Samen schrijven

Leef je uit en maak ons deelgenoot van je creatieve uitspattingen. Van een proza en poëzie tot fotografie en tekenkunst. Of iets heel anders!

Moderator: Beheerders

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 08 jul 2005 14:09

Het is een leuk verhaal, naar mijn idee gaat het over een indianenstam toch? Het is inderdaad een manier om Hanoc te laten vertellen, maar het is niet de enige manier. Ik ben zelf ook met een stuk bezig zodra het af is zal ik het ook plaatsen op die manier krijgen de mensen een idee van de verschillende "vertellers schijfstijlen" Verder zou je het verhaal misschien nog iets kunnen uitbreiden, naar mijn idee kan er best nog het een en ander bij verteld worden. Waarom ze dat verstje zegt bv. Verder heel erg goed gedaan en leuk om het eerste verhaal op Aeon te zien staan :)

Groetjes,

Lasmes

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 25 jul 2005 16:52

Aangezien ik al een tijdje bezig ben met een verhaal voor de bundel leek het me leuk om jullie alvast een stukje te laten lezen en het te laten keuren.
Hannoc knikte dankbaar naar de herbergier die een bierpull in de vorm van een griffioenpoot naast hem neerzette. Hij pakte de pull op en liet de drank met een roterende beweging in de pull klotsen, terwijl hij de vloeistof argwanend bekeek. “Ik neem aan dat ik deze drank veilig kan drinken Herbergier?” De herbergier keek hem verrast aan, “maar natuurlijk, wat zou er mis mee kunnen zijn?”
Hannoc keek op, “weet u dat dan niet? Wanneer gif in een drinkobject wordt gegoten, dat de vorm heeft van een griffioenpoot veranderd het van kleur en is op die manier onzichtbaar.”
De meeste gasten die een bierpull met de gebruikelijke griffioenpoot vorm bij zich hadden staan, keken nu ook argwanend naar hun drinken.
Hannoc zette de pull aan zijn lippen en nam een slok van zijn bier. Met de rug van zijn hand wreef hij de witte schuimsnor van zijn bovenlip. Gif of geen gif, hij hand een droge mond gekregen van al het vertellen. Nog eens bekeek hij de pull. “Ik ken trouwens nog een verhaal dat over een bijzondere tocht op zoek naar een griffioen gaat.” De verteller dacht even na, “het is al een heel oud verhaal, dat ik jaren geleden eens gehoord heb van een oude boerin. Eens denken hoe ging het ook al weer… Nou ja, ik begin gewoon en dan komt het vanzelf wel bij me terug… Arel van Furrwell werd geboren in Furrwell….”

Arel van Furrwell werd geboren in Furrwell, iedereen die in dat dorp wordt geboren krijgt de naam van het dorp als zijn of haar achternaam. Het is de manier van de dorpelingen om bij te houden wie wel in het dorp geboren is en wie buitenstaanders zijn, die naar het dorp zijn verhuisd.

Hannoc keek rond, “Ik neem aan dat iedereen in deze herberg wel eens van Furrwell heeft gehoord, maar voor de jongeren onder ons zal ik nog even het bijzondere over de Furrwell kinderen vertellen.
Als er in Furrwell een kind wordt geboren krijgt hij of zij, van de Furrwelloudsten, het dier toegewezen dat zijn of haar karakter weerspiegeld. Een slang, of een arend word bij het kind in de wieg gelegd en volgt het kind dan zijn hele leven. Sommige zeggen dat de kinderen van Furrwell met hun eigen dier kunnen praten.
Voor Arel echter liep zijn geboorte anders, hij kreeg een fabelachtig dier toegewezen een Griffioen. Een wezen dat al in jaren niet meer gezien was….

