Maanleven

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 24 jan 2006 14:07

Nûl zag met grote schok hoe Ambora veranderde in zo'n vreselijk gedrocht om vervolgens neer te vallen, waarschijnlijk dood. Hij was vastbesloten haar offer niet tevergeefs te laten zijn. Hij was eerst van plan de schedel van Alene te vermorzelen maar de overduidelijke opening die Ambora had laten zien kreeg voorrang. "Voor Zwartwold! En voor Ambora!" Schreeuwde de Ettin. Zijn knuppels waren nog niet eens half zo scherp als een zwaard, maar de dunnere achterkant paste door de opening die Ambora had geklauwd. De spierkracht van de Ettin was op zich waarschijnlijk al voldoende geweest, en zo niet dan zouden de splinters vast wel genoeg zijn om het duistere hart te vernietigen.

Beriador
Hemelkenner
Berichten: 527
Lid geworden op: 28 feb 2004 16:53
Locatie: Venray
Contacteer:

Ongelezen bericht door Beriador » 24 jan 2006 18:07

Cetrarion was blij met de luchtbel om de blob, alleen wist hij natuurlijk nog niet zeker of het de blob wel zou tegen houden en als dat al zo was moest hij nog afrekenen met een vleermuisman. Hij dacht snel na, zag dat de blob niet meer dichterbij kwam en besloot maar om zich op de vleermuisman te focussen. Hij schoot nog een pijl af op de vleermuisman, maar die dook op tijd weg en de pijl schampte alleen maar zijn zij. Daar zal die wel even last van hebben, dacht Cetrarion. Maar tot zijn grote verbazing leek het de vleermuisman helemaal niet te deren. Hij kon niet de hele tijd daar blijven staan, hij moest er maar op gokken dat zijn vaardigheden met een zwaard hem niet in de steek lieten. Hij pakte zijn zwaard en liep behoedzaam op de vleermuisman, toen hij op ongeveer drie meter afstand was stormde hij op de vleermuisman af en mikte op zijn benen. Hij ging er zo in op dat hij niet in de gaten had dat de vleermuisman zijn gebruikte en dat hij een rare manier een rode vloeistof in zijn ogen spoot. Het deed verschrikkelijk pijn en hij zag niks, hij wist niet wat hij moest doen en begon in paniek te raken.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 25 jan 2006 16:06

Alene maakte geen geluid toen de knuppel van de Ettin haar hart verpletterde. Ze keek naar de lucht met uitpuilende ogen en deed niets. De kou die Zwartwold in zijn greep had gehouden verdween. De blob, die nu in een luchtbel zat, smolt als een ijsbolletje de grond in en kwam niet meer tevoorschijn.

De pijnlijke vloeistof rond de ogen van Cetrarion verdampte en hij kon weer gewoon zien. Damon probeerde iets dat op een mislukte magieaanval leek. Er gebeurde in ieder geval niets. De grijns die op zijn lippen had gezeten, verdween en hij leek plots te beseffen dat zijn meesteres niet meer in leven was. Met een krijs realiseerde hij zich dat hij zijn verdedigende krachten kwijt was. Hij draaide zich van de magiër weg en probeerde weg te vliegen. Het gat in zijn vleugel maakte dat echter onmogelijk. Daarom begon hij van hen weg te rennen.

Julian zijn ogen kregen hun normale kleur weer terug. Hij liet de arm van Robin los en keek de Jager even verbaasd aan voordat hij naar de grond stortte en stierf. Hij was op zijn buik terechtgekomen en begon, nu hij dood was, zijn menselijke gedaante terug te krijgen. Op zijn rug prijkte een grote tatoeage. Voor ieder die het zag, leek het erg op een kaart. Een reusachtig kruis dat onder zijn nek zat leek de eindbestemming van iets aan te duiden.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 27 jan 2006 15:11

Nûl had eigenlijk wel meer verwacht bij de dood van Alene, een ontploffing of iets dergelijks was niet geheel ongewoon bij magiërs. Toen er enkele momenten lang niks gebeurde opende hij alle vier zijn ogen en keek rond. Dat monster ontsnapte! Dat kon hij niet laten gebeuren. Hij sprong op om er achter aan te rennen, maar kwam niet verder dan de eerste stap. De Ettin viel voorover en viel compleet weg, de wonden hadden hun tol geëist.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 07 feb 2006 11:21

Vanaf de plaats waar ze stond kon ze niet achter het monster aan het was gewoon, zelfs voor haar krachten, te ver weg om te kunnen raken.

