optreden (hopelijk) gevuld zouden zijn met veelverwachtend publiek. Net voordat het mystieke wezen de houten zitplaatsen zou verzwelgen met zijn snikhete vlammen trok de draak op en ging weer met volle vaart naar boven toe, waar een donderende explosie de laatste momenten van zijn korte leven inleidde. Het vuurelement vervormde zich weer om tot die grote rode massa die niet lang daarna langzaam uit elkaar begon te vallen. Alsof het kleine roodgloeiende kooltjes waren vielen de restanten van het gene wat voorheen de draak was geweest, naar beneden toe. Voordat de vurige sneeuwvlokjes de grond raakten waren ze al opgegaan in niets. Maven zuchtte diep en draaide zich om naar haar oom en keek hem aan met een blik die zei dat hij het niet moest wagen om nog eens te zeggen dat er wat puntjes waren om te verbeteren. Of ze het nou echt goed gedaan had of dat hij haar niet tot het punt wilde drijven dat ze met alles en iedereen ruzie ging lopen schoppen was niet in de ogen van haar voogt te zien, maar zijn woorden maakten in ieder geval duidelijk dat de centrale repetitie met de indrukwekkende illusie meer dan geslaagd was. "Ik weet zeker dat de mensen straks onder de indruk zullen zijn, Maven." Ze snoof en draaide zich om. Ze had het warm, zweetdruppels parelden over haar armen heen en verlangde naar een bad. "Als er al uberhaupt gasten komen. Misschien zijn ze allemaal al opgevreten..." De oudere man glimlachde treurig en keek hoofdschuddend naar zijn nichtje. "Weet je wat? Ga jij je anders maar even wassen en rust nog een beetje uit. Pas over een paar uur zullen de eerste gasten wel binnendruppelen. Wanneer het tijd is laat ik iemand je wel ophalen" Maven knikte zwijgzaam en liep naar de uitgang van de tent. Ondanks dat ze het niet wilde, zat ze nog steeds met die vage droom in haar hoofd.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 15 aug 2006 20:11

De deur van Caria's huis ging open, twee identieke hoofden staken de opening in: "Uhm wat zijn jullie allemaal aan het doen zeg? Ja ik dacht dat we die wezens gingen begraven. Maar het ziet er naar uit dat jullie lekker hebben gegeten. Had het even gezegd." Nûl keek niet boos, noch was er verwijt van zijn gezicht af te lezen. Wat druppels kwijl daarintegen wel terwijl vier ogen het overgebleven eten aankeken.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 15 aug 2006 21:36

"We vragen het boek van alle antwoorden, wat deze hele situatie te betekenen heeft. We hebben de kaart van de rug van Julian afgehaald en die is bijna droog. Het spijt me dat we niet gewacht hebben met eten Nûl, we wilden jullie niet in het afscheid storen. Tafel voor twee graag... sorry drie..." De restjes verdwenen in het niets en een grote nieuwe maaltijd verscheen op de tafel. De stoelen die te veel aan de tafel stonden verdwenen en er bleven er drie staan. Cetrarion liep op de tafel af en scheurde een poot van een grote geroosterde haan af. Toen nam hij er bedenkelijk een hap van. "Wat als we gewoon vragen wat er aan de hand is?"
"Ik kan niets duidelijk zeggen als ik geen kopie van de kaart zie." Sprak het boek dat open op een zijden kussen lag. Cetrarion was verrast. Hij legde het stuk vlees neer en liep naar het kussen. Daar pakte hij het boek op en bekeek het aan alle kanten. "Heeeee... hoooo... whaaaaa...." Schreeuwde het boek. "Rustig aan met de vette vingers van je. Ben je wel helemaal lekker? Je maakte mijn bladzijdes vies."
"Prachtig, geweldig, wat een waar kunstwerk." Zei de magiër. Het boek was opslag stil.
"Prachtig gevoerd en wat een staaltje magie." Hij legde het boek terug op het kussen en keek een beetje teleurgesteld. "Alleen jammer, dat het ons niet kan vertellen wat we nu moeten doen."
Het boek was duidelijk onder de indruk van alle vleierij. Met een hoog stemmetje piepte ze: "Jullie moeten naar het circus."
"Briljant." Riep Cetrarion uit, en wat moeten we daar doen?"
"De stem van Ambora zoeken..." Antwoordde het boek.

Gesloten