Arel klom de oude zolder op het was midden in de zomer en de hitte die zich door de kieren van het hout perste maakte de zolderkamer warm en benauwd. De laag stof die over de vloer lag stoof iets op toen hij eroverheen liep en kriebelde aan zijn neus, waardoor hij moest niezen. “Wat kwamen we hier ook alweer doen?” Vroeg Mirta toen ze op de tast de weg naar boven vond. Akel keek om, recht in de witte ogen van zijn beste vriendin op haar schouder zat een raaf die protesterend krijste toen hij de muffe zolder zag. “Zie je zelfs Henrick vindt het hier niet leuk.” Akel pakte haar uitgestoken hand uit en hielp haar de laatste traptreden te vinden. “Henrick is net zo saai als jijzelf Mirta.” Zei hij met een lachende stem. “Je weet toch dat deze zolder altijd verboden terrein voor mij is geweest? Ik ben benieuwd wat mijn moeder hier voor mij verborgen houd.”
“Denk je niet dat het beter is om naar je moeder te luisteren en gewoon weer naar beneden te gaan?” Vroeg Mirta terwijl ze haar nette jurk recht streek, “Straks zien we er nog uit als stofnesten.”
“Kom op Mirta, mijn moeder is altijd thuis, nu dat ongeluk met mijn tante heeft plaatsgevonden heb ik eindelijk eens de tijd om hier rustig rond te snuffelen.” Zijn stem werd zachter, “misschien gaat het wel over mijn beest. Alle kinderen uit het dorp hebben een dier toegewezen gekregen en ik moet het enkel doen met de naam van het dier, een griffioen.”
Mirta zuchtte, “dit word echt een obsessie voor je Arel.”
“Jij hebt gemakkelijk praten.” Mopperde Arel, “jij hebt Henrick. Je weet heel goed dat je niet zonder hem zou kunnen. Wat als je moeder je van hem weg had gehouden?”
“Dat is een heel verschil.” Stelde Mirta vast. “Henrick is mijn ogen. Zonder hem zou ik de weg niet kunnen vinden, hij leidt me door alles heen door op mijn schouders te tikken en zo te vertellen welke kant ik op moet. Jij en de andere kinderen van het dorp hebben al die dieren eigenlijk niet nodig. Ik bedoel, het is een belachelijke stelling. Net alsof het mogelijk is om hetzelfde karakter als een dier te hebben.”
“Jij bent anders wel aardig aan het pikken Mirta.” Verweet Arel zijn beste vriendin terwijl hij een houten kist openmaakte. De stoflaag die er vanaf kwam waaide door de kamer heen en sloeg als een dikke deken op hun longen.
“Kun je mij even vertellen waarom ik hier ben?” Vroeg Mirta naar adem snakkend.
“Omdat je altijd bij me bent.” Was Arel’s antwoord terwijl hij het stof van zijn gezicht wreef en zich op de volgende kist stortte, toen hij zag dat de eerste alleen maar oude lappen bevatte.
Mirta zuchtte verslagen, “wat hoop je hier eigenlijk te vinden?”
“Iets dat laat zien dat er gelogen is over de afkomst van mijn dier, ik geloof nooit dat iemand mij een mythisch dier zou toewijzen, terwijl al de andere kinderen een dier hebben dat ze vanaf hun geboorten bij zich kunnen dragen.”
“Ik vind nog steeds dat je jezelf veel te druk maakt.” Mompelde Mirta zuchtend.
“En ik….” Even viel zijn stem stil en hij tilde een klein doosje van achter twee kisten uit. Het was geen zwaar doosje, maar het was oud en zat onder het stof. “Wat is er?” Vroeg Mirta terwijl ze in zijn richting staarde zonder hem te zien.
“Ik… ik denk dat ik iets gevonden heb.” Antwoordde Arel terwijl hij met het doosje terugliep naar Mirta. Hij zette het voor haar neer en wreef met zijn mouw het stof van de bovenkant van het doosje af. De echte kleur van het doosje was een glimmend groen, dat waarschijnlijk in het metaal verwerkt was op het moment dat de kist gesmede werd. Op de bovenkant was met koper een afbeelding van een dier geslagen. Het dier had het gespierde lichaam van een leeuw alleen de voorpoten en de kop waren die van een adelaar. Naast het lijf van de leeuw bevatte het wezen twee reusachtige vleugels die het trots omhoog stak alsof het beest aangevallen werd.
“Wat is het?” Vroeg Mirta.
Hij pakte haar hand en legde het op de doos zodat ze het zelf kon voelen. Toen ze over het plaatje ging fronste ze haar wenkbrauwen. “Dat is wel een heel vreemd dier.”
“Het heeft het achterlijf van een leeuw en de voorkant lijkt op een adelaar, ook heeft hij de vleugels van een adelaar.” Legde Arel uit. Hij pakte het doosje op en hielp Mirta overeind. “Kom laten we naar mijn kamer gaan, daar is het beter dan hier.”

