Pagina 1 van 5

7e ring: Magierstoren, Haven en Havenherberg

Geplaatst: 23 aug 2006 07:05
door Nahimana Tala
Ring 7 In de richting van het rusthuis (verplaatste post Lasmes)

Falia Tondora glimlachte tegen de stadswacht, wreef met haar lange nagels een lok haar uit haar gezicht en bedankte hem voor zijn hulp terwijl ze doorliep.
Ze werd al vreemd bekeken vanaf de tijd dat ze haar thuiswereld verliet. De eerste handelaar die ze tegen was gekomen dacht dat ze een monster was geweest en had haar bijna neergeschoten. Gelukkig had ze hem kunnen overtuigen dat ze dat niet was en toen dat hem duidelijk was geworden, had hij haar van spijt een heel eind meegenomen op zijn wagen.
Nu was ze bij deze vreemde stad terecht gekomen. In de rij naar de ingang toe was ze ook van alle kanten bekeken. Vooral de persoon achter haar had erg om haar zitten gniffelen. Het deerde haar niet. Met lange elegante passen liep ze verder naar het rusthuis. Wat rust zou haar goed doen en mischien kon ze haar verhalen verruilen voor een warme maaltijd en een kamer. Entertainment werd over het algemeen wel gewaardeerd, zeker als het om zieken en gewonden mensen ging.
Ze klopte netjes op de houte deur en zette een vriendelijke glimlach op. Ze had ontdekt dat dat makkelijker vertrouwen won.
De deur ging open, "goedendag, mijn naam is Falia Tondora en ik ben een genezeres. De stadswacht heeft mij hierheen gestuurd."

Het rusthuis (spelleiding)
Jarina keek verbaasd naar de persoon die voor de deur stond, als je het een persoon mocht noemen. Ze had al veel gezien, maar een wezen als dit kende ze niet. Ze opende haar mond om iets te zeggen en sloot hem weer bij gebrek aan woorden. Falia, Genezeres Pas toen er achter haar gestommel klonk, besefte ze dat ze Falia aan had staan staren. Een blos van schaamte steeg naar haar wangen "O. U, neemt u mij niet kwalijk... Ik.. u..." Haar blos werd erger. Langzaam begon haar gezicht de rode kleur van haar halflange haar te benaderen. "Mijn naam is Jarina. Komt u verder. Wilt u misschien wat te drinken? Of iets te eten? U komt vast van ver. Het spijt me dat ik u aan stond te staren, maar ik heb nog nooit iemand van uw ... soort gezien. U bent genezeres zegt u? Misschien wilt u hier wel helpen, hulp is altijd welkom. Ik ben nog in opleiding, en nu met de zoektocht naar een nieuwe koning krijgen we vaker gewonden binnen dan voorheen. " Ze schudde haar hoofd en ging Falia voor naar een keuken. Ze bood haar een stoel. "Nog even en we gaan lunchen. Niet erg uitgebreid, maar altijd wel erg gezellig."

Geplaatst: 26 aug 2006 10:16
door Lasmes
Rusthuis (Falia Tondora)

Falia glimlachte, " er is niets waar u zich voor hoeft te schamen. U ben niet de eerste die mij zo aankijkt. En ik moet eerlijk toegeven, ik heb hetzelfde gedaan de eerste keer dat ik u soort zag."
Ze ging zitten op de aangeboden stoel. " Ik heb geen geld om u te betalen voor dit voedsel. Maar als er gewonden of zieken zijn denk ik dat ik wel wat kan doen, om terug te betalen in diensten."
Falia zette haar tas naast haar op de grond. "U vertelde over een zoektocht naar een nieuwe koning. Het spijt me te horen dat uw voormalige vorst overleden is. Hij was vast een goed man. Mijn deelnemingen met uw verlies mevrouw."