Nog voor ze in beweging kon komen zag ze de Ettin echter al vallen, schijnbaar waren zijn verwondingen door het afgelopen gevecht te groot om door te kunnen gaan. Tja en nu?? Hij had haar geholpen en zou haar in de toekomst misschien nog wel vaker kunnen helpen. Vandaar dat ze besloot om hem, ondanks zijn eerdere actie's tegen haar, te helpen. Een zwarte Paladijn kon niet alleen goed verwondingen toebrengen maar door de uitgebreide anatomische kennis van de meeste wezens waren ze ook buitengewoon begaafde genezers.

Ze snelde op de Ettin af onderwijl haar krachten opnieuw verzamelend voor een poging om hem ter plekke van zijn ergste verwondingen te genezen. Hij was schijnbaar flink verwond, hij was zelfs helemaal van de wereld! Snel begon ze zijn lichaam op verwondingen te onderzoeken en teglijkertijd liet ze al pure energie in zijn lichaam stromen om zo zijn normale genezings proces op gang te brengen. Veel externe verwonding kon ze niet vinden op zijn lichaam, intern was echter een andere zaak. Ze constateerde verschillende bloedingen die ze met gebruik van haar magie begon te stelpen. Enkele minuten lang liet ze haar magie haar werk doen op het lichaam van de Ettin voordat ze tevreden was over het resultaat. Dit hernieuwde magie gebruik begon langzaam maar zeker zijn tol te eisen van haar door het gif gehavende lichaam. Wat er ook verder ging gebeuren magie was voor haar enige tijd geen optie en het beste zou nu zelfs zijn als ze een paar uur in diepe meditatie kon doorbrengen. Helaas was dat op dit moment geen optie er was nog te veel te doen en te regelen in het dorp. Zelfs het vedriet om de dood van Latin, dat door dit hele voorval weer was opgerakeld, zou moeten wachten.

"Goed...ik hoop dat dit voldoende was voor de Ettin, meer kan ik op dit moment niet voor hem doen. Ik stel voor dat iemand dat kreng dat daar probeert weg te komen afmaakt. Ik heb daar helaas op dit moment niet de benodigde magie voor. Daarna moeten we maar eens gaan uitzoeken wie er nog meer hulp nodig hebben en voor wie elke hulp te laat gekomen is. Verder moeten we gaan besluiten wat we met de aanwezige lijken gaan doen en wat die Tatoeage op de rug van die persoon daar betekend."

Beriador
Hemelkenner
Berichten: 527
Lid geworden op: 28 feb 2004 16:53
Locatie: Venray
Contacteer:

Ongelezen bericht door Beriador » 07 feb 2006 14:50

Cetrarion was verbaasd dat de pijn in zijn ogen in een keer weg was. Hij zag de vleermuisman weg vluchtte, maar dat liet hij niet zo maar gebeuren. Hij pakte nogmaals zijn boog en schoot op de vleermuisman, dit maal was de vleermuisman zo in paniek dat hij niet oplette, hij kreeg een pijl in een van zijn poten waardoor hij niet meer kon lopen. Zo, dacht Cetrarion, die rent niet meer weg. Hij raapte zijn pijlen op en vroeg: "Wat doen we nu met hem? Iemand een idee?"