Na een wankele tocht over de zoldertrap waarbij Arel Mirta goed moest helpen, omdat ze anders zou vallen, waren ze eindelijk in de slaapkamer van Arel aangekomen. Arel opende de luiken van zijn raam en liet de frisse lucht naar binnenstromen terwijl Mirta haar weg naar het bed zocht en zich zuchtend op de sprei liet zakken. “Dit is inderdaad een stuk beter.” Zei ze terwijl ze met een handbeweging een pluk lang zwart haar achter haar oor stopte. Arel had de kist op tafel gezet en draaide zich naar haar om. “Arel?” Vroeg Mirta met een zachte ineengekrompen stem. En Arel wist pressies wat er komen ging. Hij liet de kist voor wat hij was en nam naast haar plaats op het bed. Bemoedigend pakte hij haar hand. “Ja?”
“Hoe zie ik er uit?” Fluisterde Mirta terwijl ze hem met haar levenloze ogen aanstaarde. Voor de zoveelste keek bestudeerde hij haar gezicht en vroeg zich af hoe het zou zijn als die ogen hem vragend aan zouden kijken. Ze zouden vast heel levendig zijn, sprankelend, liefdev….
“Arel?” Vroeg Mirta.
Arel kuchte, “je hebt lang zwart haar,” begon hij zoals altijd. “je moeder koopt altijd prachtige jurken voor je en je schoenen komen rechtstreeks van de duurdere kant van de markt.” Toen bestudeerde hij weer haar gezicht. “je lippen zijn dun, hoewel je bovenlip dunner is als je onderlip. Je wenkbrauwen hebben dezelfde kleur als je haar, je neus staat ietsjes scheef. In de zomer verschijnen er altijd sproetjes rond je neus en je oren steken iets uit.”
Mirta glimlachte, “dank je.”
Arel streek een andere lok uit haar gezicht, “graag gedaan.” Zei hij en stond toen op om het doosje te pakken. “Arel?” Klonk mirta’s aarzelende stem weer. “Ben ik mooi?” “Nee,” antwoordde Arel, “Nee je bent spuuglelijk.” Hij liep met de doos in zijn handen naar het bed en zette het daar neer. Natuurlijk maakte hij maar een grapje, dit zei hij altijd tegen Mirta als ze hem deze vragen vroeg. Ook deze keer verscheen er een glimlachje om haar lippen. “Pestkop.” Zei ze en Arel grinnikte. “Weet je, mijn moeder zou zeggen dat je niet met de pest hoort te spotten, het is een erge ziekte weet je.”
Meteen hielt Mirta haar mond, “sorry.” mompelde ze, meer voor de mensen die aan deze ziekte leden dan voor Arel.
Arel klikte de doos open en keek erin. “Weet je, voor iets waar je niet achter mocht komen zit die kist niet echt goed op slot.” Zei Mirta.
“Mijn moeder verwachtte ook niet dat ik hem zou vinden.” Mompelde Arel, terwijl hij met zijn handen wat van de spullen uit de doos pakte. Er zaten twee stukken perkament in. Het was maar goed dat Arel van zijn moeder had geleerd hoe die tekens in elkaar zaten, anders had hij zich nooit wijs kunnen worden uit de letters. Hij vouwde de eerste rol open en zag dat het een kaart was. De kaart was heel gedetailleerd en beschreef een paar stukken landschap waar Arel nog nooit van gehoord had. Toen viel zijn oog op een klein met rode inkt omcirkelde naam. “Furrwall” Las hij hardop.
“Wat?” Vroeg Mirta. “Waar heb je het over?”
“Er zit een kaart in de doos.” Mompelde Arel terwijl hij de kaart weglegde en het andere stuk perkament pakte. Toen hij deze openvouwde merkte hij dat het een brief was. Hij sloeg het leesstuk over en keek meteen naar de naam die onderaan de brief stond. “Tirak van Furrwell.” Zijn adem stokte in zijn keel, “opa.” Sprak hij hijgend uit alsof hij ineens een heel eind had gerend. Mirta viel meteen in een ijzingwekkende stilte. Iedereen in het dorp kende Arels opa. De verhalen, die hij in zijn jonge jaren had rondverteld over zijn reizen, had menigeen stil doen vallen. Helaas had zijn moeder niet zo’n goede verhouding met de vader van zijn vader gehad. Eigenlijk wilde ze helemaal niets meer van hem weten, ze was zelfs niet naar de begrafenis van de oude man geweest. Nu moest een ieder die zijn opa gekend had ook wel toegeven dat het een vreemde en angstaanjagende man was geweest. Hij vertelde vaak verhalen over overeenkomsten met heksen, nimfen en trollen. Iets dat je in het dropje Furrwall niet hielp om een hoger aanzien te krijgen en de moeder van Arel had vaak gezegd dat het een wonder was dat Tirak niet eerder op de brandstapel was gestorven, zoals de heksen en demonmensen in de landen van het noorden. Vanaf zijn twaalfde had Arel zijn opa niet meer gezien en nu had hij ineens een brief in zijn handen, van de man die hij en zijn vader enkel nog op zijn begrafenis hadden gezien. “Wat staat er in de brief?” Vroeg Mirta, uiteindelijk zachtjes. Het was duidelijk dat haar nieuwsgierigheid het van haar angst won.