Geplaatst: 28 aug 2006 06:59
door Nahimana Tala
In het rusthuis
Jarina giechelde. Niemand noemde haar mevrouw. "Zeg maar gewoon Jarina hoor. Mevrouw klinkt meteen zou oud." Ze had ondertussen de tafel gedekt en verschillende anderen kwamen binnendruppelen. Uiteindelijk zaten ze met vijven aan tafel. Iedereen had in eerste instantie een beetje vreemd gekeken naar Falia en soms werden er nog wel wat voorzichtige blikken geworpen. De wedstrijd was het gesprek van de dag tijdens het eten, hoewel het bericht over een feest in des Koning Tapperij ook de nodige aandacht kreeg. Na het eten vertrok ieder weer om aan het werk te gaan. Jarina keek Falia aan. "We hebben hier allerlei verschillende problemen liggen. Van snijwonden, tot waarschijnlijke vergiftigingen en zelf een paar mensen die helemaal in de war zijn. Eentje denkt zelfs dat hij de koning is. Hulp kunnen we altijd wel gebruiken dus zeg maar wat je specialiteit is. We hebben vast wel een passende patient of tig voor je." Ze lachte, eigenlijk was er niet zo veel om te lachen. Het was gewoon veel te druk in het rusthuis.

Geplaatst: 29 aug 2006 13:22
door aphrael
Havenherberg

Oyham von Inari stapte de deur van de havenherberg door en schudde zijn natte plunje uit. Hij had onderweg zwaar weer gehad. Het was redelijk druk in de herberg en hij keek naar een vrij plekje. Misschien zou dit eindelijk de plek zijn waar hij zijn broer zou kunnen vinden. Bij de bar kwam een plaatsje vrij en de waard keek hem aan. Oyham liep naar de bar en bestelde een bier. Uit zijn zak haalde hij een klein geschilderd portretje van zijn broer. Hij toonde het aan de waard. "Heeft u misschien deze man hier ooit gezien?" De waard keek hem aan. "En waarvoor zoek jij die knul dan wel?" Oyham had de vraag al meer gehoord en zuchtte inwendig. "Het is mijn broer en hij wordt vermist." De waard nam het portretje van Oyham over en keek eens beter naar het gezicht op het portretje. "Nee knul, spijt me, die heb ik niet gezien. Maar de meeste mensen die naar Kiln komen gaan toch eerst naar de stadspoort. Nu helemaal met die wedstrijd. Ik zou het daar even proberen als ik jou was." De waard veegde met een smerige doek over de toog en maakte er verder geen woorden aan vuil. "Mag ik mijn portret terug?" vroeg Oyham. De waard overhandigde het portretje en Oyham stopte het veilig weg. Hij dronk zijn bier uit en begon zijn jas weer aan te trekken. Op naar de stadspoort dan maar....


Naar de stadspoort

Geplaatst: 30 aug 2006 15:00
door Lasmes
Rusthuis, Falia Tondora:
Failia keek ongelovig rond, zo veel zieken had ze nog nooit bij elkaar gezien. De een schreeuwend van de pijn en de anderen diep in slaap of bezig met een bezigheidsspelletje.
Falia besefte goed dat de ingrediënten in haar tas lang niet genoeg waren om iedereen hier te helpen, maar ze wist ook niet waar ze zou moeten beginnen. Daarom stapte ze op de eerste de beste kreunende vrouw af. Ze bekeek de rol perkament die op het bed vastgemaakt zat maar merkte dat ze de taal niet kon lezen. "Zou je dit aan mij voor willen lezen?" Vroeg ze aan Jarina die met haar mee was gelopen. Ze knikte, "maar natuurlijk."
Haar ogen vlogen over het perkament. "Deze vrouw heeft haar onderben gebroken."
Falia had het zelf al kunnen raden toen ze het been van de vrouw had gezien. Het was echter ook opgezwollen. "Hoe lang is ze hier al?"
Jarina haalde haar schouders op.
Falia liep naar het gezicht van de vrouw. "Goedendag mevrouw, mijn naam is Falia Tondora. Ik weet dat mijn uiterlijk wat vreemd is, maar ik ben hier om u te helpen. Kunt u mij vertellen hoe lang u hier al bent?"
De vrouw schudde kreunend haar hoofd.
"Kunt u mij dan vertellen hoe dit is gebeurd?"
"Gevallen, van mijn paard, mompelde de vrouw hees.
Falia knikte en vroeg aan Jardina of ze even wat water voor de vrouw wilde halen. Jarnia haasten zich snel weg.
Ondertussen onderzocht de Futony het been verder, het was duidelijk dat de beenderen weer op elkaar moesten worden gezet. Dat zou erg veel pijn doen. Zeker zonder verdoving.
Zonder haar gezicht te vertrekken haalde ze haar wijsvinger lichtelijk over haar zwaard. Toen Jarnia terugkwam liet Falia haar gewonde vinger even in de kop hangen toen ze deze van de leerlinge overnam. Haar bloed mengde zich met het water.
Ze liet het de vrouw drinken en de vrouw had duidelijk dorst, want ze dronk goed door.
nadat ze de kop leeg had, verkondigde Falia dat ze later bij de vrouw terug zouden komen. Jarnia keer verbaasd, maar liep met de Futony mee.
Ze kwamen bij een andere patiënt, deze had slechts een lichte wond op zijn hand en met een simpele doek gedrenkt in een drankje dat falia in haar tas had werd het probleem verholpen. De man werd naar huis gestuurd.
Daarna liepen ze terug naar de vrouw op het bed. Deze keek ineens een heel stuk helderder uit haar ogen. "Wat ben jij?"
"Ik ben een Futony mevrouw en ik ga proberen uw botten weer netjes op hun plaats te zetten. Dat zal even vervelend aanvoelen, maar het is nodig voor optimale genezing. Jarnia zal u bijstaan in het proces. Jarnia pakte de hand van de vrouw vast en Falia moet toegeven dat ze voor een leerling, het erg goed deed.

