Maanleven

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Maanleven

Ongelezen bericht door Lasmes » 29 jun 2005 11:44

Dit is het begin van een nieuw verhaal/RPG van Lasmes...


Haar mond vormde zich tot een dunne streep, een streep die klagelijk open ging om adem te halen. Met een samengeknepen hand greep ze naar haar borst. Haar hart leek van inspanning uit elkaar te spatten. Het bloed in haar aderen leek te stoppen en de andere kant op te stromen. Ze voelde hoe haar botten knapten en een andere vorm aan begonnen te nemen. Haar oren, huid en lichaam begon te veranderen. Ze brulde van pijn. Maar ondanks haar pijn was er iets dat duizend keer erger was dan de verandering die haar lichaam doormaakte. Een stem. Een stem die zich fluisterend in haar gedachtes wurmde. “Zonder het leven zal jou lichaam enkel nog de dood kennen. Je zult je prijs kennen. Geen leven zal zich in jou lichaam nestelen.”
Ze wilde spreken, ze wilde het uitleggen, maar geen enkel woord kwam over haar lippen. In plaats daarvan brak haar stem in een klagelijk gejank.

Met een luidruchtige gil kwam Ambora overeind, haar huid glom van het zweet. Ze bekeek haar handen en streek over haar gezicht, er was niets te zien. Toen merkte ze de vreemde smaak in haar mond op, ze streek over haar mond en zag dat er bloed aan haar hand bleef kleven. Even wilde ze in paniek raken, maar al snel kwam ze er achter dat het bloed uit een wondje in haar lip kwam. Ambora ging met haar tong over de pijnlijke plek en merkte toen ineens op dat ze niet meer op het bladerbed lag, waarin ze de vorige nacht in slaap was gevallen. Ze lag op een bank met een deken over zich heen. Toen ze omlaag keek zag ze dat haar lichaam dat die nacht geen kleding had bevat nu in een soort van lang nachthemd was gestoken. Toen ze om zich heen keek omklemde een angstig gevoel haar hart. Ze lag vlak bij een warm vuur en was omringd door mensen en andere wezens. Iemand moest haar hebben gevonden en haar hierheen hebben gebracht, maar met welke reden?
Ze sloeg haar armen om haar middel, ze had de leiders van de roedel wel eens horen fluisteren over andere volkeren en hun haat richting weerwolven. Ze moest hier snel weg zien te komen, wanneer iemand er achter zou komen wat ze werkelijk was, zouden ze haar misschien wel vermoorden. Teruggaan onder de dekens had nu geen zin meer, ze was al opgemerkt, door verschillende wezens om haar heen. Ze keken haar door de schreeuw merkwaardig, geïrriteerd of geschrokken aan. Geluiden die bij deze kamer hoorde vulden haar oren. Muziekspel, gescheld en ruzie. Een dikke geur van bier vermengd met eten vulde haar neusgaten.
Ze wilde zich het liefst verstoppen, maar dat was onmogelijk. Ze maakte zich daarom zo klein mogelijk. Ze was niet van haar soort weggelopen, om door een van deze wezens een dag later om het leven te worden gebracht.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 02 jul 2005 18:12