Aan Arel van Furrwall, het kind dat de Grifioen toegewezen kreeg bij zijn geboorte.” Begon Arel zachtjes.

“In veel van mijn reizen heb ik vreemde dieren gezien, sommige goedaardig en anderen zo gevaarlijk dat je haren er recht van overeind gaan staan. Toch heeft geen van deze dieren zoveel indruk op mij gemaakt als de griffioenvogel. Het was dan ook mijn trots dat dit dier jou toegewezen werd als geestverwante. Arel van Furrwall, hierbij schenk ik jou al mijn bezittingen die mij aan mijn ontmoeting aan de Griffioen herinneren. Dat het er veel goeds uit mag komen.”
“Het is ondertekend met Tirak van Furrwall.” Eindigde Arel.

“En er zitten alleen maar kaarten in die doos?” Zei Mitra op een spottende toon. “Dat zijn niet echt veel herinneringen voor een wereldreiziger wel?”
Arel besefte dat ze gelijk had en hij keek nog eens wat beter in de doos. Nauwkeurig gleed hij met zijn hand over de onderkant, alsof hij ieder stukje van de binnenkant inspecteerde. Uiteindelijk vond hij aan de zijkant een klein hendeltje. Na wat heen en weer gefrunnikt te hebben, sprong er op de bodem een klepje open en bleek dat het doosje een dubbele bodem had.“Er zit nog een geheim vak in het doosje.” Fluisterde Arel met droge stem. “Wat zit er in?” Vroeg Mirta nieuwsgierig terwijl ze gewoon recht voor zich uit bleef kijken. Arel pakte de spullen eruit. Er zat een heel klein klompje goud in een glanzende groene veer en een paar stukjes perkament. Hij legde de spullen op het bed en vertelde Mirta wat het was. Voorzichtig pakte hij de veer op en draaide hem rond in zijn handen. De vreemde gloed die over de veer lag maakte hem warm van binnen. Alsof het een leegde vulde, waarvan hij niet wist dat hij hem had.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden, maar ik hoor het wel.

