Breeding Pit

Speel mee in RPG-herberg De Blaffende Vis. Vreemde, grappige en angstaanjagende verhalen doen hier de ronde.

Moderator: Herbergiers

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 16 apr 2006 10:26

Berdy zat rillend bij de boot. Het was allemaal te veel voor haar. Hard als ze was en gewend aan het leven als bedelaar en dief kon ze dit niet aan. Vergiftigd worden, op een schip gedumpt en vervolgens op een eiland waar het krioelde van de vreemde en duidelijk gevaarlijke wezens. Ze kon het niet meer aan. Ze hoorde Farola gillen en gehoorzaamde, ze trok haar hoofd tussen haar schouders. Ze had Frits ook gehoord. Wie voor de goden is nou weer Versalitas? Ze stond op en riep naar Frits: "Het kan me niet schelen, doe gewoon wat! Doe in de naam van de goden gewoon iets, of laat die Versadinges dat doen, maar zorg dat we hier weg kunnen!"

Stil stond ze naast de boot, met een kleur op haar wangen en klaar om in te storten. Ze veegde afwezig een stukje hout van haar middel weg, tenminste, dat dacht ze. Toen het stukje hout niet wilde loslaten keek ze naar beneden. Om haar middel zat een soort slang, een soort slang die haar steeds strakker vastklemde. Terwijl ze in verbijstering naar haar middel stond te kijken wikkelde zich een andere slang om haar borstkas. Langzaam draaide ze zich om en keek naar de zee. Daar. Dat was.... Een afschuwelijk monster had zijn tentakels om haar middel en borst geslagen en trok haar nu stukje bij beetje het water in. Ze probeerde te gillen, maar het tentakel om haar borst trok de lucht uit haar lijf. Met een laatste wanhoopspoging zette ze zich schrap in het zand. Het had geen zin. Zachtjes, als om de anderen niet te waarschuwen trok hij haar de zee in. Ze hoorde de kreten van de anderen niet, de geluiden van het gevecht waren verstomd. Ze ging verdrinken en dan zou dit beest haar opeten. Ze verwelkomde de bewusteloosheid als een oude vriend.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 16 apr 2006 12:47

Het trio merfolk was druk bezig. De één was druk bezig zich te concentreren op de spreuk met de tentakels, de andere stond klaar met een raar wezen en de derde met een drietand. Met een grote plotse plons kwam Berdy de oceaan in. De ene merfolk schoot op het kind af met het wezen dat zich om het hoofd van Berdy wikkelde. Paniekerig sloeg het kind om zich heen toen ze op eens besefte dat ze door het wezen kon ademen. Twee van de merfolk hielden Berdy nu beet en sleurde haar mee naar diep de oceaan in.

Ondertussen kreeg Astriyan een klein pijltje in zijn nek en viel levenloos om.

Gelukkig ging niet alles fout, Versalitas voelde dat hij genoeg kracht had gekregen voor zijn spreuk en twijfelde geen moment...

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 28 apr 2006 07:18

Achter zich hoorde Farolaphadel een plons alsof er een zware steen in het water werd gegooid.In haar ooghoek zag ze hoe Astriyan in elkaar zakte. Ze had echter geen tijd om er over na te denken, want de wezens leken niet van plan om het op te geven. Ze haalde uit met haar stok en raakte een van de wezens in zijn maag. Haar arm deed nog pijn en het uitdelen van rake klappen maakte dat niet minder. Ze beet op haar lip en vroeg zich af of die 'Versalitas' waar over gesproken was nog iets ging doen voor ze allemaal tegen de vlakte zouden gaan. Gelukkig is Berdy stil. Zolang ze stil is zullen ze haar en het katwezen niet vinden en aanvallen. Niet met de geur van de zee om zich heen.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 06 jun 2006 10:12

In de vertrekken van Anduzân
"Ik vraag U mijn pardon, maar zo werkt het hier niet Meesteres. Geen bediendes zullen hier komen, de Meester hield hier niet zo van, alles gaat automatisch zodat hij meer tijd had voor zijn project." De goblin wees naar een bureau met boeken. "Het bad is telepathisch gelinked aan de huidige eigenaar, dat bent U nu dus, als U de kamer binnenloopt zal het bad automatisch volstromen op de naar Uw gewenste temperatuur. Daar op het kastje naast het bed staat een kroon, die is gelinkt aan alle onderdanen en leest Uw onderbewustzijn. Alles wat U wilt bevelen aan Uw onderdanen wordt automatisch doorgeven zonder het daadwerkelijk hoeven te vertellen."

