Het eiland Kiln, ruïnes en buiten de stad

Wie wordt de nieuwe koning van het in chaos verkerende eilandenrijk Suomi?
Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Het eiland Kiln, ruïnes en buiten de stad

Ongelezen bericht door Elmer » 28 aug 2006 13:52

Aan de west kust van het eiland Kiln

"Tomtiedom tie dom, swabadabadoe", Ron was in een uitstekende bui. Hij stond tot z'n knieen in het water, gaf nog een laatste flinke duw en sprong in het bootje. Met de wind flink in het zeil schoot het bootje naar voor, via het oosten zo het eiland ronden, richting Noorden de Straat van Herastan in.

Daar waren de scholen groter en vetter, door de warme stroom die dieper gelegen vanuit het Zuiden de Straat doorjoeg.

Het net stond strak en het koste best veel moeite om het te oogsten, de twee tonnen op de boot zaten goed gevuld. "Ron, kerel wat een pracht idee om nu nog tegaan vissen, dat is een dikke 50kg, gekuist blijft er 30kg over. Tomtiedom tie dom, swabadabadoe".

Ron zag dat hij eigelijk veel verder Noordwaards was geraakt dan anders en zag in de verte de inham van de rivier die naar de puinhopen van het oude Kiln leidde.

Hmm, het is natuurlijk verleidelijk maar al die vis moet nog gekuist en te drogen gehangen worden. Ik doe het gewoon, ik vaar die kant uit, maak daar een droogrekje en nadat ik m'n vis te drogen heb gehangen ga ik even kijken naar de ruines van de stad.

En dat is wat Ron deed, hij voer nog een kwartier verder richting de inham en meerde daar aan. Kuiste de vis en spieste alles aan rieten stokken die hij in het zand stak. Toen hij klaar was werd het stilaan donker, hij maakte een vuur en roosterde wat vis. Het was een mooie onbewolkte hemel en hier en daar priemde er al wat sterretjes door de nog steeds donker blauwe lucht. Ron besloot morgen met z`n bootje de rivier af te varen richting de ruines van oud-Kiln.


Verdomme, het is nog vroeger dan ik dacht, hier lig ik nu , zonder een druppel in... of waaaacht es effie...natuuurlijk, onder dat rode zeil ligt nog een fles wijn...die zal wal zuur zijn maar aaah wat een zegening...schol Ron

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 01 sep 2006 09:47

Bij de monding van de rivier, westkust bij Laag-Kiln

Na de hele zure wijn soldaat te hebben gemaakt sliep Ron onrustig. Zijn maag werkte niet echt mee en de hele nacht had hij verschrikkelijke dromen. Dromen over de oude stad en de gruwelen die daar wenkten. Hij droomde van mensen die bedekt in vulkanisch stof hun handen naar hem uitstrekten. Hij kon de gezichten niet zien maar wist instinctief hoe wanhopig deze mensen waren, de schimmen van lang gestorvenen. De wanhoop van deze mensen strekte zich uit naar hem als een zwarte schaduw die hem probeerde te verstikken. De schaduw sloeg zijn vleugels uit en sprak tegen hem. "Kom tot mij, kleine man, kom tot mij en wordt mijn werktuig, verlos mij....verlos mij....verlos mij......verlos mij!"

Ron schoot met een schok omhoog uit zijn slaap. Aan de rand van zijn blikveld bevondt zich de schaduw die hem zo geplaagd had in zijn dromen. Hij dacht de schaduw de rivier over te zien vliegen, richting de oude stad. Huiverend ging Ron zitten. Hij was door en door koud. Iets riep hem in de richting van de oude stad. Hij wierp een blik op de horizon en zag dat het nog wel een paar uur zou duren voor het licht werd. Zou hij weer proberen om te gaan slapen of zou hij weggaan... Maar waarheen? Naar de oude stad waar hij misschien wel opgewacht zou worden door een schaduw of terug naar zijn eigen strandje, knus en veilig?
Laatst gewijzigd door aphrael op 05 sep 2006 12:13, 1 keer totaal gewijzigd.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 01 sep 2006 10:57

