Horrorfilms en angst

Algemene fantasy-, SF- en horrorgerelateerde onderwerpen.

Moderator: Beheerders

Dema
Kosmonaut
Berichten: 798
Lid geworden op: 05 mei 2004 19:39
Locatie: voorburg

Horrorfilms en angst

Ongelezen bericht door Dema » 14 sep 2008 10:29

Er is iets wat mij opviel. Horrorfilms (en boeken) proberen bestaande angsten van mensen aan te spreken en daarop in te werken. Zo zijn er vele spookverhalen en wassen beelden verhalen gemaakt. Of films waarin mensen afgezonderd van de wereld raken en een monster of iets dergelijks tegen komen. Moordenaars, spoken, wassenbeelden, weerwolven, spinnen, monsters... allemaal dingen waar veel mensen stiekem toch een beetje bang voor zijn.
Een goed horrorverhaal prikt daarin en sleurt je mee waardoor je vol angst zit te kijken/lezen om maar te weten hoe het afloopt.

Ervaar jij dat verhalen die een voor jou bestaande angst aanspreken enger zijn?

Ik denk dat dit ook te maken heeft met de slechtheid van films. Films zoals Arachnaphobia zijn niet echt eng. Maar als je bang bent voor spinnen zijn het er zoveel, en heel groot, dat de film doodeng wordt. Maar laat maar horen wat jullie ervan vinden.

Ik heb zelf net een oude angst enorm aangewakkerd gekregen door een trailer in de bioscoop. Ik durfde de trailer niet eens te zien... :$

Minnie
Beheerder
Berichten: 1667
Lid geworden op: 25 mar 2007 21:41
Locatie: Lede (België)

Ongelezen bericht door Minnie » 14 sep 2008 15:06

Nu noem je net Arachnophobia. Vind ik dan wel een van de engste films, door mijn angst voor spinnen. Dat zijn mij zo'n vieze beesten!
Over het algemeen zijn horror-films zo overdreven dat het komisch wordt. Maar als het over een angst gaat waar je zelf mee te maken hebt, wordt her ineens wel griezelig!
Mag ik vragen welke trailer het was? :P

neffalathiel
Sterrenschipper
Berichten: 1428
Lid geworden op: 29 jan 2004 16:22
Locatie: Ter Aar
Contacteer:

Ongelezen bericht door neffalathiel » 14 sep 2008 17:03

Zeker, als een horrorverhaal jou persoonlijk aanspreekt is het vele malen enger dan als het een voor jou vreemde ervaring is. Zo heb ik wel eens in het donker langs de weg gestaan met een kapotte auto, films of series of verhalen over wat er allemaal dan kan gebeuren vind ik nog steeds niks. En vanaf het moment dat ik voor het eerst in het donker in m'n eentje in de auto reed, is dat gevoel weer erger geworden.
Spookverhalen doen me minder, maar ik ben tot op zekere hoogte bang in het donker en dat geeft zo'n verhaal dan weer een extra dimensie. Zodra je mee gaat leven met de hoofdpersoon omdat je iets uit zijn situatie herkent, wordt zo'n verhaal enger. Van die situaties zoals nu in de albert heijn reclame, met die zak chips, daar ben ik na het kijken van een enge film nog altijd een beetje bang voor. Niet dat ik bang ben dat er dan een zak chips voor m'n neus hangt, maar jullie begrijpen vast wat ik bedoel ;)
De hedendaagse horror-scene speelt daar wel op in, hoor. Vroegâh was horror toch gebaseerd op klassieke monsterverhalen en spookverhalen: weerwolven, vampiers, monsters. Tegenwoordig zijn het meer psychologische horrors dan griezels van vlees en bloed, so to speak.

Maar, hoe bedoel je deze trouwens?
Dema schreef:Ik denk dat dit ook te maken heeft met de slechtheid van films.
Slecht, als in: oh, bah, wat slecht, ik heb de film afgezet, wat een beroerde film? Want als ik aan Arachnaphobia denk dan denk ik over het algemeen dat soort dingen. Naast het idee dat ik me af wil kloppen omdat ik het idee heb dat ik dan onder de spinnen zit, maar dat terzijde.

Dema
Kosmonaut
Berichten: 798
Lid geworden op: 05 mei 2004 19:39
Locatie: voorburg

Ongelezen bericht door Dema » 14 sep 2008 19:53

Ja, de slechte verhaallijnen, de clichés, die dingen.