Ondertussen op het strand
Frits gloeide witheet met de kracht die binnenstroomde, Versalitas had antwoord gegeven, een enorme witte flits gevolgd door donder vulde heel het strand. Iedereen werd ter plekke verblind en doof. Ongezien en ongehoord sprong het lichaam van Frits in beweging, hij ging alle overgebleven wezens af en maakte ze in koele bloede af. In de stilte waren de wezens weerloos. Geluid stroomde de oren weer in toen de laatste neerviel. Ook verdween het witte licht en kon iedereen weer zien, iedereen leek hetzelfde te zien. Frits. Hij was niet meer hetzelfde. In zijn plaats stond een enorm krachtig wezen die alleen maar Versalitas kon zijn. Ademloos keek hij de wezens op het strand aan.
"Goedendag."

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 06 jun 2006 16:08

"Hmmm telepatisch he? Dat scheelt een hoop onnodige woorden en dan zal ik er in iedergeval zeker van kunnen zijn dat al mijn bevelen begrepen en opgevolgd zullen worden. Is dat niet het geval dan zal er natuurlijk ook een telepatische marteling kunnen volgen."

Zonder er verdere woorden aan vuil te maken liep ze door de kamer tot aan het kastje dat de goblin aangewezen had. Tot haar genoegen was de "kroon" geen opzichtig geval, maar een simpele zilveren band met een groot nachtblauw juweel eraan. De zilveren band paste precies op haar hoofd, waardoor het juweel op haar voorhoofd rustte. Voor iemand die niet wist waar hij toe diende en wat hij vertegenwoordigde was het enkel een extravagant sieraad. Ze vermoedde dat haar bloedechtgenoot via dit juweel makkelijker kon volgen welke bevelen ze gaf en wat ze dacht. Nou dat maakte haar helemaal niets uit, hij wist wie ze was en wat hij aan haar had. Zij zou de macht die ze nu verkregen had nooit vrijwillig opgeven en dat wist hij.

Woordeloos beval ze de goblin haar alleen te laten en ervoor te zorgen dat er een maaltijd naar haar kamers gebracht werd. Zonder te wachten op zijn vertrek ging ze de kleedkamer binnen waar haar inderdaad en volgelopen bad wachtte. Ze was blij dat ze eindelijk haar kleren kon uitdoen en zich heerlijk in het precies op temperatuur zijnde water kon laten zakken.

Vermoeid deed ze haar ogen dicht en genoot van het warme water, onderwijl denkend aan de macht die ze verkregen had en wat ze daar allemaal mee kon doen.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 07 jun 2006 07:03

"Aaaa" Farolaphadel sloeg haar armen voor haar gezicht. Een interse witte flits verblinde haar en vervolgens greep ze naar haar oren door een enorme helse donder. Ze zakte op haar knieen en kreeg niets meer mee van alles wat er om haar heen gebeurde. Toen het geluid weer in haar oren terug leek te komen en haar ogen weer wat begonnen waar te nemen duwde ze zichzelf weer omhoog. Haar blik viel op de boot waar ze Berdy had achtergelaten. Ze knipperde verwoedt met haar ogen. Berdy! Berdy zat niet meer bij de boot. Farolaphadel keek lang de waterlijn. Niets. Alleen de katachtige. Bij de goden. Niet Berdy.. Ze fronsde even en sloot haar ogen. Nou ja beter misschien. Ik begon me te hechten aan dat kind en dat is niet goed. Ze rechtte haar rug en schudde met haar hoofd waarbij haar lange haar over haar rug zwaaide.

"Goedendag." Klonk het achter haar. Farolaphadel draaide met een snelle draai om en hield haar staf klaar om een aanval af te weren of in te zetten. Haar adem stokte in haar keel toen ze zag wie er had gesproken. Snel greep ze haar mantel en zorgde ervoor dat die niet open zou vallen. De 'man' was indrukwekkend, aantrekkelijk en angstaanjagend tegelijk. Een snelle blik leerde dat alle wezens waren gedood. Weer keek ze naar de man die daar voor hen stond. Ze wilde spreken maar wist niet wat ze moest zeggen. Het leek een eeuwigheid te duren voor ze eindelijk weer woorden vond. "Versalitas neem ik aan? Farolaphadel." Ze maakte een licht knikje met haar hoofd. "Mag ik u danken voor uw redding." Zodra ze het had gezegd bekroop haar het idee dat ze misschien toch wel iets beters had mogen verzinnen. Een blos verscheen op haar wangen en ze klemde haar mantel nog steviger vast, waarbij de verwonding aan haar arm opvlamde door de extra kracht die op de spieren werd gezet. Ze waardig en krachtig mogelijk bleef ze staan, terwijl ze haar best deed om haar impuls om naar de boot te rennen en haar kleding te grijpen onderdrukte. Tijdens het gevecht had ze zich niet druk gemaakt om haar wapperende mantel, maar nu was ze zich pijnlijk bewust van het ontbreken van haar overige kleding.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 07 jun 2006 12:31