De zon was nog maar net aan de horizon verschenen, maar iedereen van circus Suspensia was al druk in de weer. Uitslapen zat er hier voor niemand in, er was nog zoveel werk te doen dat het niet veroorloofd kon worden om langer in bed te blijven liggen dan noodzakelijk was. Toch waren er wel degelijk een paar personen die zo weinig te doen hadden, dat er onderhand sprake van verveling was. Na de dieren eten te hebben gegeven – wat ongeveer een uur in beslag had genomen – had niemand meer iets voor Maven te doen. Haar oom had haar gezegd dat ze maar vast moest gaan oefenen voor het optreden voor vanavond, maar de circusdirecteur wist net zo goed als zijzelf dat dat alles behalve nodig was. Ze zou vanavond gewoon doen wat ze al die afgelopen avonden had gedaan, het gene waar ze goed in was. De vuurmagie vloeide door haar aderen heen, een beetje oefenen zou slechts een verspilling van energie zijn. Ze was inmiddels ervaren genoeg omdat door te hebben. Terwijl een aantal mannen bezig waren met het opzetten van de grote circustent, zat Maven op een platte kei en keek verveeld naar het hele tafereel. Het was ook altijd hetzelfde. Die domme kerels die maar al te graag even wilden laten zien hoe sterk ze wel niet waren, verrichtten zogezegd het zware werk terwijl de ‘zwakke’ vrouwtjes zich mochten beperken tot het voederen van de beesten en het schoonmaken van de omgeving. Het was gewoon niet eerlijk. Niet dat ze echt interesse had om die grote tentstokken de grond in te heien, maar het ging gewoon om het principe. Ze slaakte een zucht, het zou ook nooit veranderen. Ze was zo diep in haar eigen gedachten verzonken dat ze het in eerste instantie niet doorhad dat haar tante naast haar was komen zitten. “Wat kijk je moeilijk, Maven” Zei de oudere vrouw glimlachend. “Waar zit je nu weer met haar gedachten?” Maven keek op. “Oh, sorry tante. Ik had u helemaal niet horen aankomen, ik zat gewoon een beetje te dagdromen” Dit was de enige persoon die Maven voor de volle honderd procent vertrouwde, ondanks het feit dat het hele circus wel uit mensen bestond waarvan ze niets hoefde te vrezen. “Kom op. Ik ken je al langer dan vandaag, waaraan zat je te denken?” Ze zuchtte, ook dit was altijd hetzelfde en zou ongetwijfeld niet veranderen. “Waarom zijn we naar dit gat toegekomen, tante? Het is een gehucht, waarom zijn we niet zoals altijd naar een van de grotere steden gegaan? Daar komen veel meer mensen op een circus af en bovendien hoeven we dan ook niet te slapen in de buurt van een of ander kil bos. Ik vind het hier niet leuk..” Ze hoorde hoe haar tante om haar woorden lachte. “Kind, hoor je jezelf wel? Je klinkt als een verbitterd oud wijf” Even keek Maven haar geïrriteerd aan maar zei verder niets. Ze wist dat ze het niet kwaad bedoelde. “Zo slecht is het hier toch niet? Deze natuurlijke omgeving heeft echt zo zijn charmes hoor. En je hebt hier ook veel meer privacy, je wordt niet lastig gevallen door de plaatselijke bewoners. En maak je maar geen zorgen over het bezoekersaantal, want je oom en ik denken dat er wel genoeg mensen zullen komen kijken” Maven zuchtte. “U zult wel gelijk hebben…” Haar tante stond weer op. “Niet zo sip, donderwolkje.” Ze wilde weglopen – ondanks dat ze een vrouw was, had zij wel nog veel te doen – maar draaide zich toch weer even om. “Voordat ik het vergeet, ik heb nog een klusje voor je. Zou je naar Zwartwold willen gaan om voedsel en drank voor vanavond te bestellen? Ik weet niet of ze daar een echte drankenwinkel hebben, anders moet je het bier maar even bij de plaatselijke herberg bestellen.” Maven knikte afwezig. “Is goed tante, ik ga al.”
Dit had ze al vaker moeten doen, iedere keer als ze weer bij een nieuwe plaats aankwamen om precies te zijn. Ze stond op en rekte zich uit. Toch hield ze er niet van om boodschappen te doen, maar het was allicht beter dan hier maar een beetje nutteloos blijven zitten.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 05 jul 2005 13:52