Over die trailer... Na de eerste scene heb ik mijn ogen en oren dichtgedaan. ik kan wel even googlen of ik het kan vinden... Gegoogled (aaah zoeken naar een trailer die je doodeng vindt XD) en het is Mirrors... Ik heb het niet zo op spiegels @.@

Gebruikersavatar
Midwinter
Eigenaar
Berichten: 4707
Lid geworden op: 02 jan 2004 14:50
Locatie: Utrecht
Contacteer:

Ongelezen bericht door Midwinter » 14 sep 2008 20:36

Spookverhalen kunnen mij echt de stuipen op het lijf jagen. Van de simpelste suggestie gaan mijn nekharen al overeind staan. Tegelijk fascineert het idee me en hebben films over geesten en spoken juist een aantrekkingskracht op me. Best gek, als je erover nadenkt. Maar ja, wat heb je nu aan een horrorfilm als je er niet bang van wordt?

De gebruikelijke monster movies hebben die impact totaal niet op mij. Okay, ik voel me wel wat ongemakkelijk bij het zien van zoveel spinnen in een film als Arachnophobia, maar mijn hersens kunnen dat wel rationaliseren. Bij een geestverschijning vind ik dat veel moeilijker, ben ik sneller geneigd het te geloven.

Dema
Kosmonaut
Berichten: 798
Lid geworden op: 05 mei 2004 19:39
Locatie: voorburg

Ongelezen bericht door Dema » 14 sep 2008 20:41

Dat is waar, je moet er wel bang van worden. Maar er is een verschil tussen er bang van worden voor de lol, en doodangsten uitstaan.

Ik zou zelfs zeggen dat ik niet zo bang was van spiegels tot ik een kippenvel junior boek las waardoor het gigantisch is aangewakkerd. En zo'n horrorfilm zou voor mij echt te eng zijn. Al druipen de computeranimaties van het scherm en is het acteren zo houterig als maar kan, het zou mij de stuipen op het lijf jagen en nachtmerries bezorgen. Niet gewenst ;P

neffalathiel
Sterrenschipper
Berichten: 1428
Lid geworden op: 29 jan 2004 16:22
Locatie: Ter Aar
Contacteer:

Ongelezen bericht door neffalathiel » 15 sep 2008 15:32

Midwinter schreef:Spookverhalen kunnen mij echt de stuipen op het lijf jagen. Van de simpelste suggestie gaan mijn nekharen al overeind staan. Tegelijk fascineert het idee me en hebben films over geesten en spoken juist een aantrekkingskracht op me. Best gek, als je erover nadenkt. Maar ja, wat heb je nu aan een horrorfilm als je er niet bang van wordt?

De gebruikelijke monster movies hebben die impact totaal niet op mij. Okay, ik voel me wel wat ongemakkelijk bij het zien van zoveel spinnen in een film als Arachnophobia, maar mijn hersens kunnen dat wel rationaliseren. Bij een geestverschijning vind ik dat veel moeilijker, ben ik sneller geneigd het te geloven.
Grappig, ik zou bij jou niet verwachten dat je bang zou zijn voor spookverhalen. Juist meer voor reële angsten, zoals die spinnen.

Maar we hebben het nu voornamelijk over films, hoe zit dat dan met boeken? Geeft dat hetzelfde effect bij jullie?
Vroeger had je een populair-wetenschappelijk tijdschrift voor kinderen genaamd Zo Zit Dat, die in 1 magazine een special hadden over geestverschijningen. Met allerlei soorten 'bewijs': spookfoto's, filmbeelden, de hele mikmak. Dat heeft mij een tijdlang zó bang gemaakt voor oude huizen dat ik niet bij mijn oma thuis naar boven door het trapgat durfde te kijken. Terwijl ik regelmatig op de eerste verdieping ben geweest. Dat heb ik later nog meer gevoed door (slechte, neppe) series als die serie op Fox Kids over spookhuizen, spookfilms, en nu nog steeds door een serie als Supernatural. Ik heb The Blair Witch project nooit afgekeken, omdat ik het simpelweg niet durfde. Terwijl je niks te zien krijgt. De suggestie is al genoeg. Maar boeken over geestverschijningen, spookverhalen, daar heb ik absoluut geen problemen mee. Zo heb ik pas een boek van Clive Barker uitgelezen waarin de hoofdpersoon direct de lezer aanspreekt met boodschappen als 'Met elke pagina die je omslaat, zet ik een stap dichterbij naar je. Nog even en ik sta dichtbij genoeg om je bij de keel te grijpen.' En dat klinkt zo misschien stompzinnig, maar Barker is wat dat betreft een meester in het vertellen. (Boek is Mr. Be Gone, aanrader) Maar het maakt me niet echt bang. Geïntrigeerd om verder te lezen, te zien hoe het afloopt, dat wel.
Ik heb er wel eens over zitten dubben waarom, en de conclusie die ik trok is: Als ik lees, vorm ik mijn eigen beeld van een personage. Ik schep diegene in mijn hoofd. Ik geef hem een uiterlijk, een manier van bewegen. En aangezien ik nogal visueel denk, worden dat best gedetailleerde beelden. Maar het zijn mijn beelden, en als het niet bevalt, verander ik ze. Bij een film gaat dat niet: dat zijn de ideeën en beelden van de maker van de film of serie en die kan ik niet veranderen. En dat maakt het eng.
Vind ik dan. Maar ik weet niet of dat ook zo ligt bij jullie?