Amerilla kreeg in haar onderbewustzijn een steek. Een wit licht brandde zich door haar dichtte oogleden en wekte haar. "Loop niet naar het licht... Niet nu..." Was wat ze geluidloos mompelde voordat ze haar ogen openden. Ze zag het strandzand en de bomen die nu al tijden haar thuis vormde. Een zwakke glimlach vormde zich om haar lippen. "Wie heeft er ooit gezegd dat katten maar 9 levens hebben, ik ben die grens al lang voorbij." Ze probeerde zich te bewegen. Zo te horen waren de wezens weg. Ze moest het de nieuwelingen nageven, ze hadden lef. Ze schudde haar hoofd, wat pijn deed, maar nodig was om haar focus weer terug te krijgen. Ze had flink wat builen en schrammen, maar niets waar dat ze nog niet eerder mee te kampen had gehad. Ze stond moeizaam op, stijf, ze pakte de boot beet. Al wist ze niet zeker of dat kwam omdat ze nog een beetje duizelig was, of omdat haar oog viel op de man die ze nog niet eerder had gezien. Ze keek om zich heen en zag dat er een aantal mensen weg waren. Gesneuveld in de strijd? Waarschijnlijk. Ze voelde een steek, ze had moeten weten dat deze nieuwelingen het niet makkelijk zouden overleven. Waarom, oh waarom had ze zich zo uitgeslooft om het kind te redden? De zwakste van de groep? Ze wist het antwoord. Het was zo lang geleden geweest dat ze anderen had gezien. En kinderen gaven haar hoop.
Amerilla voelde geen direct gevaar bij de nieuwe man en besloot daarom maar af te wachten en de vrouw het woord te laten doen. Ze was al eens eerder bedrogen en daarom zat ze nu op dit eiland. Dat zou haar niet zo makkelijk nog eens gebeuren.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 11 jun 2006 17:33

In Anduzân's vertrekken
De kookgroep kreeg hun opdracht binnen en begonnen gelijk te koken. Het duurde ongeveer een uur voor alles klaar was waar Ja'daana om gevraagd had. Ze hoopte nu maar dat ze niet zo verrandelijk was als het weer en er niet tevreden mee was, ze hadden wel aan haar wensen voldaan maar of dat genoeg was wisten ze niet. Voorbereidingen werden getroffen om de maaltijd naar boven te sturen.

Op het strand
"Ja, dat klopt ik ben Versalitas. En ja, je mag zo vrij zijn mij te bedanken."
Even was de god stil. "Nog meer vragen?"
Laatst gewijzigd door Grimreaper op 11 jun 2006 22:10, 1 keer totaal gewijzigd.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 11 jun 2006 21:24

“Vragen?” Vroeg Amerilla alsof hij niet goed snik was. “Ik heb meer vragen dan je jezelf kunt voorstellen” Ze zag dat de vrouw wat ongemakkelijk stond te wiebelen en de jas dichter om zich heen probeerde te trekken. Daarom pakte ze wat vrouwelijke kleding uit de boot en bracht dat naar de vrouw. Ze legde ze voor haar op de grond en ging voor haar staan, zodat de man niets kon zien. Ze pakte de jas van de vrouw aan en hielt die nu als een kleed op, zodat ze zich rustig kon omkleden. Ondertussen keek Amerilla over haar schouder naar de man die zichzelf Versalitas had genoemd.
“Zoals wie jullie zijn, hoe jullie hier terecht zijn gekomen. Hoe die monsters zijn verslagen en waar de rest gebleven is?”