Maven rilde van de kou, ze had een warme mantel mee moeten nemen. Haar kleding zat dan weliswaar comfortabel maar de stof was gewoon veel te dun om de kou buiten te kunnen houden. Omdat het kleurrijke shirt wat ze droeg geen mouwen had, was op haar blote armen duidelijk te zien dat ze het alles behalve warm had. Ondanks de korte verklaring van haar tante, zag ze nog steeds het voordeel er niet van in om naar deze afgelegen plek toe te reizen. Misschien hadden haar oom en tante er wel een reden voor die ze haar niet wilden vertellen. Ze wist het niet, maar ze besefte dat ze het er maar het beste van moest maken. Ze zou hier immers over een paar dagen weer weg zijn. Bij die gedachte klaarde ze iets op. Eenmaal in Zwartwold – wat ze trouwens een behoorlijk deprimerende naam voor een dorp vond – ging ze eerst op zoek naar een herberg. Met een beetje geluk zou de herbergier tegen een redelijke vergoeding bereid zijn om de drank en het eten bij het circus af te leveren, als hij tenminste al bereid was om ook maar iets met circuslui te maken willen hebben. Ze had het vaak genoeg gezien en gehoord, mensen vergeleken circuslieden vaak met zigeuners. Nu waren deze over het algemeen toch al niet zo populair, dus het gevolg was dat personen zoals zijzelf hier hinder aan ondervonden. Nu was Maven het wel gewend om nagestaard te worden, maar dat betekende niet dat ze het prettig vond. Zovaak had ze er wat van gezegd, maar meestal was dat slechts uitgelopen op een ordinaire scheldpartij. Vandaag moest ze zich echter proberen in te houden. Haar oom en tante wilden de bewoners door middel van een welkomstbanket, aangeven dat ze het beste met iedereen voor hadden. Ze zouden daarom ook echt woest worden als ze roet in het eten zou gooien omdat ze haar mening weer eens voor zich kon houden. Maven glimlachte inwendig, ze betwijfelde of de bewoners überhaupt al iets simpels zoals een maaltijd van hun zouden accepteren. Na een tijdje gezocht te hebben stond ze eindelijk voor een gebouw wat waarschijnlijk een herberg was, als je tenminste het grote uithangbord mocht geloven. Het was nog vroeg, ze had nog maar weinig mensen gezien die hun bed verlaten hadden. Had ze misschien wat later weg moeten gaan? Misschien was de herberg nog niet eens geopend voor gasten. ~Stik, het is toch veel te laat om nog in bed te liggen.~ Dacht ze opeens, ze liep naar de deur toe en opende deze.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 05 jul 2005 22:02

Ondanks het harde gelach en gepraat in de gelachkamer, hoorde Ambora, met haar scherpe gehoor, hoe de deur van de herberg open ging. Haar ogen volgde de beweging die zich voor haar in slowmotion afspeelde. Ze zat niet ver van de deur en onwillekeurig riep ze iets van de snelheid van de wolf in zichzelf op. Dit was haar kans om te ontsnappen uit deze massa van vermaak. Ze spande haar spieren en stond ondanks alle angst op. Met een paar sprongen was ze bij de deur. Ambora had enkel niet gerekend op degene die de deur geopend had en botste er hardhandig tegenaan. Ze kwamen beide op de grond terecht en Ambora keek de vrouw die onder haar lag met angstige en verwarde ogen aan. Toen krulde de wolf in haar haar onderlip op en gromde naar de vreemdeling, die haar weg versperd had. Met een lenige spong lande ze naast het hoofd van de vrouw. Nog één keer draaide ze haar hoofd om, zonder er erg in te hebben streek ze een warrige pluk haren uit haar gezicht, voordat ze het op een rennen zette. Half struikelend en vallend, over het nachthemd verstopte ze zich achter een boom, die op de herberg uitkeek.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 06 jul 2005 12:36