Rivier voerend naar Laag-Kiln; Ron Zuiderma

Ron, niet echt een bang type als het op het fysieke aan kwam, was niet zo'n held
als het over het mystieke ging.Een schaduw en stemmen in z`n hoofd (en nog steeds donker)was niet echt bevordelijk voor 's mans heldenmoed. Maar, de drank zat in de man en de wijsheid niet meer en Ron begon z`n scheepje op te tuigen en was al snel klaar om de rivier die naar de ruines voer, op te dobberen.

Het was bewolkt dus de maan was niet te zien, hier en daar een stipje van een ster.

Gelukkig bestonden de oevers van die rivier voor een groot deel uit biezen, dus als het bootje de kant raakte zou dat niet al teveel schade opleveren.Het was vloed en de rivier stroomde langzamer naar de zee door de vloed stroom die landinwaards trok. Ron had niet veel moeite om stroom opwaards te komen wel om recht te blijven. Hij leunde op het dol achteraan het schip, de roeispaan die normaal door die dol stak lag in het schip tegen bakboord.


Zoals een goede drinker betaamt, was Ron niet helemaal van de kaart van een flesje wijn
maar lekker voelde hij zich niet, "Ballestrand, die wijn was echt te zuur"

Kom tot mij kleine man, verlos mij...Hij hoorde het niet maar iemand anders dacht de woorden in zijn hoofd en die schaduw voelde hij meer dan dat hij hem zag.


De haartjes bewogen op zijn armen. "Ik kom naar je toe" prevelde Ron en hij schrok van z`n eigen stem. Hij draaide zich over de reling en de misselijk makende zure wijn verdween in de rivier.

Met een brandende keel voer hij het scheepje verder de rivier op.

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 04 sep 2006 14:25

De rivier leidend naar Laag-Kiln

Ron scheen te worden aangetrokken door de oude ruïnes, steeds verder vooer hij de rivier op....steeds meer kwam hij in de ban van de schaduw.....steeds meer verloor hij zijn eigen wil. Enkele uren na zijn vertrek op het strandje stootte zijn boortje aan op wat eens een kade van oud Kiln geweest was. Door de aanraking met het koude water van de rivier kwam Ron weer even tot zin positieven. Wat deed hij hier? Waarom had hij het 's nachts op de rivier gevaren? En boven alles wat moest hij nu?? Terug naar zijn veilige strandje of door gaan??

Kom kleine man........je bent nu al zover.......waarom terug gaan??....ga nog even verder......terug gaan kan nog altijd

Gelukkig stond Ron nog gedeeltelijk in het water zodat hij de stem van de schaduw wel kon horen maar toch nog, moeilijk...maar toch, zijn eigen wil behield.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 04 sep 2006 19:47

Aan de kade van de ruine van Laag-Kiln - Ron Zuiderma

"Ballestrand, wat sta ik hier kniediep in het water te doen?"
Verdomme kerel ga een vuur maken voor die vissen die rotten in deze vochtige wind. Het is prachtig weer om te rook-drogen, een beetje vochtige wind, niet te sterk.

"Waar ben ik in vredesnaam mee bezig....ik hoor stemmen en ik loop ze zo achterna."

"maar je kan een roep tot hulp toch niet negeren?"
"Heb jij 'horen' roepen dan?"
"Je ben gek, je praat tegen jezelf."
"Jij ook."

"Aaaah...dit oord is behekst...dit is niets voor mij."
Kom op Ron, bang voor een stemmetje, 'kakkebroek Ron'

Verlos mij....verlos mij....verlos mij......verlos mij!

Ron kreunde van elende, hij stond daar besluiteloos, hij wilde dolgraag de ruines in maar hij was echt bang iets tegen te komen dat z'n petje te boven ging, spoken, magie...