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 11 jun 2006 22:55

Versalitas trok een raar gezicht, "Meer vragen dan ik kan voorstellen? En daarna stelt ze er slecht vier? Stervelingen..." dacht hij. Zijn ogen werden even wit en allerlei symbolen schoten van boven naar beneden over zijn lege ogen. Toen sprak hij weer. Ik ben Versalitas, die vrouw is Farolaphadel en de man die daar ligt is Astriyan. Ik ben gekomen door de spreuk die hun gedaan hebben de rest is hier gekomen met een slaafschip van Anduzân. De monsters heb ik vermoord. En voor je laatste vraag zou ik eerst moeten weten wie je met 'de rest' bedoeld." Zijn toon klonk afstandelijk en verveeld alsof hij liever iets anders zou doen dan dit gesprek voortzetten.

Ondertussen in Anduzân's vertrekken
Het eten werd op een zwevende schijf geladen. "Zigar Abêth Imrallêth!" Incanteerde iemand van de kookgroep en de schaal met eten vloog weg. De schaal was zo betoverd dat de schaal automatisch de huidige eigena(a)r(es) van de kroon zou op zoeken. Al snel was de route , inclusief de passage stijl omhoog, afgelegd en zweefde de schaal met eten naast het bad.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 28 jun 2006 07:02

Dankbaar schoot Farolaphadel haar kleding aan. Haar gedachten schoten van links naar rechts. Wat was die Versalitas eigenlijk, wat konden ze van hem verwachten? Wat was er met Berdy gebeurd? Ondanks dat ze haar best deed het kind van zich af te zetten bleef het aan haar knagen. Zeer ergerlijk vond ze zelf, het paste niet binnen haar normale gedrag.
Toen ze al haar kleding weer aan had voelde ze zich al weer een heel stuk beter. Ze strekte zich uit en nam haar mantel weer over van het katwezen.
"De rest... heer... bestaat... , bestond uit Berdy. Een kind nog, een zakkenrolstertje dat onbedoeld in dit alles verzeild is geraakt. Zoals wij allemaal eigenlijk." Ze sloot even haar ogen en keek het katwezen aan. "Ze zat bij de boot tijdens het gevecht en nu ... is ze verdwenen. Ik heb geen flauw idee waar ze gebleven is."

Ze zuchtte diep. "Anduzân, is, was... nou ja, deed zich voor als een welgestelde heer die hulp nodig had. Zijn dochter zou gevangen zitten en hij zocht mensen die hem wilde helpen.. tegen een beloning natuurlijk." Ze draaide even met haar ogen. "Nou daar zijn wij dus allemaal mooi met open ogen ingelopen. We volgde hem voor een maaltijd en de verdere details. En het volgende moment zaten we op een schip, samen met een jonge man die nu is verdwenen... of moet ik zeggen.." Ze keek naar Versalitas. "..getransformeerd naar deze ... uuu.. man. Getransformeerd naar zijn God?" Farolaphaldel voelde zich onzeker, hoewel ze haar best deed dat niet te laten merken. Ze had nooit echt veel met Goden gehad, maar nu stond ze oog in oog met een God in levende lijve en daar kon ze niet omheen. Maar wat ze nu moest wist ze niet. Wat zeg je tegen een God die voor je neus staat? Wat verwacht die van je? Hoe gedraag je jezelf?

Ze voelde in haar zakken. Mijn kristal! Ze haalde haar kristal tevoorschijn en hing het op zijn normale plek op haar voorhoofd. Iets te eten zou ook niet verkeerd zijn. De initiele schok en opwinding begonnen te zakken en ze merkte dat ze moe was, honger had en dat haar lichaam op verschillende plaatsen rust en genezing nodig had. Voorzichtig wreef ze over haar pijnlijke arm.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 29 jun 2006 16:51

Nadat de vragen gesteld waren schoten er weer een reeks symbolen van boven naar beneden over de ogen van Versalitas. "Berdy is ontvoerd door merfolk, wezens van de zee, ze nemen haar mee naar hun rijk onderwater. En ja, mijn broer werkt schandalig. Vandaar dat ik jullie hulp vraag om hem te stoppen. Voorgoed."