Groeten,

Beriador

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 13 feb 2006 20:35

Langzaam krabbelde Robin overeind. Hij strompelde naar de genezeres toe, "zou je mij ook kunnen genezen?" vroeg hij, terwijl hij zijn wonden liet zien, vooral zijn arm was nogal pijnlijk. Hij merkte op dat een aantal hun aandacht op Julian richtten. "Zou hij nog niet helemaal dood zijn?" vroeg hij zich af. Even wankelde hij vanwege het bloedverlies.

~ Agravaìn ~

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 13 feb 2006 22:37

De Ettin werd wakker met twee knallende hoofdpijnen en wazig gezichtsvermogen. Wat hij wel zag was dat Daeera degene was die hem kennelijk geholpen had. Een kleine glimlach verscheen om zijn lippen gevolgd door wat gehoest. Hij zou het wel overleven, na nog wat te rusten, hij was in ieder geval blij dat de vrouw die een Zwarte Paladijn claimde te zijn niet geheel zwart van hart was.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 14 feb 2006 10:41

Damon, voelde hoe de pijl zijn kuit doorboorde. Hij viel voorover en moest zand happen. De sneeuw en donkere wolken die eerder waren verschenen, verwenen nu en een schemerig avondzonnetje kwam achter de wolken vandaan. Sissend verborg Damon zijn hoofd onder zijn kapotte vleugels. Zo probeerde hij verder te kruipen, maar het zonlicht verzwakte hem zo dat het hem niet lukte.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 27 feb 2006 16:27

Vanuit de huizen in de staat, klonk plots een luid gejuich. De deuren van verschijnende huizen werden opengegooid en iedereen die binnen met ingehouden adem door de dichtgeklapte luiken hadden zitten gluren, kwamen naar buiten gehold of sloegen de luiken voor hun ramen weg om over de raampost te kunnen hangen en alles goed te zien.
Al snel had zich een kring rond de vreemdelingen, Robin en de Ettin gevormd. Kinderen keken met een vies gezicht naar de laatste restjes spinnenmens en moeders trokken ze er geschrokken bij weg. Andere kinderen wezen elkaar op de kaart die op de rug van Julian zat en daagde elkaar uit om het verminkte lichaam van Ambora aan te raken.
Verschillende stemmen, prezen de Ettin, zelfs de stemmen die ooit met twijfel over hem gesproken hadden konden geen kwaad woord meer verzinnen. En ook Robin, die in de meeste ogen vreemd overkwam, kreeg lofzang en vrouwen stormde op hem af met warme doeken en middeltjes om zijn wonden te genezen, kibbelend dat ze elkaar in de weg stonden terwijl ze bezig waren.
Sommige kinderen sloegen hun armpjes om de grote armen van Nûl en knuffelde hem of trokken Cetrarion aan zijn cape om zijn aandacht te krijgen. Ook Daeera werd niet door de kinderen met rust gelaten. "Wat bent u mooi... Waar komt u vandaan? Hoe maakte u dat vuurnet? Kunt u mij dat ook leren?"
Een paar mannen van het dorp durfde Damon bij zijn armen te pakken en hem stevig vast te houden. Ze sleepte hem mee naar Certrarion. “Heer wat wilt u dat we met hem doen?” Vroeg een van de grootste mannen terwijl hij wat kinderen uit de weg joeg.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 27 feb 2006 17:10

Met moeite had de Ettin zich weer overeind gekrabbeld, iets wat hem niet makkelijker werd gemaakt door de kinderen. Maar ja, in het bijzijn van al die kindjes kon Nûl natuurlijk niet verslagen op de grond blijven liggen. Momenten zoals deze koesterde hij, momenten zoals dit was waar Nûl voor leefde, de momenten waarop hij geaccepteerd werd door het dorp. De reus maakte wat poses om zijn spieren te laten zien om de kindjes blij te maken.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 28 feb 2006 21:16

