Fanfiction: Goodkind

Leef je uit en maak ons deelgenoot van je creatieve uitspattingen. Van een proza en poëzie tot fotografie en tekenkunst. Of iets heel anders!

Moderator: Beheerders

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Fanfiction: Goodkind

Ongelezen bericht door Jee » 23 mar 2004 10:59

Hij was een rare, hij had de genen van zijn vader en de rusteloosheid van hem. Maar aan de andere kant was hij de rust hemzelfe. Hij was rustig, kalm en rusteloos. Vaak wist je niet wat er met hem aan de hand was. Soms zagen de mensen zijn moeder in hem, een eeuwenoud kalm mens, die al weer een tijd dood was. En soms zagen de mensen zijn vader in hem, of tenminste dat zeiden ze tegen hem. Ze kende zijn vader niet, slechts zijn rustige aardige moeder.
Er was tegen hem gezegd dat hij geen product was van de liefde. Zijn vader had gehandeld met een koele overweging. En daarom was hij er. Hij was een bastaard, een verbond tussen twee mensen die vrijwel niets voor elkaar hadden gevoeld.
Bijna tien jaar gelden was zijn moeder gestorven aan ouderdom. Ze was een tovenares, een zuster van het licht zeiden de mensen tegen hem. Ook vertelde ze hem dat ze al meer dan vierhonderd jaar geleefd had en dat niemand hoefde te treuren dat ze dood was.
Toen hij doorvroeg over hoe zijn moeder zo oud kon worden gaven de buurtbewoners geen sluitend antwoord, de ene zei dat het met magie te maken had. En de andere zei dat ze in het paleis van de profeten had geleefd. Wat dat ook was.
Als hij zo over zijn ouders dacht kon hij slechts concluderen dat hij geen ruk over beide wist. De ene was een tovenares en de andere was een grote tovenaar, die al zolang verdwenen van deze wereld was. Een paar jaar geleden was hij in Aydindril geweest en had hij met de oude Kahlan Amnell gesproken. Inmiddels was haar dochter de Biechtmoeder, maar deze Amnell kon zijn vader persoonlijk. Hij was dingen te weten gekomen over zijn vader die hij nooit had gesnapt. Hij kende veel nu van zijn vader, maar hij begreep hem helemaal niet.
Amnell barstte nog steeds in tranen uit toen ze hem vertelde over het verdwijnen van zijn vader. Zijn vader zat heel dicht bij haar hart. 'Hij is al zolang weg, mijn jongen.'
Nadat hij haar het hemd van het lijf had gevraagd, moest hij vertellen wie hij was en waarvoor hij kwam. Het leek hem toen niet slim om te vertellen wat hij was, aangezien hij merkte dat ze niet wist wie hij was. Maar Kahlan keek heel diep in zijn ogen en herkende de trekken van zijn vader, haar geliefde, in zijn ogen. De bouw, de grootte. Alles herkende ze.
'Ik ben een zoon van een zoon van Darken Rahl,' loog hij.
Of ze geloofde hem of ze was te bang om hem te geloven of ze geloofde zijn leugen omdat ze het wilde. Hij wist nog uit te vogelen waar zijn vader was verdwenen.

En daar was hij nu. Hij stond op het punt waar de grootste tovenaar in drieduizend jaar verdwenen was, de zoeker van de waarheid; Richard Rahl, Heerser van D'Hara en de Middenlanden, man de kahlan Amnell, nu een gebroken oude vrouw.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 23 mar 2004 11:18