Dit was wel het laatste wat ze had verwacht. Net toen ze naar binnen wilde stappen, knalde een vrouw – die blijkbaar maar al te graag de herberg wilde verlaten – met volle vaart tegen haar op. Maven viel op de grond en de vreemdeling brak haar val door bovenop de Half-Elf te gaan liggen. “Zeg!” Snauwde Maven. Het begon al weer goed, konden mensen niet gewoon uitkijken waar ze liepen? Die arrogante lui dachten gewoon werkelijk dat ze alles konden maken. Ze kreeg echter niet de kans om haar zin af te maken, want de vrouw keek haar even aan met een blik die ze niet kon plaatsen, maakte vervolgens een misselijkmakend geluid wat iets weg had van een grom en zette het daarna weer op een lopen. Ze wist dat ze beloofd had om zich in te houden tegenover de bewoners van Zwartwold, maar dit kon ze vanzelfsprekend niet pikken. Snel krabbelde ze weer overeind en draaide zich om. Ze zag hoe de vrouw naar een boom toe rende en daarachter haar toevlucht zocht. Maven fronste. Welke malloot deed nou zoiets? Hoe dan ook, ze wilde het even goed duidelijk maken dat dit niet de manier was waarop ze behandelde wilde worden. “Luister jij eens!” Riep ze terwijl ze naar de boom toeliep. “Kun je voortaan niet uitkijken? Allicht ben je weer zo’n iemand die het heel grappig vind om vreemdelingen te treiteren, maar denk niet dat ik dat accepteer!”

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 06 jul 2005 14:49

Zodra Ambora merkte dat de vrouw haar met geheven stem volgde, zonk ze als vanzelf op haar hurken neer. Ze trok haar hoofd tussen haar schouders en bewoog haar armen onder haar benen door om zo achteruit te kunnen lopen zonder de blik op de vreemde vrouw te verliezen. Haar oren werden langer en puntiger en ze legde ze plat in haar nek. Haar tanden werden scherper en ze ontblote ze dreigend door haar lippen naar buiten te krullen. Haar neus werd spitser en rimpelde iets door het waarschuwende grommen dat uit haar keel omhoog steeg. "Val haar aan, ze is een bedreiging voor ons. Als we niet aanvallen voor zij dat doet, zullen we niet lang meer leven." Fluisterde een lage stem in haar hoofd, maar Ambora negeerde de stem en bleef haar blik op de vrouw gericht houden. Ze wilde de wolf in zichzelf niet de overhand laten krijgen en zou haar eigen beslissingen nemen. Ze zou wachten tot de vrouw een verdachte stap maakte en dan zou ze pas verder veranderen en aanvallen.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 06 jul 2005 16:44

Ze bleef stilstaan toen tot haar doordrong dat er iets goed mis was. Maven was geen expert op het gebied van gedaanteveranderingen, maar dat was wel degelijk wat er op het punt van gebeuren stond. “Bah!” Spuugde ze er bijna uit toen ze naar vrouw – als je daar op het moment nog van kon spreken – keek. De verandering was zeker nog niet helemaal voltooid, maar nu al zag ze duidelijk wat de uiteindelijke uitkomst zou zijn: Een wolf. Voor de zoveelste keer op deze dag kwam ze tot de conclusie dat het niet verstandig was geweest om naar Zwartwold te gaan. Nu ze dit…ding had gezien, zou niets haar meer op andere gedachten kunnen brengen. Ze besefte dat ze nog wel eens gevaar kon lopen, echt vredelievend zag het wezen er niet uit. ~Alsof je ooit wel eens een vriendelijke wolf gezien hebt..~ Dacht ze grimmig. Veel vragen spookten door haar hoofd heen, maar ze wist dat deze maar moesten wachten. Voorzichtig deed ze een kleine stap achteruit, haar linkerhand begon te gloeien. Indien nodig zou ze niet twijfelen om haar magie te gebruiken. “Ik zou daar maar blijven zitten” siste ze. “Waag het niet om me aan te vallen, want daar krijg je gegarandeerd spijt van!”

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 06 jul 2005 17:42

Bij het zien van de gloeiende hand, besefte Ambora dat dit niet iemand was waarmee te sollen viel. Maar aan de andere kant was zij dat ook niet. Ze zat in een tweestrijd met zichzelf, aanvallen of terugtrekken. De wolf schreeuwde in haar oren dat ze moest aanvallen, dat ze het vlees van de vrouw van haar botten moest trekken en het bloed op haar lippen moest proeven. Maar de andere kant, haar menselijke kant die de wolf in zichzelf verafschuwde, vroeg om terug te trekken. Hier kon alleen maar narigheid van komen.
Ambora snoof de geur van de vrouw op, er zat een vleugje irritatie in. Ze ontspande zichzelf, toen ze geen echte moordlust rook. De menselijke kant overwon de kant van de wolf en ze veranderde terug in een mens. Ze stond op, haar nachtjapon was gescheurd tijdens het rennen en zat onder de moddervlekken. De kleding jeukte en ze krabde, met gebogen hoofd van eerbied voor de vrouw, aan haar Armen.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 06 jul 2005 23:44