Groetjes,

Lasmes

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 17 aug 2005 21:18

Hallo? Wrijft het stof van het topic af :P

Ik vroeg me af hoe het er voor staat. Doen de mensen nog mee? Zijn er nog nieuwe mensen die mee willen doen? Zijn er al mensen begonnen met schrijven?

Groetjes,

Lasmes.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 17 aug 2005 21:53

Ik ben nog bezig te beginnen :$ Waarschijnlijk zal ik begin volgende week beginnen. Zit zelf te denken aan een kind geboren uit een draak in mensachtige vorm en een ander mensachtige (weet nog niet welke). Deze zal dan langzaam achter haar verleden komen en in een halfdraak veranderen.

Agravain
Beheerder
Berichten: 2517
Lid geworden op: 22 apr 2004 19:15
Locatie: Omgeving Goes
Contacteer:

Ongelezen bericht door Agravain » 18 aug 2005 18:19

De eerste 3 zinnen staan in word. Ik hoop dat het verhaal afkomt, want ik ben nog steeds bezig met het verzinnen ervan.

~ Agravaìn ~

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 25 aug 2005 20:21

Ik ben vandaag echt begonnen met de grote lijnen neer te zetten van mijn verhaal. Het verhaal zal zich afspelen op een wereld genaamd Dracumor. De reden dat Hanoc het verhaal vertelt is hoe men komt aan de verhalen over Draken terwijl men deze nooit ziet. Dit komt door een vrouw genaamd Aesia van de eerder genoemde wereld. Op die wereld zit het namelijk vol met draken. De draken die worden geboren worden op deze wereld achtergelaten. Ze moeten zich dan bewijzen tegenover hun Ouderen, door een noemswaardige daad in de strijd. Op de wereld Dracumor word namelijk altijd gevochten. Draken worden graag aanbeden en daarvoor hebben ze aanbidders nodig. De jonge draken vechten dus op Dracumor met de mensen die daar wonen. Elke draaktype heeft een zogenaamde Clan op Dracumor genaamd naar zijn type. Hoe beter de gevechten gaan des te groter de Clan en dus meer aanbidders voor hun type. Onder de macht van de Draken worden de mensen getraind om beter te kunnen vechten en zelfs om Draken van een ander type te verslaan. Maar dat wil niet zeggen dat de mensen gelijk staan aan de Draken, ze zijn nog steeds niet meer als slaven. Als de Draken zich bewezen hebben verlaten zij Dracumor voor een andere wereld, meestal de wereld van hun Draaktype maar soms ook naar een willekeurige wereld. Maar het verhaal gaat niet over een Draak maar over Aesia, een jonge vrouw die word getraind om een Dragonslayer te worden. Het bijzondere van haar is dat haar vader een Draak was die als uitstapje het leuk vond om zichzelf menselijke gedaante te geven en het bed te delen met de moeder van Aesia. Drakenbloed stroomt dus door Aesia's aderen maar niemand weet hiervan. Aesia's vader heeft nooit de moeite genomen om te kijken of de vrouw zwanger is geworden, en als hij er ooit achter komt zou hij het toch ontkennen en haar moeder heeft hem nooit meer teruggezien en was er niet van op de hoogte dat het een draak was. Uiteindelijk begint Aesia steeds meer Draak-achtige trekjes te vertonen.

En daar was ik gebleven. Na ja, niet een gedeelte is er bij het schrijven hiervan bijgekomen :P

MelekKalbi
Fortuinzoeker
Berichten: 84
Lid geworden op: 19 jan 2005 15:35

Ongelezen bericht door MelekKalbi » 07 sep 2005 12:14

Hmmz klinkt goed Grimreaper. Vooral dat "Uiteindelijk begint Aesia steeds meer Draak-achtige trekjes te vertonen. " schept goede verwachtingen!