Na het zware werk namen, de twee even pauze. "Hier komt iedereen naartoe die ook maar een beetje gewond is is het niet?" Vroeg Falia. "En jullie moeten ze allemaal een bed geven.
Jarnia knikte. "Het is hier gewoon veel te vol. We hebben nauwelijks tijd voor de echte zware gevallen. Hoe komt het dat die vrouw later minder pijn voelde?"
"Hoe bedoel je." Vroeg Falia.
Toen we terugkwamen voelde ze zich duidelijk al wat beter. Hoe heb je dat gedaan?"
"Ik zou graag even met de leiding van dit rusthuis willen spreken als dat kan. Zou je me naar diegene toe willen brengen?" Veranderde Falia het onderwerp.
Jarnia knikte en ging haar voor. "Ik kom er heus nog wel achter," zei ze met een glimlach.

(Jarina gebruikt met toestemming van Nahimana Tala)

Geplaatst: 01 sep 2006 11:40
door Nahimana Tala
Magiërtoren
"Hij heeft WAT gedaan?" "Uw spullen het raam uit geworpen." "Mijn SPULLEN het raam uit geworpen?! Waar dacht hij aan toen hij dat deed! De onverlaat!" "Dat weet ik niet daarom zit hij nu in cel.." "Het is al erg genoeg dat die fijne regent me niet ziet staan, maar het feit dat ik niet zo vaak aanwezig ben wil niet zeggen dat mijn spullen het raam uit mogen." "We hebben hem opgesloten in afwachting van u." Magnus bromde een beetje en greep zijn mantel. "Laten we dan maar een kijken waarom hij zo nodig alles het raam uit moest gooien." De bode mompelde zelf ook wat voor zich uit. "Hopelijk heeft ie een goede verklaring, het zou jammer zijn als het feest in de herberg niet door kon gaan." "FEEST, wat voor feest?!" De bode bloosde. "O, uu, de Lord heeft een groot feest aangekondigd, in Des Koning Tapperij.. op zijn kosten." Magnus schudde zijn hoofd. "Geldverspilling en volksvermaak. Ik zal het nooit begrijpen."