Met gefronste wenkbrauwen keek ze toe hoe de verandering weer teruggedraaid werd. Dit was een redelijke verrassing voor haar, ze was er eerlijk gezegd al vanuit gegaan dat de wolfvrouw – ze wist niet hoe ze het wezen anders moest aanduiden – haar aan zou vallen. “Wel…” Begon ze twijfelend terwijl ze haar arm weer liet zakken. Voorlopig leek de dreiging voor even weg te zijn verdwenen. Toch behield ze een veilige afstand, het zou gewoonweg dom zijn om onnodige risico’s te nemen. ”Hou deze vorm voorlopig maar aan, wil je? Je ziet er zo een stuk beter uit” Onderzoekend keek ze de vrouw aan. Het was een nogal tenger meisje, ze had lang rood haar en leek vanaf deze afstand groene ogen te hebben. Ze droeg een nachtjapon die zo te zien wel eens een wasbeurt kon gebruiken. Verder zag er heel normaal uit eigenlijk, al was Maven er natuurlijk al achter gekomen dat dit niet helemaal het geval was. “Hé!” Zei ze opeens. Het was haar weer te binnen geschoten dat de persoon die tegenover haar stond wel degene was die haar omver had gelopen. Angstaanjagende weerwolf of niet, dat soort dingen accepteerde ze van niemand. “Kun je voortaan niet uitkijken waar je loopt!? Ik schrok me de pletter en ik had wel wat kunnen breken! Waarom had je eigenlijk zo’n haast? Er zitten toch niet nog meer van die wolfdingen in die herberg hè? Want als dat zo is….” Ze slikte die laatste paar woorden in. ~ Kalm blijven, Maven ~ Dacht ze bij zichzelf. Als ze zo door bleef ratelen, zou ze op een gegeven moment overvallen worden door een driftaanval. “Wie ben je eigenlijk?” Vroeg ze op een iets minder kattige toon.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 08 jul 2005 06:32

“Kun je voortaan niet uitkijken waar je loopt!? Ik schrok me de pletter en ik had wel wat kunnen breken! Waarom had je eigenlijk zo’n haast? Er zitten toch niet nog meer van die wolfdingen in die herberg hè? Want als dat zo is…. Wie ben je eigenlijk?” Vroeg de vrouw aan Ambora.

Ambora hief haar hoofd om de vrouw recht aan te kijken, De vrouw had bruine ogen, die haar trillend van een soort spanning aanstaarde en afwachtend keken. Niet afwachtend in een gewone manier, maar afwachtend in een uitspattende manier, alsof de laag van spanning ieder moment kon breken en als een bulderende vulkaan zich over haar zou uitstorten.

Nu de helft van de wolf zich helemaal had teruggetrokken, wist Ambora zich de menselijke regels van vriendelijkheid en respect te herinneren. Ze besloot dat ze deze vrouw het beste af kon wimpelen en verder gaan, het was niet verstandig veel aandacht op zichzelf te laten vestigen. Bovendien moest ze verder met haar reis.
Ze keek naar de vrouw met met de tekens op haar gezicht. "Mijn naam is Ambora, het spijt me dat ik u omver gelopen heb. Vergeef mij, ik moet nu gaan."