Gwywen
Oerschepsel
Berichten: 3349
Lid geworden op: 29 jan 2004 15:14
Locatie: Duitsland
Contacteer:

Ongelezen bericht door Gwywen » 15 sep 2008 16:38

Nou, toevallig had ik laatst (voor research) een boek van de bieb over mysterieuze wezens die op aarde zouden rondlopen, van Yeti's tot weet ik wat. Maar was ik even blij dat de chupacabra er niet in stond. Of 't nou bestaat of niet, maar dat kan mij echt uit m'n slaap houden.
Films of boeken over dergelijke wezens moet je mij dan ook niet voorschotelen, want ik slaap gegarandeerd wekenlang met alle lampen aan.

Films met kettingzagen, bijlen etc. kijk ik eerder niet omdat ik het smerig vind, dan dat ik het eng vind. Ik ben niet zo'n held met bloederige scènes. En ik háát die schrikeffecten. Ook bij niet-griezelfilms overigens.

-G-

Gebruikersavatar
Midwinter
Eigenaar
Berichten: 4707
Lid geworden op: 02 jan 2004 14:50
Locatie: Utrecht
Contacteer:

Ongelezen bericht door Midwinter » 15 sep 2008 18:36

neffalathiel schreef:
Midwinter schreef:Spookverhalen kunnen mij echt de stuipen op het lijf jagen. Van de simpelste suggestie gaan mijn nekharen al overeind staan. Tegelijk fascineert het idee me en hebben films over geesten en spoken juist een aantrekkingskracht op me. Best gek, als je erover nadenkt. Maar ja, wat heb je nu aan een horrorfilm als je er niet bang van wordt?

De gebruikelijke monster movies hebben die impact totaal niet op mij. Okay, ik voel me wel wat ongemakkelijk bij het zien van zoveel spinnen in een film als Arachnophobia, maar mijn hersens kunnen dat wel rationaliseren. Bij een geestverschijning vind ik dat veel moeilijker, ben ik sneller geneigd het te geloven.
Grappig, ik zou bij jou niet verwachten dat je bang zou zijn voor spookverhalen. Juist meer voor reële angsten, zoals die spinnen.
Dit klinkt misschien heel onlogisch, maar fantasieën over spinnen, kakkerlakken en ander ongedierte dat het verdient om te sterven raken me juist minder omdat ze in het dagelijks leven geen bedreiging vormen. Of op zijn minst omdat ik weet welke bedreiging ze vormen. Dat neemt overigens niet weg dat ik het smerige beesten vind die ik liever niet in mijn omgeving heb. Van wespen, bijen en andere gevaarten met vleugels en angeltjes ga ik zelfs op de loop. Maar daarover lezen of ernaar kijken op tv vind ik niet beangstigend, alleen griezelig.