Kom op Ron je moeder was een Elfse, doe het voor haar. Je zuster was nooit bang, als zij nog leefde zou ze te hulp geschoten zijn.
"m'n zuster dit en je zuster dat", bromde Ron.

Ron, zat in z'n boot en at een stukje vis, het besluit was genomen.
Hij was van plan eerst een ferme punt aan een stevige stok te snijden.

Kom kleine man........je bent nu al zover.......

"Balle-kiezel-schelpen-strand."

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 05 sep 2006 10:25

Aan de overkant van de kade bij de ruïne van Laag-Kiln

De schaduw keek vanuit de bomenrij op de oever naar de kleine man in het bootje. Het glimlachte, de kleine man zou komen, hij zou komen. Dat wist het maar al te goed. Niemand had het tot nog toe kunnen ontsnappen en dat zou dit kleine ventje ook niet doen. Voor de zekerheid liet het nog een oproep uitgaan. "Help me dan, help me dan toch, kleine man. Zou je moeder dat ook niet doen, zou je zuster geen gekwelde ziel helpen?" De schaduw kon in de kleine momenten dat Ron de schaduw hoorde zijn gedachten opvangen en wist zo van een zuster en een moeder.

De schaduw gniffelde.... Het was een afschuwelijk geluid. Uit het bosje om het heen vloog een vogel verschrikt op. Vlug keek de schaduw naar het bootje. De kleine man had de vogel gehoord en gezien en keek nu peinzend naar het bosje, in de hoop te kunnen ontdekken wat die vogel had opgeschrikt. Stilletjes trok de schaduw zich verder terug in het bosje en maakte zich stil uit de voeten. Het zou de dwaas opwachten in de ruïne en dan.........

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 05 sep 2006 15:40

Aan de kade van de ruine van Laag-Kiln - Ron Zuiderma

"Help me dan, help me dan toch..." klonk het weer in Rons hoofd.

Met het puntje van de tong tussen z'n lippen was Ron krullen van een stok aan't
schrapen. Zo, dat wordt een mooie punt.


Ron schrok van een grote zwarte vogel die klapperend uit een bosschage vloog.
"Waar schrik jij van grote vriend, zit er een kiekedief of een marter in je teritorium?"
De stevige wandelstok met punt was klaar.
Ron sjorde een mastworp rond een boomstronk, zodat het bootje er nog zou zijn wanneer
hij terug kwam en vertrok op verkenning.

Het landschap was grillig, alsof iemand veel zwarte kwark had uitgegoten over een bord
verse spinazie. De gestolde lava kon rekenen op heel wat weerstand van het groen. Boompjes en taaie grassen barstten door de korst. De vroegere citadel was nog goed herkenbaar, het was de grootste hoop puin, het moest de vroegere citadel wel zijn.

De ochtendschemering zorgde ervoor dat het desolate landschap er angstschrikwekkend uitzag.
Ron ging helemaal op in de sfeer, de schrik zat er goed in maar hij had de tijd van z'n leven.

"Rotte mossel wat is het hier stil en kapot."

Ron porde met zijn stok in het puin en vond de overblijfselen van een oude stad. Oude potten
aardewerk, stof verbrand spul waar tussen het fris-groen alweer ontsproot. Tussen het puin vond Ron een boek, half in de gestolde lava en de helft die boven stak was half verbrand zodat er een kwart van het boek te zien was. Hij probeerde het uit de lava te trekken maar het goede gedeelte brak af. Het bleek een kinderboek te zijn over ridder bangebroek en de toverlamp.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 07 sep 2006 20:39

In de ruine van Laag-Kiln
Vanuit de vervallen oude toren keek de schaduw neer op het mannetje dat zojuist een kinderboek in twee had getrokken. "Help me, kom dan, hier ben ik... tomtiedom tie dom, swabadabadoe... je met me helpen.. ridder Bangebroek.. help me kleine man... tomtiedom tie dom, swabadabadoe... de toverlamp... je zuster zou me helpen, kleine man.. kom, kom, ridder Bangebroek" Een flinterdun wit sjaaltje fladderde vanuit de toren naar beneden.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 08 sep 2006 09:06

In de ruine van Laag-Kiln - Ron

Ron voelde dat hij bekeken werd en nog iets anders, hij voelde spot, een soort spotten
met de doden maar ook met hem. Hij voelde zich boos, bang en tegelijkertijd had hij een soort medelijden met dat wat hem bekeek.