Vertrek richting cellen - eerste ring

Geplaatst: 01 sep 2006 22:05
door Witch
Rusthuis (Falia Tondora)

Het rusthuis bestond uit meerdere komplexen die omgeven werden door een hoge muren, binnen die muren bevond zich een grote en zeer goed onderhouden tuin. Het was door deze tuin dat Jarina haar leidde schijnbaar doelloos. Toch moest het meisje een duidelijk doel voor ogen staan had zij haar niet gevraagd om naar de leiding van dit rusthuis gebracht te worden. Plots doemde er een aangenaam ogend gebouw op waar duidelijk de rust vanaf straalde die er zo belangrijk voor de genezing is. Aha schijnbaar was dit hun doel, Jarina ging in iedergeval die kant op. Binnen in het gebouw dat gekenmerkt werd door sierlijk stukwerk en schitterende wandtijpten werd zij naar een grote stevige houten deur geleid.

*Klop* *Klop* Bescheiden klopte Jarina aan. "Binnen"klonk het ferm doch met een prettige stem, een stem die klonk zoals je verwacht dat een Hoofdgenezer klonk...vriendelijk....warm....meelevend en competent.

Jarina opende de deur en schoof Falia naar binnen. "Vergeef deze storing Genezer Mengerus, maar deze jonge gaste wenste u te spreken"

"Ach ja, de Futony die ons vandaag vereerd heeft met een bezoek en die zo bereidwillig was ons te helpen in de eerste ziekenzaal vandaag" sprak de imponerende man achter het grote eenvoudige maar duidelijk meesterlijk gemaakte bureau. "Mijn naam is Mangerus en ik ben de hoofdgenezer van dit komplex, als ik me niet vergis is uw naam Falia Tondora. Dus vrouwe Tondora, wat kan ik voor u doen?"



Magiërtoren

Door en door koud beval Magnus een bediende het vuur aan te steken. Zelfs die kleine spreuk had, net als alle magie in Kiln, een terugslag. Een terugslag die voor een Oppermagiër alleen maar vervelend was, maar die voor ieder ander bij het uitspreken van dezelfde spreuk wel eens veel nadeliger kon zijn. "Breng me ook nog een kruik warme gekruide wijn" sprak hij tot de jonge slaaf die altijd klaarstond om zijn bevelen uit te voeren.
Pfff wat een kou, maar hij is het waard! Die jonge irritante Lord had nodig een lesje verdiend, dat lesje zal hij nu wel geleerd hebben. Zeker nu ik Devon de boodschap heb laten overbrengen Glimlachend nam hij een slok van de inmiddels gebrachte warme wijn.


Rusthuis (Lord Thakeray)

Devon ging hen voor naar een grootkomplex aan de buitenkant van de stad, beter gezegd in ring 7, hij stond er versteld van dat de beide slaven de Lord zolang konden dragen. Hij klopte op de grote houten deur, waarna er korte tijd later werd opengedaan door een jonge vrouw.

"Devon??! Wat brengt jou hier op dit tijdstip??" sprak zij "Tja Jarina, ik breng iemand die een lesje gekregen heeft van Magnus. Lord Thakeray hier is korte tijd het onderwerp van zijn woede geweest en heeft nu hopenlijk een lesje in nederigheid geleerd. Misschien is hij in het vervolg wel iets voorzichtiger in zijn uitspraken en zijn handelen. Genoeg hierover de Lord heeft verzorging nodig voor 1 a 2 dagen, daarna zullen zijn wonden verdwijnen. Magnus heeft een automatische geneesspreuk aan zijn verwondingspreuk vastgemaakt waardoor hij vanzelf geneest. wat niet wegneemt dat hij er nu slecht aan toe is."

Snel riep zij de bedienden om alvast een bed voor de Lord klaar te maken terwijl zij hen langzaam voorging naar een grote zaal vol met slapenden. Voorzichtig werd de Lord door zijn beide slaven in het reeds klaarstaande bed gelegd. Onmiddelijk nadat hij in het bed lag verloor hij het bewustzijn en merkte niets van de tederheid en de zachtheid waarmee zijn wonden gereinigd en verbonden werden. Zijn beide slaven weigerden om hun meester uit het oog te verliezen waardoor Jarina zich gedwongen zag om gemakkelijke stoelen voor hen beiden te halen zodat zij naast het bed van hun meester konden zitten.

Devon was in de buurt gebleven......hij moest tenslotte nog verslag gaan uitbrengen aan Magnus.