Geesten, spoken, God en ga zo maar door zijn dingen/entiteiten die me wel echt angst aanjagen, omdat ik slechts vermoed dat ze bestaan en niet weet hoe ze zich in het echt zouden gedragen. Het is dus wel te herleiden op een persoonlijke (reële) angst.
Maar we hebben het nu voornamelijk over films, hoe zit dat dan met boeken? Geeft dat hetzelfde effect bij jullie?
Bij mij wel. Zo staat de 'ik ben legioen'-scene uit Stephen King's 'Het' me nog levendig bij. Dat is overigens ook het enige verhaal van King waar ik echt bang van werd. Eerder dit jaar las ik het verhaal 'De Wilgen' van Algernon Blackwood en dat had ook een nogal indringend effect. Het gaat over twee mannen die in een storm stranden op een klein eilandje en het idee hebben dat ze worden gadegeslagen. Ik weet het: klinkt cliché, maar het is erg goed geschreven. En nog niet zo lang geleden deed ik voor mijn studie research naar vreemde kampeerervaringen... Bij sommige stukjes liepen de rillingen me over het lijf.
Ik heb The Blair Witch project nooit afgekeken, omdat ik het simpelweg niet durfde. Terwijl je niks te zien krijgt.
Wow, dan heb je nog het meest verontrustende gemist. De laatste shot, waarin je overigens nog steeds niets ziet, staat in mijn geheugen gegrift.
Zo heb ik pas een boek van Clive Barker uitgelezen waarin de hoofdpersoon direct de lezer aanspreekt met boodschappen als 'Met elke pagina die je omslaat, zet ik een stap dichterbij naar je. Nog even en ik sta dichtbij genoeg om je bij de keel te grijpen.' En dat klinkt zo misschien stompzinnig, maar Barker is wat dat betreft een meester in het vertellen. (Boek is Mr. Be Gone, aanrader)
Heb hem al gekocht, op jouw aanraden. :) Ben benieuwd of het me bij de keel zal grijpen.
Gwywen schreef:Maar was ik even blij dat de chupacabra er niet in stond.
Brr...

Interessant topic trouwens, zet me op een paar punten aan het denken.

whitedragon
Kosmonaut
Berichten: 772
Lid geworden op: 30 jan 2004 10:41
Locatie: Vriezenveen

Re: Horrorfilms en angst

Ongelezen bericht door whitedragon » 29 dec 2008 12:39

Over het algemeen kan ik films en de werkelijkheid wel scheiden. Een enorme spin op TV vind ik niet eng omdat hij niet echt is. Een enorme spin in een game vind ik dan trouwens wel weer eng omdat ik me identificeer met de gamecharacter die ik bestuur en ik dan in zekere zin de spin echt tegenkom. Het enige dat me wel bang maakt in films zijn situaties waarin je niet weet wat er gaat gebeuren, zodat je er van schrikt. Een spook of een monster dat ineens uit een kast springt ofzo. Of dat er een enorm verwachtingsvolle sfeer hangt, met enge muziek enzo, en dat je weet dat er iets gaat gebeuren maar je weet niet wat en vooral wanneer...

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5590
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Re: Horrorfilms en angst

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 14 jan 2009 12:58

Volgens mij blijft horror ook alleen maar leuk als je er niet te veel van gaat zien. Want volgens mij wen je aan zulke films heel erg.

Vroeger als klein jongetje een deel van A Nightmare on Elm street gezien. En tot op heden heb ik totaal niet de neiging om die film nog maar eens een keer te gaan kijken om te zien of het echt zo eng was. Ik vermoed dat als ik het nu zou zijn ik eerder zou gaan lachen om het feit dat ik daar nou zo bang voor was. Eén van de redenen ook dat ik die film gewoon niet meer wil zien. Laat die gevoelens van angst maar lekker door kabbelen. Want zo vaak maak ik die tegenwoordig niet meer mee.

Ik heb laatst de twee eerste delen van Resident Evil gezien. Nu staan de games bekend als Horror-servival games. Maar echte schrik momenten zaten er niet echt in die films. Misschien dat die films ook totaal niet eng waren hoor. Maar dat zouden anderen dan moeten bevestigen. Verder komen me op dit moment ook geen andere films bij me op waar ik een schrik moment zou moeten hebben of dat ik die ook daadwerkelijk had. Ja, ik kijk de films wel vol spanning op zich... maar echt bang... dat heb ik niet meer zo. Of komt dat omdat ik bepaalde films gewoon mijd? :s

Door een boek echt bang worden heb ik ook nog nooit gehad. Spanning, dat wel... maar bang?... nee. Het fascineerde me eerder. Boeken van Clive Barker trekken me op één of andere manier heel erg. En op zijn eigen manier de boeken van Lovecraft ook. Je voelt het lugubere... maar om daar nu bang voor te worden. Nee, dat heb ik dan weer niet.

Wat me soms wel wat angst in boezemde waren de tijdschriften van Xfactor. Die hele serie heb ik... en daar stonden wel vaak dingen in waarvan je echt hebt... wooooooooh... spooky.

radio-tractore
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 295
Lid geworden op: 17 mar 2008 21:19
Locatie: Friesland

Re: Horrorfilms en angst

Ongelezen bericht door radio-tractore » 07 feb 2009 12:58

Spanningmomenten in films en boeken vindt iedereen 'eng'

maar wat ik écht eng vind is bijvoorbeeld het afknippen van tenen (in Hostel volgens mij) :'(

Spinnen en monsters ben ik niet zo bang voor, ik vind ze vaak wel lief :knuffel:

Plaats reactie