"Ron je bent gek aan het worden, en je praat weer tegen jezelf"
"Niet waar, ik denk" - "Wel waar, denken doe je niet met je mond"

Links achter zag hij een fladder-ding, een wit doekje danste langzaam naar beneden.

Aha, ik word toch niet gek, er is echt iets wat zich schuil houd en me lokt tegelijkertijd.

Met z'n puntige wandelstok sloop Ron voorzichtig naar de gapende wonde in de toren. De donkerte werd doorsneden door stoffige lichtbanen. Ron was nu echt bang maar ging toch verder, een trap was er niet meer maar de puinbergen langs de randen van de grimmige toren waren goed te beklimmen, dacht hij...

"Wie is daar, joehoe?"
Ron richte zich op om naar boven te kijken en te roepen maar verstapte zich. Hij ramde de stok in het puin maar kon niet voorkomen dat hij op de scherpe kant van de stok viel die langs zijn ribben schraapte.

"Ballestrand en rotte mossel" Een krulletje vlees en heel wat bloed maakte de stok glibberig. De punt van de stok was bloed rood. Maar een geluk bij een ongeluk, dit had erger kunnen zijn. Ron wist niet dat zijn bloed zo rood was, het was de enige kleur in de schaduwrijke toren. Hij plakte het kwartje titelblad van het gevonden boek op de wonde om het bloeden te stelpen. Ron met een plijstertje van Ridder Bangebroek.

"Hey jij daar boven" Ron bevond zich op een metertje afstand van een houten platform.
"Ik weet dat er iemand is, ik voel je en hoor je in m`n hoofd"
"Ik voel je fluisteren en om hulp roepen, wel hier ben ik, laat je tenminste zien."

Een schaduw gleed zijn richting op.

Ron hield de bebloede stok stevig vast met de rode punt richting schaduw.

"Ik kwam alleen maar kijken of ik aanwijzingen kon vinden, aanwijzingen voor het het koning worden. Het enige dat ik tot nu toe heb gevonden is schrik, kom op laat je nu maar zien."

Ron dacht:Kerel, kerel, waarom ben je je hele leven al een bange vis en nu wanneer er echt iets engs gebeurt word je moedig door een malle wedstrijd.Ga je visjes drogen en drink een slootje bier in de Kaptein...

Witch
Sterrenschipper
Berichten: 1043
Lid geworden op: 31 okt 2004 12:43
Locatie: Nuth

Ongelezen bericht door Witch » 08 sep 2006 17:37

In de ruine van Laag-Kiln (Ron)

Gniffelend kwam de schaduw naderbij.........zo dus je vraagt je af wat er achter de stem in je hoofd schuilgaat he kleine man.......ben je er werkelijk klaar voor....misschien ben ik wel niet wat je dahct....misschien ben ik wel..........

Ron twijfelde, nu begon toch de angst langzaam maar zeker de overhand te krijgen....wat als?? tja...ron jongen daar sta je nu.

Monkelend kwam de schaduw dichterbij en terwijl buiten reeds langzaam de zon begon op te komen nam de schaduw langzaam maar zeker een gedaante aan........voorzichtig begon Ron terug te lopen naar de uitgang.....de schaduw groeide en groeide........klauwen.....slagtanden.....horens.....dit alles werd in mum van tijd zichtbaar........gloeiende groene ogen priemden hun blik in die van Ron.... een gestalte werd er echter niet duidelijk gevormd het leek alsof het wezen alleen bestond uit klauwen, tanden en gloeiende ogen.....ogen die nog steeds Rons blik vasthielden.

zo kleine man....voldoe ik enigszins aan je verwachtinge?? Monkelde het wezen. Ron kon niet meer helder denken het enige dat hij nog wist was dat hij zo snel mogelijk daar weg moest.....snel voordat het wezen nog dichterbij kwam en naar hem kon grijpen....snel voor hij tussen die afschuwelijke tanden terecht zou komen.....snel voordat het met hem gedaan was....... maar hoe???