"Hoe is het met hem Jarina???" vroeg hij dan ook toen de jonge vrouw klaar was met haar werk waarop zij antwoorde "goed Devon hij slaapt nu en rust is alles wat hij nu nog nodig heeft. Ik neem aan dat je nog naar de Magiër toegaat?? Zeg hem dan maar dat Ik hoop dat dit alles die les waard was die hij in gedachten had." Met een knik vertrok Devon naar de Magiër, waarna Jarina terugkeerde naar de zoveelste zieke die haar hulp nodig had.

Geplaatst: 03 sep 2006 20:08
door Tynvyrr
Rusthuis (Lord Thakeray)

Thakeray werd wakker van de man naast hem, die schijnbaar zijn ingewanden stond uit te kotsen in een emmer. ‘Ook een goedemorgen,’ zei Thakeray. Avond, meester. Zo lang heb je niet geslapen. De edelman keek om zich heen. Zieken, gehoest, gehuil, gejammer, en hier en daar een bezoeker op dit late uur. Ertussen heen trippelend verpleegstertjes, met een vastgebeitelde glimlach op hun spookachtige gezichtjes. Hij had gehoopt in zijn persoonlijke kamer te ontwaken. Alsof Arthur zijn blik kon lezen, overspoelden de slaven Thakeray met een gebarenspraakwaterval, en hij had moeite te lezen wat ze bedoelden. Devon leidde ons voor naar hier! We moesten, en gezien uw toestand… We dachten dat je hier beter geholpen kon worden. Hij moest toegeven dat hij zich al heel wat beter voelde. Maar de magie die zijn lichaam had bezoedeld voelde fout aan. Wat hebben ze gezegd? vroeg hij.
Een dubbelspreuk, genezing gekoppeld aan verwonding. Binnen twee dagen zouden uw wonden moeten verdwenen zijn. Dat is wat we hebben kunnen liplezen van Jarina en Devon.Twee dagen was lang. Zeker nu er zo veel te beleven viel in de stad. Hij had gehoopt in de Tapperij de aanwezigen op zijn feest te kunnen toespreken. Geen denken aan dat hij nu zou betalen voor een feest waar hij zelf niet aanwezig kon zijn. Vrijhevigheid had zijn grenzen. De herberg moest maar het probleem zien op te lossen, Thakeray had andere dingen aan zijn hoofd. ‘Haal Jarina, slaafjes van me. En zoek een leuk wezentje om me een avondsprookje voor te lezen. O, en een bitter theetje om op kracht te komen.’
Arthur verdween. De edelman staarde naar het witgesauste plafond. Dat koning worden mocht hij nu wel op zijn buik schrijven, nu hij de magiër die de aanwijzingen zélf had verspreid een dermate dikke tak in de wielen had gestoken. Ach, dit spelletje had nog andere opties, die misschien nog leuker waren dan het koning worden zelf.
Naast hem begon de man opnieuw te braken.

Geplaatst: 04 sep 2006 14:05
door Witch
Magiërtoren

In alle rust had Magnus naar het verslag van Devon geluisterd zelfs de opmerking van Jarina die Devon aan het einde, die Devon nauwkeurig als hij was natuurlijk herhaald had, had zijn rust niet kunnen verstoren.

"Je hebt je rol prima gepeeld Devon, bedankt. Ik vermoed dat onze Lord niet zal willen betalen voor het feest dat ter zijner eren in de Tapperij gegeven wordt, maar dat is geen probleem. Kildar heeft vaker met dat bijltje gehakt en weet precies hoe hij moet omgaan met zulke lieden. Hij zal de rekening voor deze avond gewoon indienen bij de secretaris van de koning die deze dan weer via de rechtbank, met een redelijke verhoging natturlijk, op onze Lord zal verhalen. Je weet dat ons rechtsysteem in deze zaken nog nooit gefaald heeft. Mocht onze Lord toch proberen te ontvluchten, tja dan zal hij doordat er magie op hem gebruikt is makkelijk terug te vinden zijn. Maar goed dat zijn problemen voor later. Ik stel echter voor dat je straks tijdens je ronde door de stad even bij Kildar binnen stapt en even uitlegt hoe het met de Lord gesteld is."