Ok ok, ik schaam me rot, ik had, moet ik eerlijk toegeven, zat tijd in de vakantie, maar vond altijd weer iets anders te doen. :$ Maar nu ga ik weer naar school, dus heb ik tijd en ga ik er absoluut mee bezig. (klinkt logisch he :-D ). Ff men inleiding uit het stof graven.... ik moet trouwens wel zeggen dat ik er over nagedacht heb, omdat ik niet zeker wist hoe ik de hoofdpersoon moest neerzetten. Maar dat gaat helemaal goed komen, beloofd.

.:Melek:.

MelekKalbi
Fortuinzoeker
Berichten: 84
Lid geworden op: 19 jan 2005 15:35

Ongelezen bericht door MelekKalbi » 16 sep 2005 11:56

Ok, ff een snel vraagje tussendoor, voordat ik men eerste stuk hier plant.
Moet Hanoc altijd in de verleden tijd vertellen? Ik bedoel das op zich wel logisch omdat hij een verhaal verteld dat hij weer heeft gehoord. Maar ik heb een gedeelte in de tegenwoordige tijd staan en was al begonnen dat allemaal te veranderen naar verleden, toen ik dacht.... hmmz, het zou toch ook best kunnen dat hij bepaalde verhalen heel levendig, en dus in de tegenwoordige tijd vertelt? Caberatiers doen dat ook weleens, nou is dat wel iets heel anders, maar toch.

Dus, help please, ik wil graag laten zien wat ik tot nu toe heb.

.:Melek:.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 18 sep 2005 19:18

Het lijkt mij best moeilijk om Hannoc in de tegenwoordige tijd te laten vertellen, maar ik weet niet hoe anderen daar over denken, als het merendeel denkt dat het kan, heb ik daar verder geen problemen mee natuurlijk.

Laat dus nog even weten wat jullie er van vinden. (het zal natuurlijk ook aan het soort verhaal liggen)

Fitz
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 241
Lid geworden op: 25 feb 2004 13:56
Locatie: Amsterdam

Ongelezen bericht door Fitz » 20 sep 2005 11:54

Leuke verhalen hier allemaal zeg, ook een leuk initsiatief. :)
Ik zou best wel een verhaal willen schrijven, ik heb er alleen nog helemaal geen ervaring mee.
Maar als het nog kan wil ik wel iets proberen..

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 20 sep 2005 13:27

Iedereen die nog mee wil doen is van harte welkom.
Laat je creativiteit maar zien :) Dat je er nog geen ervaring mee hebt is niet erg, het is al leuk genoeg wanneer je het probeert :D en als je er niet uitkomt dan zet je het hier neer en kunnen wij je altijd nog helpen.