Zonder verder nog op antwoord te wachten draaide ze zich om en wilde weglopen.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 08 jul 2005 19:06

“Wacht eens even!” Riep Maven toen ze zag dat de vrouw die zichzelf Ambora noemde, weg wilde lopen. Nu ze er redelijk van overtuigd was dat ze niet de intentie had om haar aan te vallen, durfde ze om wat dichter bij haar te komen. Snel liep ze achter haar aan. “Niet zo snel joh! Het is nog vroeg op de ochtend, je hebt de hele dag nog om te lopen.” Zei ze toen ze Ambora had ingehaald en deze keer bewust de weg voor haar versperde. Waarom deed ze dit eigenlijk? Ze had het veels te druk om te gaan staan praten met een wereldvreemde. Aan de andere kant, het was wel de eerste keer in haar leven dat ze voor een weerwolf stond. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. “Sorry hoor, maar je kunt je vast wel voorstellen dat ik een beetje nieuwsgierig naar je bent. Woon je hier in het dorp? Werk je soms in die herberg? Weten de overige bewoners wel..wat je bent?” Plotseling kreeg ze een geschokte blik in haar ogen. “Jeetje, ik lijk wel een oude roddeltante zeg!” Ze stak haar hand naar haar uit. “Uhm...ik ben Maven, aangenaam.”

Agravain
Beheerder
Berichten: 2512
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 09 jul 2005 14:50

Na een gesprek met een handelaar in huiden keerde Robin terug in de gelagkamer. Tot zijn verbazing zag hij dat de hoek waar hij het meisje had achtergelaten leeg was. Meteen keerden zijn gedachten terug naar de avond tevoren toen hij het meisje vond, vlak bij het dorp.

Hij had haar niet wakker kunnen krijgen, en door zijn geroep was de bewaker van het dorp ook tevoorschijn gekomen. Robin had hem echter al geroken, ook al had de Ettin voor de wind gezeten. "Ligt hier al enkel uren" gromde het wezen kortaf. "Waarom heb je haar niet naar Zwartwold gebracht?" vroeg Robin tegen beter weten in. "Hier geen gevaar, in dorp . . ." de Ettin besloot zijn zin door zijn schouders op te halen. "Ik zal wel op haar letten, maar ze gaat mee naar het dorp, waar ze verzorgd kan worden." antwoordde Robin, terwijl hij het meisje in zijn mantel wikkelde en op zijn rug hees. "Misschien heeft ze hulp nodig, misschien ook niet, ik ben geen genezer." besloot hij. De enige reactie van de Ettin was weer een schouderophalen. Robin besloot dat dat als een goedkeuring gold.

Nou het verzorgen was wel gelukt, de herbergiersvrouw ontfermde zich meteen over het meisje. Omdat er door het circus geen plaatsen meer in de herberg meer vrij waren kon het meisje alleen in een hoekje van de gelagkamer liggen. Robin had zijn heil op de hooizolder gezocht, een stuk kouder maar niet zo druk als de herberg zelf. Na een vroeg ontbijt bij het slapende meisje Nu hij echter terug was van de bespreking met de handelaar zag hij dat de hoek waarin het meisje gelegen had leeg was. "Robin, ze is naar buiten gerend" riep de herbergier, "ik had het te druk om er achteraan te gaan." "Of geen zin" dacht Robin, terwijl hij naar buiten liep, "Gisteren avond leek je ook al niet zo happig op een hulpbehoevende gast.'' Toen hij de frisse ochtendlucht instapte en zijn blik over het plein liet gaat zag hij net hoe een andere onbekende jonge vrouw, naar het meisje toe liep met uitgestoken hand.

Om het meisje niet verder te laten schrikken liep hij met een glimlach op zijn gezicht langzaam naar het tweetal toe.

~ Agravaìn ~

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 11 jul 2005 12:54

Nûl was weer bezig met een ronde om het dorp heen, na een geroosterd everzwijn opgegeten te hebben. "Het was een lekker everzwijntje die we gevangen hadden niet waar. Ja lekker was hij zeker wel. Ik zei dat dat het een goed idee was om hem te roosteren. Ja dat smaakte inderdaad lekker, maar je had wel wat eerlijker mogen delen. Jij hebt veel meer op als mij. Ach zeur niet, jij had laatst een hele kip op toen ik lag te slapen. Denk maar niet dat ik dat niet door had. Nou maar jij...."