Devon knikte en vertrok voor zijn ronde, waarna Magnus door een bediende in bed geholpen werd.

Geplaatst: 04 sep 2006 23:07
door Tynvyrr
Rusthuis (Lord Thakeray)

Arthur was weg, Jarina was nergens te bekennen, en de meeste zieken lagen halfdood te wezen, of leken te slapen. Ach, deze muren ademden dood uit, en in. Thakeray was bijna nooit ziek, en had de ziekenzaal nog nooit van binnen gezien. Het was dezelfde nieuwsgierigheid die zich van hem meester maakte als toen hij de citadel was binnen gedrongen. Hier was niemand! Wie weet wat voor wondere geheimen hij achter deze kamers aantrof. Durf niet.
Ril! Koude tegelvloer. Hij had een armtierig slaapbroekje en bijpassend ziekenhemd aan, zijn pruik was nergens te bekennen. Aarzelend zette hij enkele stapjes, zakte door een knie, deed toen weer een stap. Het lukt! Niet dat ik meteen een elf zou verslaan in een zwaardgevecht, maar toch, ik kan nog lopen.
Het avondlicht viel in brede strepen door de hoge ramen, Thakeray was een hoekige schaduw, nu eens zwart, dan weer wit, die er door schuifelde. Plots bleef hij staan. Aan de andere kant van de binnentuin zag hij een licht branden. Achter een bureau herkende hij Mangerus, een gezette man, ervoor een Futony. Een Futony! Thakeray kende ze enkel uit de boeken, er waren veel verhalen over, goeie verhalen allemaal. Hij had gehoord over hun uitwendig hart. Hun krachten. Waarom sprak een Futony met het hoofd van het rusthuis? Hij wou dat hij de blik had van een drow en de lipleeskunst van zijn slaven. Mensen moesten zich altijd meer bewijzen.
Zeker als ze geen magische gave hadden.

Geplaatst: 05 sep 2006 10:18
door aphrael
Rusthuis; Lord Thakeray

Plotseling hoorde Thakeray achter zich een geluid, een geschuifel van voeten over de vloer, een schaduw viel over hem heen. "Maar, wat is dit nu? Wat doet u uit bed? U bent absoluut nog niet sterk genoeg om zo rond te lopen en zeker niet op blote voeten!" Jarina greep de arm van Thakeray en hem ondersteunend liep ze met hem terug naar de zaal. Zonder te wachten op een repliek en zonder zelfs maar naar hem te kijken legde ze hem op bed en stopte hem stevig in. "Zo, dat is beter, was u op zoek naar het gemak? Ik zal zo even een ondersteek brengen. Maar ik moet u toch echt afraden om nog eens uw bed uit te komen. Uw wonden hebben tijd nodig om te genezen en als u blijft dwalen kan er nog eens een infectie bijkomen. Dus liggen en blijven liggen." Jarina draaide zich om en blies de kaars op het kastje naast Thakeray's bed uit en klopte op zijn dekens, waar zijn arm zich bevondt.

Geplaatst: 05 sep 2006 10:22
door Lasmes
Rusthuis; Falia Tondora

Falia glimlachte en zette haar tas op het bureau van de man neer. Haar arm sloeg ze er omheen, niet beschermend maar meer rustend. Ze ging niet zitten, maar bleef de man vriendelijk aankijken toen ze sprak.
"Ik zou graag hier een tijd willen blijven. Uw bedden zijn te vol en ik denk dat ik met mijn kennis van genezen de rest van uw genezers goed kan bijstaan. Ik wil niet onbeschoft of bemoeierig lijken, maar ik het was moeilijk voor mij om te nergeren dat veel van uw bedden in beslag worden genomen door personen die eigenlijk ook zonder overnachting verzorgd kunnen worden. Maar enkel omdat er te veel mensen zijn en te weinig verplegers worden ze meestal pas een paar dagen later behandeld, als hun wonden genezen zijn. Ondertussen slapen ze wel in een bed en eten ze van het voedsel dat iemand die echt ziek is veel beter kan gebruiken. Ook moet ik zeggen dat Jarnia ook veel meer talend heeft dan gezien word. Ze heeft mij vandaag prima bijgestaan. Met uw toestemming zal ik mij, samen met haar en de ervaren verzorgers, bezig gaan houden met de ernstig zieken en kunnen de andere leerlingen in genezing zich meer bezighouden met het bekijken wie er wel in het ziekenhuis kan blijven en wie niet. Leerlingen kunnen meestal al goed kleine verwondingen verhelpen.
Als u mij een slaapplaats en voedsel geeft. Zal ik u helpen dit ziekenhuis beter te ordenen. Dat lijkt me nodig. Zeker nu met die nieuwe koning op komst. Er zullen daardoor veel meer gewonden komen. Dan is het fijner als we nu al beginnen met plaats maken voor hen."