Ze hadden hem, nog een spoor van hem gevonden in deze grasvelden niet ver van de plek waar ooit de toren van verdoemenis stonden. Zijn zwaard, zijn uitrusting, zijn zand. Helemaal niets. Maar ook zijn twee lijfwachten, Cara en Belinda waren nergens te vinden. De twee Mord-sith waren net als Richard Rahl verdwenen.
Hij was de zoon van Richard Rahl. De zoon van de grootste tovenaar. Zo als het hem nu uitzag had zijn vader dit in een grote opwelling gedaan. Want zijn vrouw wist er niets van dat haar man met een zuster van het licht naar bed was geweest. Uit de verhalen van Kahlan kon hij opmaken dat zijn vader niet uit lust of gebrek uit liefde had gehandeld. Want een biechtmoeder of een belijdster trouwen uit liefde stond de doodstraf als je die overtreed met een andere vrouw. Dan schakelde de kracht van de liefde weer in en doodde je als een mak lammetje. Om zoveel van een belijdster te houden dat haar kracht niet meer werkt was het noodzaak dat dat ook zo bleef.
Nee, hij kon zich niet voorstellen dat zijn vader zo had gehandeld. Maar hij kende hem niet. Sterker nog hij had hem nog nooit gezien, en slechts als kind had hij zijn moeder gekend. Hij was onder gebracht als een wees in een tehuis. Hij had leren overleven op een klein niveau en wist van zich af te bijten. Ze hadden hem tot het bot geergd en getreiterd tot het genoeg was. Uit verhalen die hij gehoord had kon zijn vader tot vlak voor zijn verdwijning niet wat hij als jonge volwassene al kon. Han was pas 17 toen hij zijn vernietigende gave liet exploderen. Hij had zijn pestkoppen vernietigend en elk spoor van zijn magie verwijderd. Maar net als zijn vader was het ook met hem gebeurd, hij kreeg de hoofdpijnen. Maar niet zoals zijn vader, Han werd niet gevonden door de zusters, Han werd gevonden door de stokoude Nathan Rahl.
Van hem had hij het meest geleerd, maar de oude mans gave was falende. Hij was te oud om nog te profeteren. Maar Nathan had hem dubbelzinnige verhalen over zijn vader verteld en hoe langer hij bij Nathan bleef hoe meer Han het idee kreeg dat hij een onderdeel was van de ingewikkelde plannen van zijn vader.
Alsof hij een deel was van de magie, van de mensen die zijn vader gebruikte. En hoe langer hij er over nadacht en onderzocht begon hij er ook van overtuigd te raken.

Han was nu 22 jaar oud. Vorig jaar hadden ze Nathan moeten begraven. De grootste en beste Profeet was ter aarde gesteld. Vrijwel iedereen was er bij. Verna, Annalina, Zedd, Kahlan en haar dochter Erinia en nog een paar bekenden, die Han niet kende.
Verna, Kahlan, Annalina en Erinia waren te druk bezig hun verdriet te uiten, dat slechts Zedd op Han lette. Zedd was een oude man achter in de negentig jaar oud. De opa van Richard, de grootvader van Han.
Han had voor het eerst tegen hem gezegd wie hij was, maar hij drukte Zedd op het hard dat hij dat Kahlan niet mocht vertellen. De oude man glimlachte toen en zweeg. Ook zedd zag de kenmerken van Richard in hem terugkomen. Zedd wist het gehele verhaal niet en zweeg opmerkelijk ook verder tegen hem. Han had verhalen over de energieke Zedd gehoord, maar het bleek dat Richards dood ook hem vreselijk had aangetast.

Een paar maanden na de dood van zijn menthor had hij in oude geschriften een oude profetie gelezen. Han snapte er geen bal van, maar zag dat het op hem sloeg. Hij realiseerde toen hoe groot de tovenaars toren was en dat het vrijwel onmogelijk was om in zo'n grote toren iets te vinden over jezelf. Vanaf toen was het duidelijk dat Han zijn vader ging zoeken en terughalen.