Groetjes,

Lasmes

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 20 sep 2005 17:20

Eventjes mijn stukje tot dusver.
“Get up, get up! “Said the frantic voice that was coming from just outside the door. ”The master is waiting.” Aiesha grumbled, every day the same routine she thought. To make matters worse it was always getting earlier in the morning too, and the training went on till late in the night. “Coming,“ replied Aiesha whilst gritting her teeth. She shook the sleepiness out of her head and got out of bed, not taking the time to tidy up. But then again she didn’t need to, she was after all a Dragonslayer. Well, a Dragonslayer in training anyway, which meant certain privileges like not having to clean ones room. She picked a garment absentmindedly out of her closet and unlocked the door. “You can come in now,” she said while putting on her clothes. A little boy came through the door. “Good morning milady,” he said with a polite bow. “Good morning to you too Draxx,” came the reply,” but please, call me Aiesha.”
“I wouldn’t dare milady, what if the master found…”
“Oh right, I forgot about our grand master,” she said, interrupting the young servant.
“You grow bold Aiesha, too bold. He wouldn’t tolerate such behaviour.”
“Oh, and pray tell me, who is going to tell on me? You? My servant who just called me by my name?” Came her swift reply. Draxx’ face went pale instantly, if word got out he called a Dragonslayer by her first name it would certainly mean the end of him. “I wouldn’t dare milady,” Draxx stammered,” please…please don’t…” Aiesha rose her hand, signalling him to be quiet. Draxx’ heart skipped a beat and then she spoke to him again. “Don’t worry my friend, I was only joking. Come now, bring me my breakfast. If our master has me slaving away as hard as yesterday I’ll need all the strength I can get.”
“Yes, yes milady,“ he stuttered and brought the plate to her bed.
“So, what have you brought me today?”
“Same as yesterday milady. Except that this is the last of the white dragon meat. I’m afraid we’re all out now.”
“Ahhh… Really? Such a pity, white dragon meat is my favourite.”
“I know milady, that is why I gave you my portion as well.”
“Draxx, you truly are the best friend I ever did have. You sure you don’t mind though?” Aiesha said whilst talking a few bites.
“No milady, that’s fine. I’m chubby as it is already.”
“That’s true,” Aiesha said between bites with a wink.
Wat vind men ervan?

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 20 sep 2005 17:36

Ik vind het erg leuk, moet er ook wel om lachen.

Ben benieuwd hoe het verder gaat :)

Groetjes,

Lasmes.

MelekKalbi
Fortuinzoeker
Berichten: 84
Lid geworden op: 19 jan 2005 15:35

Ongelezen bericht door MelekKalbi » 21 sep 2005 19:39

Ooooohhh... het mag ook in engels?? Had ik dat geweten... was een stuk makkelijker geweest....

Nouja... eigenlijk wil ik mijn stuk hier toch al niet meer neerzetten, omdat men zusje zei dat ze het niet mooi vondt.....
En in vergelijking bij jullie verhalen, moet ik toegeven dat het ook lang niet zo goed is....

.:Melek:.

Ps, erg leuk verhaal grimreaper, kan niet wachten tot ik de rest kan lezen :)

MelekKalbi
Fortuinzoeker
Berichten: 84
Lid geworden op: 19 jan 2005 15:35

Ongelezen bericht door MelekKalbi » 29 sep 2005 12:16

Ik heb een paar aanpassingen gemaakt en zet het er nu toch maar neer. Moet toch weten wat ik fout doe :? ...

Btw, waar is iedereen??? Ik wil de vervolgen lezen!!! :P
Inleiding:
Wanneer er duistere wolken over Gethe hangen, ziet niemand daar een probleem in. In dit deel van de wereld is een onweersbui immers geen vreemd verschijnsel.
Maar na een week is de hemel nog steeds grauw en dreigend en het volk van het woud begint zich zorgen te maken. Als er op een sombere avond plotseling een ijzingwekkende gil door het bos klinkt, breekt de paniek echt los.
De bewoners van het Gethe woud zijn een bangerig volk en binnen een mum van tijd zijn alle dorpen en nederzettingen ontruimt. De wolken dalen neer op het mos en de duisternis verspreid zich tot de grenzen van het woud. Gethe is verlaten, ..... of toch niet?