In de vertrekken van Anduzân
Een mentale schokgolf overspoelde Ja'Daana die haar zowel mentaal als fysiek pijnigde. Het was een schreeuw om hulp van haar nieuwe god. Ja'Daana, 'sprak' Anduzân direct tot haar, help me. Ik zit gevangen. Ik zit opgesloten op de Carceri. Kom direct. Zo vroeg als het kwam was de verbinding weer weg. Naast haar bad zweefde nu de schijf met voedsel.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 29 jun 2006 19:00

Halverwege een beweging langs haar arm stopte ze. Zijn broer? Hoorde ik dat nou goed? Zijn .. broer? Farolaphadels mond ging open, maar ze wist niet wat te zeggen. Verward keek ze over haar schouder richting water. Berdy, ontvoerd...mervolk Hoe hard ze ook probeerde, het lukte haar niet om Berdy net zo makkelijk van zich af te zetten als ieder ander die ze in haar leven was tegengekomen. Ze fronsde. "Mervolk... zouden ze haar kwaad doen? Is dat weer iets van die Anduzân, .... of iets van hem " mompelde ze een beetje voor zich uit. Ze schudde het van zich af en keek van Versalitas naar het katwezen, toen naar Astriyan en weer naar Versalitas. "Jaja.. onze hulp..." Versalitas was krachtig, groot en een God. Hij kon die vreemde wezens op dit eiland zonder probleem aan en had vast nog veel meer in zijn mars. Farolaphadel leek even diep na te denken. Ze overwoog de opties en koos die optie die voor haar persoonlijk het beste leek te zijn. "Veel keuze heb ik niet geloof ik, tenminste.. sorry hoor, " en ze haalde even haar schouders op naar het katwezen "..ik heb niet zoveel zin om hier mijn leven verder te slijten. Ik geloof niet dat ik daar uw behendigheid voor heb." Ze glimlachte naar haar en keek weer naar Versalitas. Misschien.... "Mag ik dan vragen...." Ze aarzelde, eigenlijk was ze niet in de positie om iets te vragen aan de God die voor haar stond. Hij kon haar waarschijnlijk met een enkele haar om het leven brengen. En dan waarschijnlijk nog pijnlijk ook. Maar toch, als een van de weinige keren in haar leven wilde ze het risico nemen, voor een ander. "Misschien... als wij... Sorry ik kan alleen voor mezelf beslissen. Als ik u help in uw strijd tegen uw broer en u overwint... wilt u dan helpen Berdy bij het Mervolk weg te krijgen?" Ze onderdrukte de behoefte om nu achteruit te stappen en zich voor te bereiden op een klap.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 29 jun 2006 21:43

De pijn verdween net zo snel en onverwacht als hij gekomen was. Onmiddelijk stapte ze uit bad het heerlijk uitziende eten geen tweede blik waardig gevend. Voor eten had ze nu geen tijd, ze was geroepen.....ze was nodig!

Haar harnas oproepend bereidde ze zich voor op een gevecht. De vraag was echter, waar was hij?? Wat of waar was de Carceri?? Als hij haar kon bereiken, kon zij hem dan bereiken? Zou het mogelijk zijn om zijn mentale "spoor" te volgen en hem zo te vinden?? Ze wist het niet.

Haar geest begon haar omgeving buiten te sluiten.....ze concentreerde zich nu alleen maar op hem...........Ja!......daar....ver weg een kleine vleug van zijn essentie.......instinctief greep ze ernaar................

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 06 jul 2006 11:18

Ammerilla was niet zo voorzichtig als Farolaphadel, toen ze horen dat hij een god was en de broer van de man die haar al zo lang op dit eiland vast had gehouden. Woedend hoorde ze aan dat hij nu van haar verlangde dat ze hem zou helpen. Al die jaren dat ze hier op dit eiland vast had gezeten, al die jaren dat ze om hulp had gevraagd en gebeden tot goden waarvan ze de namen nooit van had gekend. Zoveel pijn en verlies dat ze had meegemaakt. En nu vroeg HIJ... hij die nog nooit eerder naar haar had omgekeken HAAR hulp.
"Weet u wat er met Bluebel, Daser en Eloak is gebeurd?" Vroeg ze met trillende stem. Nog voordat de god antwoord kon geven gaf ze dat zelf al. Met tranen in haar ogen en gebalde vuisten deed ze een stap naar voren.
"Bluebel is onthoofd, Daser opgegeten en Eloak verdronken. Ik zag het met mijn eigen ogen. Deed u dat ook, o allemachtige? Zag u hun vernietiging? Voelde u mijn eenzaamheid? Hoorde u mijn gebeden niet? Waar was u toen ik u nodig had! Ze trilde als een rietje terwijl ze de man strak aan bleef kijken. Ze merkte niet dat de tranen van haar jarenlange pijn in het zand bij haar voeten neerdruppelde.

Gesloten