En daar was hij nu. Op de plek waar zijn vader was verdwenen. Han ging in het gras liggen en spuurde met zijn Han over het grasveld. Han had nog een geheim; hij had biede gaven.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 23 mar 2004 17:22

Han lag in het gras, languit op zijn rug. Vandaag was hij het toppunt van luiheid, want sinds hij hier was had hij nog niets gedaan. Zijn paard was weggerend omdat Han hem was vergeten, maar Han maalde daar niet om. In zijn research had hij een klein dorpje gevonden niet ver hier vandaan. Hij zou er heen kunnen gaan als hij honger zou gaan krijgen. Maar hij was niet moe en geen honger. Han was heerlijk aan het ontspannen. Iets wat hij heel graag deed. Alles wat hij was deed hij op zijn eigen tempo en daar stoorden zich heel veel mensen aan. Alleen zijn menthor niet. Nathan deed het zelf ook rustig aan en was vaak te vinden in de buurt van rijpe vrouwen, soms wel overrijp. Want hoe oud de man ook was hij bleef houden van vrouwen. Niet meer van die jonge, onrustige, onzekere meisjes, nee, Nahthan hield in de laatste periode veel van oudere vrouwen. En natuurlijk kwam de oude man ook in de problemen daardoor, maar een grote tovenaar als hij was wist hij daar wel raad mee.
Nathan was daarom ook een inspiratie voor Han. Hij had Han geleerd om met zijn additieve kant om te gaan en Han was daar ook verduiveld goed in. Hij had bijna hetzelfde talent voor de magie als Nathan zelf, behalve dan dat hij geen Profeet was. Han was gewoon een tovenaar. Een gewone tovenaar die drieduizend jaar geleden normaal was. Maar op het moment niet, integendeel. Alleen Richard, zijn vader, kon zich met Han meten. De rest was door de aanwezigheid van de subtractiefe kant zo weggevaagd, niet dat er veel tovenaars meer over waren.
Nathan had Han's Subtractieve kant laten ontwikkelen door een Zuster van het licht te ontboden die vroeger een Zuster van de duisternis was geweest. En daardoor had Han ook een behoorlijke kennis over de 'donkere' kant van zijn magie. Maar die Zuster wist niet zoveel van de subtractieve kant af en Han leerde ook maar beperkte dingen. Hij kon bergen opblazen, additieve spreuken doorbreken, mensen doden, maar van de echte kunst van de oude tovenaars had hij nog geen kaas gegeten.
Dat betekende niet dat Han zwak was. Han was de sterkste tovenaar die er op de wereld rondliep, en dat alleen maar door zijn subtractieve kant in hem. Drie tovenaars families zaten in hem; een deel Rahl, een deel Zorander en een deel Aimishk. Drie families die een directe bloedlijn terugvoerde naar de tovernaars drieduizend jaar geleden.
Er was veel gebeurd in de tijdspan waarin hij leefde en daarnet voor. Toen het leger van de droomwandelaar in Aydindril was werd het slechts matigjes aangevallen. Alleen zijn opa, zedd, wist wat tegenstand te bieden. Het leger van de droomwandelaar was gigantisch, maar door de geconbineerde aanval van de zusters, adie en zedd wisten ze grote schade te berokkenen onder de tovenaars van de droomwandelaar. Maar ze konden niet verhinderen dat Aydindril viel.
De droomwandelaar had toen al vier aanslagen op zijn leven ternauwernood afgeslagen, maar toen hij stoutmoedig in de tovenaarstoren doordrong sloeg een van zijn afvallige zusters van de duisternis hem dood. Het was eigenlijk in een paar seconden gedaan.
Maar nu was slechts de droomwandelaar dood, in het leger van de droomwandelaar waren talloze zusters van het licht. En die veegden de vloer aan met de soldaten toen het bekend werd; de droomwandelaar is dood. Samen met een gecombineerde aanval van het middenlandse leger en de D'Haraanse werd de imperiale orde feitelijk Aydindril en geheel noord middenland uitgemept. Ze hadden verschrikkelijke verliezen, maar pas na tien jaar hard vechten, waren ze echt de nieuwe wereld uit. Op het moment dat Richard, die de legers vanaf de dood van de droomwandelaar weer aanvoerde, de oude wereld wil binnentreden verdwijnt hij mysterieus. En valt er een stilte in de oorlog. Feitenlijk is er een staakt het vuren, maar er is nooit een verdrag.
Ergens in die tussentijd heeft Richard een zuster 'gepakt' en Han werd negen maanden later geboren. Beide werelden hergroeperen zich en in de oude wereld en de nieuwe wereld is er een gevecht om de macht ontstaan. Na drie jaar al wint de nieuwe biechtmoeder en koning van D'Hara en de Middellanden die in de Nieuwe werld en heeft nu ook de Hartlanden onder haar bewind, maar de oorlog in de Oude wereld is tot nu toe nog onbeslist.
Han scande de omgeving met zijn magie even zo diep dat hij er licht in zijn hoofd van word. 'Vreemd, dacht hij, 'dat zou niet moeten kunnen gebeuren.' Plotseling merkt hij iets op, maar op het zelfde moment is het al weer weg. Han springt op, hij voelde iets waarvan hij niet dacht dat hij het ooit nog zou gaan meemaken. Het is alsof hij een magier die net zo sterk is als hem aanraakt.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 23 mar 2004 20:05