Hoofdstuk I

Twee brede zonnestralen schijnen tussen de bomen door over het stoffige bospad aan de voet van de berg Çaidirte. Namii slentert al mopperend richting de berg:
“Altijd hetzelfde verhaal: mensen hebben nergens meer tijd voor! Vroeger kreeg ik tenminste een drankje aangeboden. “Hoe gaat het met je? Lang niet gezien hé! Altijd leuk als je even langs komt.” Maar nee hoor, tegenwoordig zien ze je niet eens meer staan. En dan te bedenken dat ik van plan was mijn beste koopwaar met hun te delen. Nou mooi niet dus!”.
Namii komt niet vaak in het dorp. Hoewel ze op een kleine drie uur lopen woont, neemt ze bijna nooit de moeite om erheen te gaan. Ze houdt niet van de drukte, de herrie en de stank. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze als boselfje van amper anderhalve voetlengte om de haverklap omver gelopen wordt. Liever blijft ze gewoon in de buurt van haar knusse huisje op de rug van Çaidirte, waar het rustig en vredig is. Bovendien heeft ze het gevoel dat ze “haar berg” moet beschermen tegen indringers uit het dorp of zelfs van verder weg. Het huisje en de immense tuin (die in principe het hele bos beslaat en dan ook niet omheint is) zijn al meer dan acht eeuwen in de familie. Namii’s betovergrootvader heeft het eigenhandig gebouwd en nooit is er ook maar één steen vervallen.
Maar de laatste paar maanden is de veiligheid in het gebied minder vanzelfsprekend. Rare dingen gebeuren steeds vaker sinds George, de zoon van de dorps omroeper, vorig jaar plotseling verdween. Zo was op een ochtend, zo’n twee weken geleden, ineens een grote groep bomen verdwenen. Op de plek waar eerst zeker twintig prachtige beukenbomen stonden lag nu enkel nog gras. Nou kwam het wel vaker voor dat de dorpelingen ’s nachts stiekem bomen kapten in het bos, dat was, hoewel Namii zich er ontzettend over kon opwinden, niks vreemds. Maar dit keer was anders:er stonden zelfs geen stronken meer en ook zaten er geen gaten in de grond. Dit kon onmogelijk het werkt van de lompe dorpsmannen zijn; het gras lag erbij als een keurig onderhouden plantsoennetje. Namii had het gebied urenlang onderzocht, maar geen enkel aanwijzing in de richting van de dader kunnen vinden.
Dit was ook één van de redenen dat ze vandaag in het drop was. Maar het hele drop was in rep en roer. De herberg was gesloten en toen ze de omroeper aansprak, liep deze gewoon door en mompelde iets in de zin van:
“Geen tijd….haast…..ze komen zo terug.”
“Je hebt toch zeker wel een minuutje tijd?” vroeg Namii geërgerd terwijl ze voor zijn gezicht zweefde om zijn aandacht te eisen.
“Nee kan nu niet praten….erg belangrijke zaken…. ga uit de weg.” antwoorde de omroeper en drukte haar opzij.
“Ga uit de weg?! Zeg waar zijn je manieren gebleven? Nouja zeg, loop dan ook maar gewoon door. Ik vraag het wel aan iemand die niet volledig ONTSPOORD is!!!” had Namii hem achterna geschreeuwd. Daarna was ze maar vertrokken en nu, tweeëneenhalf uur later, liep ze nog steeds te mopperen.

Ze was net van plan een flinke trap tegen een steen te geven, toen ze een hissend geluid hoorde. Ze stopte en keek om zich heen. Het bos lag er verlaten als altijd bij. De zon was inmiddels achter een wolk verdwenen en een vliegje zoemde irritant langs haar hoofd, maar verder was er leven te bekennen. Ze wou net verder lopen toen ze het opnieuw hoorde, nu duidelijk van links: “Psssst!”. Namii tuurde tussen de bramenstruiken door. Even dacht ze dat ze het zich had ingebeeld, tot ineens de zon weer door kwam en twee grote ogen het zonlicht weerkaatsten.
Geschrokken ging Namii in de verdediging: “Laat je zien laffaard!”
De struiken bewogen en een donker figuur, minstens vier keer zo groot als de boself kwam tevoorschijn. Namii stoof de lucht in om zijn gezicht dat verborgen lag onder een donkerpaarse cape te kunnen zien. Even verstarde haar gezicht, maar een paar seconden later viel ze op de grond. Ze rolde over de grond van het lachen en wist met moeite uit te brengen:
“George! Je liet me schrikken.”
.:Melek:.

Plaats reactie