Opeens hield de Ettin op met inzichzelf te praten. Hij hoorde stemmen, en enige schreeuwen, dit betekende vaak dat er iets voor hem te doen was. Hij zag al snel dat het om twee enigszins bekende ging, het meisje dat hij gisteren had gevonden en de woudloper die haar zo nodig mee wou nemen naar het dorp. Hij besloot nog even op afstand te houden om te kijken wat er allemaal aan de hand was voor hij in zou grijpen.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 15 jul 2005 13:36

Ambora keek naar de uitgestoken hand van de vrouw die zichzelf Maven noemde. Ze was eest wat geschrokken van de plotselingen beweging, maar begreep al snel dat er weinig gevaar in de handeling dreigde. Toch snapte ze niet helemaal wat deze Maven vrouw van haar wilde. Ze hurkte neer op gelijke hoogte als de hand en tikte met haar neus nieuwsgierig tegen de vingers. Ze keek omhoog naar maves gezicht en besefte dat ze nu haar naam moest zeggen. "Ambora" Zei ze terwijl ze een hand op haar decoleté legde om aan te duiden dat ze zichzelf bedoelde. Op dat moment drong een scherpe geur haar neus binnen en met een schok stond ze op. Ze keek rond om te kijken waar de geur vandaan kwam maar inplaats daarvan zag ze een man die op hen toeliep. Die vieze geur kwam niet van hem af. Ambora legde haar hand achter haar rug en liet haar nagels groeien. Als deze man kwaadwillend was zou ze zich niet zomaar gewonnen geven.

Faldor
Toerist
Berichten: 43
Lid geworden op: 13 jul 2005 14:30
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door Faldor » 17 jul 2005 14:31

“Luister jij eens!” galmde het door de straat waar de herberg stond en Sirun schrok op, Hij stond wat te dromen maar zijn blik richtte zich door de straat.
Op de hoek van de straat stond Sirun, gehuld in zijn mantel stond hij al enkele uren te wachten.
De woorden deden hem rillen en geschrokken was hij stil blijven staan.
Zijn ogen dwaalden af naar de schelle stem en hij zag twee schaduwen bij een boom staan. "Wat moet ik doen, wat gebeurt daar", dacht hij in zichzelf. Eigenlijk was hij te moe om goed te luisteren want hij had een zware dag gehad. Eerder die dag was hij naar het plein gegaan van Zwartwold, want het was vandaag markt op het plein, en dan zouden er veel mensen zijn. Sirun hoopte geld te verdienen met zijn gitaar en zangspel. Helaas gaven veel mensen hem alleen maar rotte tomaten.
"Wat moet ik doen zuchtte Sirun zachtjes, waar moet ik nou van leven, is het teveel gevraagd...." Op dat moment kwam er iemand langs als een schaduw, Sirun keek verbaasd en voelde een koude rilling over zijn rug lopen, Sirun's blik dwaalde naar beneden en zag een brief liggen met een oude stempel erop in de vorm van een wolvenkop. "Wat is dit" zei Sirun, "wat moet ik hier nu mee" en hij zong:
geef me geld,
geef me brood
en nu gesneld,
in tijd van dood


Toch knaagde er iets aan de ziel van Sirun en hij wist dat hij het niet kon laten om de brief, die misschien niet voor hem bestemd was, te lezen. Dus bedacht hij dat hij hem nu wel open kon maken.

Sirun maakte de brief open en las de woorden die geschreven waren met zilveren inkt.
er stond:

A.W.W

Ga met spoed naar de herberg van Zwartwold
X is gisteravond verplaatst.
Breng verslag uit als X is gevangen.


Wat zou dit zijn vroeg Sirun zich af en hij haastte zich naar de herberg, in de hoop hier geld te kunnen verdienen. En zo was het dat Sirun op de hoek van de straat stond. Zijn blik was nu gevestigd op de twee schaduwen die bij de boom stonden. In zijn ooghoek zag hij een man op de twee aflopen. Hij vroeg zich af wat hij wilde.

Gesloten