Ogenblikkelijk stond Han op. Het was alsof hij iemand had gevoeld. Hij keek omzich heen en weefde webben van de gecombineerde magien, maar hij voelde helemaal niets. Geen spat, geen druppel. Er was helemaal niets magisch aan het terrein waar hij was. En toch voelde hij wat net. Han wist het zeker. Hier was zijn vader en hoewel hij hem niet kon bereiken, zou hij dat op een of andere manier wel kunnen. Misschien niet nu, maar later.
Han zuchtte, het luie gedrag van hem al de gehele dag. Eigenlijk al van de hele week, sinds hij uit de herleefde hoofdstad van Galea vertrok. Toch had hij flink wat kilometers afgelegd met zijn volle raspaard, die hij vervolgens een paar uur geleden kwijt was geraakt.
Toen bedacht Han zich wat. Additieve tovenaars konden het niet, maar Han misschien wel. In de omgeving vond hij een boom. Met een dun straaltje additieve magie sloeg hij de boom op en met zijn subtractieve en additieve magie ontdeed hij de boom van al zijn takken en gewicht. Net genoeg om er relaxed op te staan, want dat telde voor Han. Dat boven alles.
Met zijn concentratie bedacht hij wat ervoor nodig was op het ding wat hij gemaakt had sterk genoeg te laten zijn om lekker over de grond te scheuren. Hij rechtte zijn schouders en begon het fijne werk om een heel miniscuul subtractief web om de uitgeholde boomstam te weven.
Han was er een uur mee bezig en begon al wat honger te krijgen, maar hij negeerde dat. Want vooral met magie was haastige spoed zelden goed.
Tenslotte ging Han er in zitten en met een klein spoortje additieve magie in het web steeg de boomstam op en vloog richting zijn doel. Han had de boomstam de opdracht gegeven om alles te ontwijken en naar een bepaalde plek, namelijk bij dat dorpje in de buurt te vliegen.
Han glimlachte en vloog uiterst gemakkelijk naar het vreemde, kleine dorpje.
Laatst gewijzigd door Jee op 31 mar 2004 09:04, 1 keer totaal gewijzigd.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 24 mar 2004 10:52