Plots wierp de opkomende zon een aarzelende straal licht door het half verwoeste dak....lich waardoor de schaduw terug gedrongen werd in een hoek en naarmate de zon helderder werd werd de schaduw verder terug gedrongen. Zijn uitweg was weliswaar nog niet helemaal vrij van schaduw, toch besloot Ron zijn kansen te wagen voordat het monster kans kreeg om zich aan te passen. Zonder een moment te verliezen snelde Ron richting de uitweg, op het laatste moment voelde hij dat de schaduw zijn been greep.......koud vuur schoot door zijn been omhoog. Hij schreeuwde het uit van de pijn.

Zo kleine man.....jij dacht dus te kunnen vluchten he.....hmmmm misschien was het ook wel gelukt als je iets sneller was geweest....nu ben je echter van mij!!

Ron voelde hoe een bittere koude bezit van zijn been nam en langzaam bezit begon te nemen van zijn hele lichaam. Met een laatste wilsinspanning lukte het hem zich los te rukken en de berg puin af te dalen.

De schaduw bleef kwaad monkelend achter in de toren, terwijl de zon steeds hoger klom had het wezen geen keus dan zich steeds verder in de hoek terug te trekken.

kleine man......je kunt nooit ver genoeg vluchten.......degene die zich in de ruïnes waagt wordt eens van mij.....VAN MIJ!!!

Zo ggoed en zo kwaad als het ging snelde Ron naar zijn boot, eenmaal veilig op de rivier kwam hij weer tot zichzelf.

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 10 sep 2006 18:53

Terug op de West-rivier - Ron

Ron kwam terug een beetje bij na zijn ontsnapping, gelukkig lag het bootje er nog en de stroming zorgde ervoor dat hij snel richting zee voer.
Toen hij zijn been bezag schrok hij zich wezenloos, blauw gekneusde plekken en waar de klauw van het ding hem had geraakt liep de etter er in stroompjes uit.

Maar het vreemds van al was dat Ron zich in tijden niet zo goed had gevoeld, Ron was in wezen helemaal anders dan voor de aanvaring met dat ding. Waar hij vroeger onthuts zou geweest zijn was hij nu vol eerbied voor dat monster. Waar hij vroeger tevreden was met niets kon hij niet wachten tot alles van hem was. Waar vroeger een vriendelijke inborst zat zat nu een zwarte leegte...Ron lachte een stel gele tanden blood en hulide naar de lucht. Ron begon onbedaarlijk te lachen, hij wilde rechtstaan maar z'n been brak tot aan de knie af, jongens wat een lol en een stank, rotte mossel wat een stank.

Richting Kiln via de Zuider-rivier - Ron

Ron bereikte via de Zuider-rivier de buitenste rand van Kiln, meer uit goed geluk dan uit kunde.Hij lag op zijn rug naar de lucht te staren toen het schurende geluid van kiel-op-zand klonk. Hij was op een zandbaai gestrand dicht bij de haven van Kiln.

Hij ging recht zitten en tuimelde over de reling het water in en kreeg de slappe lach, "man dat zout prikt". Met een eeuwige glimlach op z'n lippen en z'n rechter onderbeen onder z'n rechter arm rolde
Ron zich richting de kant van de rivier en werkte zich richting haven, ondertussen een stinkend etterspoor achter zich trekkend.



edit:van de dubbel post 1 post gemaakt
Laatst gewijzigd door Elmer op 12 sep 2006 12:13, 1 keer totaal gewijzigd.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 13 sep 2006 07:25

Zandbaai gestrand dicht bij de haven van Kiln.