Hij voelde zich wat ongemakkelijk, met al die aandacht. Door al het gedrang werd hij weer van de genezeres weggeduwd. Normaal keken vrouwen niet naar hem om, het was immers bekend dat hij diep in het bos woonde, en men vond hem daarom een beetje vreemd. Maar de zachte, warme doeken waren erg welkom, en kort daarna waren zijn wonden gereinigd en ingesmeerd met genezende zalf. De grotere wonden waren netjes verbonden en ook hier was de genezende balsem gebruikt. Een van de vrouwen drukte zelfs een klein potje met het spul in zijn handen, "voor onderweg," vertrouwde ze hem moederlijk toe. Robin keek rond, het eens zo rustige dorp Zwartwold was in een heus slagveld veranderd, hij voelde zich ongemakkelijk, ondanks dat de mensen vrolijk en opgelucht waren. Hij wilde hier weg.

~ Agravaìn ~

Beriador
Hemelkenner
Berichten: 527
Lid geworden op: 28 feb 2004 16:53
Locatie: Venray
Contacteer:

Ongelezen bericht door Beriador » 03 mar 2006 23:55

Hij was verbaasd door alle aandacht van de inwoners en begroette de kinderen vriendelijk. Plots kwamen er wat mannen naar hem toe met de vleermuisman. Ze vroegen wat ze met hem moesten doen. "Bind hem goed vast en houd de wacht bij hem, zorg dat hij niet ontsnapt, ik wil eerst even rustig nadenken en de situatie bekijken. Ik kom er later wel op terug." Terwijl de vleermuisman werd vastgebonden liep hij naar de anderen. Hij zuchtte en zei: "Wat een mensen in eens. Die mannen kwamen net naar mij toe en vroegen wat ik met de vleermuisman wilde doen, maar ik weet het niet zeker. Ik wilde hem in eerste instantie doden maar ik weet niet zeker of dat het juiste is, daarom ben ik dus naar jullie gekomen. Ik wil eerst met jullie overleggen om daarna een besluit te nemen, dus ik sta open voor suggesties." Wel raar eigenlijk dat die mannen naar mij kwamen, ze weten dan wel niks over me, maar toch...Ik ben niet echt de man van de besluiten, eerder de man van daden. Dat was ook een van de reden. Nee, ik wil er niet over denken, ik was het niet, ik kon er niks aan doen dat mijn onderdanen de dood werden ingejaagd. Na een tijdje sprak Cetrarion weer. "Volgens mij gaat dit nog lang duren, hier steekt meer achter dan het lijkt. Ik denk dat we beter bij elkaar kunnen blijven en onze krachten bundelen, totdat we precies weten wat hier nu precies aan de hand is."

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 08 mar 2006 21:52

Langzaam schudde Robin zijn hoofd, "bij mij moet je niet zijn Cetrarion, dit soort zaken zijn niks voor mij. Magie, weerwolven die zomaar dorpen in komen." Langzaam liep hij naar Julian toe, en bekeek de tatoeage eens goed. "Dit lijkt op een soort landkaart" dacht hij bij zichzelf. Hij hurkte en bekeek de tatoeage nog eens goed. Met zijn voet rolde hij het lijk om, op zijn rug. Hij deed net of hij de verwondingen wilde bij kijken, maar in werkelijkheid was het om de kaart te verbergen voor nieuwsgierige blikken. Hij liep weer terug naar de rest van de groep. "Misschien moeten we de lijken maar ergens in het bos begraven, " stelde hij rustig voor. Hopend dat de rest van het groepje de hint zou begrijpen.

~ Agravain ~

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 13 mar 2006 20:03

Na de kindjes weer naar hun moeders te sturen sprak Nûl de groep toe, hij was blij dat hij op tijd de kindertjes had weggestuurd, dit was geen gesprek voor jonge oortjes. Wat dacht die rare vogel wel?
"Ik stel voor dat we dat rare wezen vastbinden. Ja er is vast wel informatie uit hem te halen. Precies. En de lijken kunnen we inderdaad het beste verstoppen. Of heeft iemand een beter plan?"

Gesloten