Van een afstand voelde hij de aanwezigheid van enkele mensen, enkele dorpelingen en besloot afstand te nemen van zijn voertuig. Hij liet al zijn magie uit de uitgeholde boomstam verdwijnen en de boomstam verschrompelde waar hij bijstond. Han keek er naar en was verbaasd, hij stond aan de grond genageld te kijken hoe de boom zich helemaal tot een klein propje verschrompelde. Hij herinnerde zich nog de waarschuwing die Nathan hem had gegeven over zijn subtractieve magie.
'Wees voorzichtig met je subtractieve magie, Han, en dan vooral met het veranderen van jezelf. Je ben nog niet in grote controle over die gave. Gebruik die gave niet op jezelf. Wees vrij met anderen, maar bedenk dat je grote schade kan berokkenen.'
Han slikte een prop weg, hij realiseerde zich maar al te goed dat wat er met de boom was gebeurd ook met hem zou kunnen gaan gebeuren. Plotseling kreeg hij het gevoel om zijn ringvinger te zoenen, maar stopte er op tijd mee. Het was een oud gebaar van zijn moeder; het was om de Schepper te laten zien dat ze hun loyaliteit, hun bond met de schepper nog steeds niet kwijt waren. Zijn moeder deed het vaak, vooral na zijn geboorte toen zij sterk begon af te takelen.
In de verte kwamen een paar mannen aangelopen, zo hadde wijde gemakkelijke kleren aan. Ze zagen hem nog niet, maar Han veranderde dat door een paar woorden hardop te praten. Het waren niet zomaar woorden, ze waren doordrengt met magie; magie om te kijken of hij met ze kon praten. Of hij hun taal kende.
Toen ze terugpraten hoorde hij de weerspiegeling van zijn magie en wist dat hij met ze kon praten in zijn normale taal. Want als hij niet met ze kon praten, dan zorgde de magie ervoor dat hij dat wel kon. Hij veranderde op een zeer ingewikkeld niveau iets waardoor hij het kon verstaan. Maar Han sleutelde niet aanzichzelf.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 25 mar 2004 11:39

Tenminste dat dacht Han. Plotseling begon het hele lichaam van Han te shaken en te trillen, hij had inmense pijn en schreeuwde dit uit. Hij viel om en toen hij hardhandig op de grond was gevallen zag hij twee witte stralen in zijn ogen vliegen, bliksemsnel schoten zijn handen al voor zijn ogen, maar het was te laat. Zijn blik werd troebel, zijn bewustzijn verminderde. Hij voelde de druk op zijn ogen die langzaam doordrong tot zijn hersenen. Han schreeuwde als een speenvarken totdat hij zo schor werd dat hij geen geluid meer kon uitbrengen.
Langzaam werd zijn blik witter en witter, Han dacht serieus dat hij dood ging gaan. Het was een korte gedachte, een snelle en alleszeggende gedachte. Hij had het mis.

Han werd wakker en stond op. Han stond weer op het grasveld, zo zag hij. Maar waar hij altijd zo relaxed was als hij hier was, hoe gespannen hij nu was. Plotseling realiseerde Han dat hij niet zelf over zijn lichaam kon schikken. Het was alsof iemand hem bestuurde.
Laatst gewijzigd door Jee op 31 mar 2004 09:09, 1 keer totaal gewijzigd.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 25 mar 2004 20:25

Han zat in een vreemd perspectief merkte hij meteen op. Hij zat veel te hoog om een mens te zijn en hij bewoog veel te wispeltreurig om een mens te zijn. Plotseling zag hij een grote snavel recht in zijn blik; hij was een vogel.
De vogel keek naar beneden, daar onder hem liepen vier personen. Han herkende ze maar moeilijk; uit de rode pakken van de twee vrouwen herkende hij Mord-sith. Toen zag hij de diepzwarte cape van zijn vader. Waar ben ik? Nee, beter, wanneer ben ik?
De laatste persoon herkende Han geheel niet. Hij miste Kahlan, maar realiseerde zich meteen dat die er toen ook niet bij was. Hij wist het. Hij was op de plek waar alles zou gaan gebeuren, hij zou zien wat er met zijn vader zou gaan gebeuren.
Plotseling werd het donker, het werd echt donker. De vier personen, allemaal op een paard, keken om zich heen en Han hoorde voor het eerst het unieke gerinkel van het zwaard der waarheid.
De vogel wende zijn blik af en vloog weg.