De drie magisters kwamen liepen over de baai en zagen al gauw hoe een man zichzelf rollend voortbewoog richting de haven. Ze liepen nog wat verder en bleven toen op gepaste afstand staan tussen de man en de haven. Magnus keek nog eens goed. "Bij de goden. Ron?! Wat is er gebeurd?! Je been!" Ieder normaal mens zou niet verder kunnen met een geamputeerd been. Er is iets ernstig mis hier. sprak Magnus in gedachten tegen de overige magisters. Een van hen stuurde vervolgens een telepathisch bericht naar de magiërtoren dat opdracht af om een of meer genezers te halen bij het rusthuis. Naar dat been moest gekeken worden. "Ron?! Je kunt niet verder. Laat ons je helpen! Je bent jezelf niet."

Elmer
Kosmonaut
Berichten: 867
Lid geworden op: 26 mei 2006 08:02
Locatie: Essen - Belgie

Ongelezen bericht door Elmer » 14 sep 2006 09:45

Dicht bij de haven van Kiln - Ron

Ron reageerde schijnbaar niet op de stem van Magnus maar diep binnenin roerde zich iets.
Een scherpe smaak, een mengeling van amoniak en koeiendrek, vulde Rons mond en een stem anders dan zijn eigen 'denk-stem' vulde zijn hoofd.

Zozo ons denken te ontvluchten kleine man? Zie nu toch wat we hebben gedaan met ons been.
Ik volg je overal waar jij me heen brengt. Slaap jij nu maar kleine man ik neem het hier wel van je over.
De schaduw was lief. Slaap jij maar lekker door, ik zorg wel voor je.

Maar Ron was terug, een echte stem, een stem van een bekende had hem terug naar de oppervlakte van z'n bewustzijn gebracht. "Magnus" de naam stierf in z'n keel.

Met lege ogen keek hij door het groepje magiers.
Ga uit mijn hoofd, jij zwart licht.
Het gevecht in Rons hoofd was hevig maar doordat Rons been was afgebroken was het schaduwding niet volledig kunnen over gaan.

Ron wist dat het been met schaduw en al terug moest naar de ruine van de citadel. De schaduw braakte rauwe kreten en de stank die Ron proefde was onmenselijk. Ron rolde zich schuimbekkend naar z'n bootje, het rotte been strak onder z'n arm. Pus sijpelde op het mulle zand.

De boottocht naar Laag-Kiln was een marteling maar het moest. Het enige wat de schaduw wilde was wraak nemen op Laag-Kilns eerste magier. Die had het ding bezworen maar de schilden van die afwering waren sinds de vulkaanuitbarsting niet meer verstevigd en door Ron als medium te gebruiken was het kunnen ontsnappen. Doordat het been was afgerot was Rons wil niet geheel verloren. Ron voelde dat het been waarin de schaduw nu huisde een tijdelijke gevangenis was.
Het was of in een ander wezen (of een deel ervan zoals het been) of in het schild rond
de ruines. Dat was Rons plan, dat been, zijn been, terug in de citadel gooien.

De ruines van Laag-Kiln - Orpheus, eerste magier van Kiln.

Orpheus, de eerste magier van Laag-Kiln, had een laatste spreuk gesproken. Hij was de waker van de schaduw. hij zou niet van de ruines kunnen weggaan tot dat de schaduw hem betrad en daardoor zou ook de schaduw z'n einde vinden.

Als kluizenaar waarde hij rond verbannen door z'n eigen spreuk, steeds de schaduw uitdagend opdat die bezit zou nemen van zijn lichaam en zo de trekker van de spreuk zou over halen waardoor de schaduw zou sterven. De schaduw was te slim en hapte niet toe.

De ruines van Laag-Kiln - Ron

De wind en de stroming stonden gunstig en het gevecht in Rons hoofd eiste zijn tol. Rons geest was aan het breken, Rons lichaam was reeds stuk. Hij hield z'n mond stijf dicht, de afgebroken tanden en bloed had hij reeds ingeslikt. Rons keel was rauw, de keren dat z'n mond toch open ging trok de stank in z'n neus en striemde er een een geut maagzuur naar z'n keel.