Geplaatst: 05 sep 2006 21:25
door Tynvyrr
Rusthuis (Lord Thakeray)

Jarina was om de hoek verdwenen en Thakeray draaide zich op zijn andere zij. Arthur had de thee op zijn nachtkastje gezet, maar de slaven waren alweer verdwenen. Hoelang had hij bij het raam staan kijken? Hij nam een slokje van het bittere, lauwe sop. Super.
Rondom hem lag iedereen te slapen. Hij zette het kopje neer. "Slaapwel lieve wereld, die ik haat en bemin," fluisterde hij, en hij voegde eraan toe, "en slaapwel... Magnus."
Hij grinnikte en sliep nog voor zijn hoofd het kussen raakte.

Geplaatst: 05 sep 2006 21:30
door Witch
Rusthuis (Falia Tondora)

"Hmmm reorganiseren en ordenen he? Mijn prioriteit ligt nu bij het genezen van de vele zieken die wij herbergen. Ik stel voor dat u na een goede nachtrust in de kamer die tot uw beschikking zal staan morgen, net als wij allen, het grootste gedeelte van de dag doorbrengt in de ziekenzalen. Met zo'n begenadigd genezeres in ons midden zal het ons zeker lukken vele zieken morgen te behandelen. Dan spreken wij morgenavond tijdens het avondeten over eventuele plannen en de uitvoer daarvan."

Hij liet haar onder begleiding van een slaaf naar de reeds voor haar klaargemaakte kamers brengen.

Zo dus zij denk hier de boel eens even te kunnen overnemen he....tja dat zal ik natuurlijk niet laten gebeuren......niet voor ik mijn doel bereikt heb in iedergeval...... Ook Mangerus besloot zijn bed op te zoeken, het was tenslotte alweer eens een lange dag geworden en met de Futony in zijn gelederen zou hij nog beter op zijn tellen moeten gaan passen.

Geplaatst: 07 sep 2006 11:56
door Wolfje
In de richting van het rusthuis, Kellya Lupes

Kellya besloot dankbaar de raad van de soldaat op te volgen en vergezelde de mannen naar het rusthuis, waar ze hoopte om zelf wat op adem te kunnen komen. De reis was zwaar geweest en haar aankomst hier was ook niet bepaald normaal te noemen. Maar dat was nu eenmaal het leven van een ridder, zelf van een vrouwelijk exemplaar.
Misschien maar goed dat ze van de beroemde orde van Riaxu was, anders had ze nog problemen gehad om zich uit de benarde situatie te praten waarin zonet ze beland was. Daar dacht ze nog wat verder over na, want wie zou die man, Beral hadden ze hem genoemd, nou kwaad willen doen? En waarom? Met een glimlach besefte ze dat haar oude gewoonte om mysterieuze gebeurtenissen tot de bodem uit te zoeken weer de kop opstak.
Maar wat er ook aan de hand was, eerst wou ze iets te eten.

Rusthuis

Toen ze bij hun doel aangekomen waren, merkte Kellya meteen dat er niet zoveel leven meer in was. Het was dan ook behoorlijk laat, maar dat weerhield de vrouw er niet van om eens stevig op de deur te bonken. Ze opende zelf de deur voor de andere soldaten die hun kameraad naar binnen droegen en volgde. Genietend van de warmte legde ze haar ransel op de grond en wachtte op enig teken van leven.