De immense pijn keerde terug en Han werd er volkomen door verblind. Hij was weer terug. Maar toen hij zijn ogen opende wist hij niet waar hij was.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 26 mar 2004 10:55

Han lag in een grasveld, hij lag in het meterhoge gras van een met bomen omcirkelde grasveld. Hij kon zich niet bewegen, slechts met zijn ogen draaien. Han zag het gras gepled naast hem en de blauwe lucht boven hem. Han realiseerde zich dat hij niet ergens in het dorpje was. Han had geen honger, hij voelde zich opmerkelijk rustig. Hoewel hij zich absoluut niet kon bewegen. Hij voelde al zijn ledematen, maar kon ze niet bewegen. Han voelde zich moe en uitgeblust.
Hij peinste over de gebeurtenis van net. Hoe kon dat gebeuren? Wat gebeurde er?
Han was verward.
Vanaf een plek net buiten zijn gezichtsveld stond iemand in zijn schaduw. 'Goedenmorgen Han,'zei een stem die Han niet herkende. Hans brein racete'wie was dit? Hoe wist hij zijn naam?
Een onbekend persoon boog zich over het onbewegelijke lichaam van Han. 'Rustig, maar Han. Ik heb je verlamd omdat ik je van jou pijn wil genezen. Voel je nog pijn?'
De rustige stem kalmeerde Han en plots voelde hij dat hij weer kon nee schudden; Han schudde van nee.
De man glimlachte langzaam, hij slikte. 'Han ik moet je wat vertellen. Het gaat over wat je ben. Maar eerst moet ik je wat laten zien. Voordat ik dat kan doen, moet ik zeggen wie ik ben. Mijn naam is onbelangrijk, ik ben een goede geest die als een van de eerste door de sluier is gescheurd. Die gaat binnenkort voorgoed falen. Haast is geboden. Ik zal je laten zien hoe dat komt.'

whitedragon
Kosmonaut
Berichten: 772
Lid geworden op: 30 jan 2004 10:41
Locatie: Vriezenveen

Ongelezen bericht door whitedragon » 26 mar 2004 12:03

Het verhaal is goed en ook boeiend, maar ik kom regelmatig zinnen tegen die niet helemaal lekker lopen. Dat maakt het erg vermoeiend om het te lezen.

Bijvoorbeeld deze zinnen

" Hier was zijn vader en hoewel hij hem niet kon bereiken, zou hij dat op een of andere manier wel kunnen."

" het fijnzame werk"

" Maar waar hij altijd zo relaxed was en lekker ging liggen de vorige keer hij hier was, hoe gespannen hij nu was."


Die laatste zin klopt bijvoorbeeld grammaticaal helemaal niet.

Ook vind ik het jammer dat je soms ineens gewone, vrij grove spreektaal gaat gebruiken zoals

"dat hij geen ruk over beide wist"

En tenslotte kom je wel heel ploteseling met de termen "additieve magie" en "substractieve magie" waarvan ik pas begreep wat het was nadat ik een heel stuk verder had gelezen. Dat kan natuurlijk ook komen doordat ik de boeken waarop dit verhaal is gebaseerd niet heb gelezen.

Als je met deze dingen rekening zou houden wordt het makkelijker leesbaar.

Jee
Fortuinzoeker
Berichten: 73
Lid geworden op: 25 feb 2004 14:24
Locatie: Heemskerk
Contacteer:

Ongelezen bericht door Jee » 31 mar 2004 08:59

Mmh. Ik ben goodkind niet en ik herhaal zulke dingen niet. Dat zou voor de goodkind fans vervelend zijn en ik kan het niet zo goed uitleggen als hij. Het spijt me voor mijn zinsbouw, ik schrijf het snel en het gaat me om de inhoud, maar ik zal er meer aandacht aan geven.

Dank je voor je reactie..

Als je precies wil weten waar het op gebasseerd is moet je even de hele serie Sword of Truth; de wetten van de magie lezen...

Jee

Plaats reactie