Eindelijk bereikte Ron de kade van Laag-Kiln waar een man hem opwachte. De tranen van spijt tekende zijn gezicht. "Ik was er steeds, behalve toen het er om maalde...geef me je last."
Eindelijk verstomde het gespartel in Rons geest en een heldere stem klonk in z'n hoofd.
"Draag je last over aan die man Ron en kom terug naar je strand" Het was de stem van Magnus.

Ron smeet het been naar Orpheus en zonder al te veel poeha verdween het been en ook de schaduw. De kluizenaar klopte met z`n vuist op z`n borst en wees naar Ron, een teken van respect.
Hij keerde zich van Ron af en verdween in de richting van de ruine van de citadel.

Ron verloor het bewustzijn, de pijn in z'n been was te veel de schade in z'n hoofd nog erger.


Traag dreef het bootje naar Magnus.

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 15 sep 2006 10:37

Strand bij de haven van Hoog-Kiln; Ron, Magnus en twee andere magiërs

Magnus keek bedenkelijk. Zou die kleine man zijn gevecht met die schaduw wel gaan winnen? Lang geleden had Magnus al geoppperd dat de versterkingen rond Laag-Kiln gehandhaafd moesten blijven, maar niemand had zijn verhaal over de schaduw geloofd. Niemand, behalve Orpheus, de eerste magister van Laag-Kiln. Ach, mijn oude vriend, ik wilde maar dat je jezelf dit niet had aangedaan. Kon je maar bij ons blijven in plaats van altijd op jacht te moeten naar die schaduw. Had je je eigen lot maar niet verbonden aan dat ding...

Op hetzelfde moment was Ron bezig met zijn innerlijk gevecht. Van een afstand zagen de drie magiers de schaduwen over Ron's gezicht trekken en een verbeten trek op zijn gezicht werdt afgewisseld met angst. Steeds sneller trokken de wisselingen in stemming en karakter over zijn gezicht als een levend voorbeeld van zijn innerlijke strijd. Vol afschuw keken de magiers hoe Ron in zijn bootje sprong met zijn rottend been onder zijn arm....

Nu konden ze niets anders doen dan wachten. Na wat een tijd van uren leek, zagen ze een klein stipje op de rivier verschijnenen. De stroming en de wind droegen het kleine stipje naderbij. Magnus spoorde de twee andere magiers mentaal aan "Hou je klaar om te vechten als dat nodig is. Misschien heeft ie het gered, misschien ook niet en dan zullen we alles moeten geven om die schaduw van ons en de stad af te houden." Na een tijd kwam het bootje dichterbij en liepen de magiers langzaam naar de oever, op hun hoede.

Uit het bootje was alleen een langzaam gekreun te horen. Magnus liep het water in en trok de boot naar de kant. Hij gebaarde naar de twee anderen dat het in orde was. "Vlug, stuur bericht dat er een genezer naar de toren komt, we hebben geen tijd te verliezen. Hij kan niet naar het rusthuis, de wonden zijn misschien al geinfecteerd en dan lopen we het risico op besmetting. Hij lijkt verder in orde. Ik neem aan dat hij geslaagd is door zijn been kwijt te raken, dat heeft hem in ieder geval gered van verdere besmetting en overname door de schaduw."

De twee anderen tilden Ron voorzichtig uit zijn bootje en Magnus legde het bootje omgekeerd op het strand. Voorzichtig ging de stoet op weg naar de toren.

Vertrek naar de Magiërstoren

Gelukkig hadden de magiërs bericht vooruit gestuurd naar de toren zodat er mensen klaar stonden om Ron over te nemen. Hij werdt onmiddelijk naar een kamer in de toren gebracht waar ze hem op bed legden. "Is er bericht gestuurd naar de genezers?" vroeg Magnus. "Ja heer, ze zouden zo snel mogelijk iemand sturen."

Gesloten