Ysgrublaidd: Nathan Blaidd, Steengroeve

Dit is waar het allemaal gebeurde.

Moderator: Midwinter

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 07 sep 2004 21:25

In de korte periode had Nathan nieuwe informatie verkregen. Aan de ene kant merkte hij dat Frygt een bepaalde macht had verkregen ten aanzien van de andere slaven. Het geen voortkwam uit het feit dat Frygt hier het langste zat of door het juist bespelen van de opzichters. De tijd zal het leren. Dacht Nathan.

Hij wachtte tot hij een houten schaal in zijn handen geduwd kreeg, met daarin een donkere drab, wat moest volstaan als voedsel en een houten beker met een zurige melk erin. Hij begeleide de twee wezens naast zich richting een zit plaats en nam bij hen plaats. De twee zagen er uitgehongerd uit.

Beiden hadden niet veel meer gekregen aan eten en drinken dan hij. Eén van de twee wist niet hoe snel ze aan het eten moest beginnen en schrokte alles met een noodgang naar binnen. Nathan begon rustig van zijn eigen prutje te eten en bleef de andere twee bestuderen. De snelle eter had haar schaal al snel leeg en zag dat de ander nog steeds niet was begonnen aan zijn portie. Likkend met haar tong lang haar liepen en heen en weer wiebelend, zocht ze de moed om het eten van de ander te pikken. Nathan merkte het op en wachtte af.

Na een tijdje schoot haar hand richting de ander zijn schaal. Nathan was echter net iets sneller en trok de vrouw vanaf haar zitplaats naar het centrum van de cel. Tijdens haar vlucht over de vloer, nam ze enkele omstanders met zich mee. Nathan stond op en maakte zich groot. Met een bulderende stem sprak hij: “Ieder heeft zijn eigen voedsel. Doe er mee wat je wilt, maar steel het niet van een ander.” Enkele gevangenen keken hem bang aan, sommige goedkeurend en andere weer kwaad. De gezichten van de laatste groep probeerde Nathan zo goed mogelijk in zich op te nemen. Van deze groep hoef ik weinig te verwachten. Die zijn alleen maar op hun eigen belang uit en niet het belang van de groep.

Nathan liet ze begaan, ging weer naast de verzwakte man zitten en at snel zijn eigen voedsel op. Waarna hij de verzwakte man hielp met het eten naar zijn mond te brengen. “Eet en zorg dat je op krachten blijft.” Toen de schaal van de man leeg was, bracht Nathan diens beker naar de man zijn mond. “En nu nog drinken.” De man slikte met moeite de zurige melk naar binnen. De helft kwam er weer met de zelfde snelheid uit. Nathan had niet veel dorst dus gaf hij zijn eigen beker ook aan de man. Zodoende kreeg de man toch een hele beker naar binnen. Na afloop keek de man Nathan dankbaar aan. Toen Nathan om zich heen keek zag hij dat meer mensen dit deden. De groep van goedkeuring was groter geworden. Velen van de angstige groep waren overgestapt naar goedkeuring. Alleen de kwade groep was intact gebleven. Dat lijkt al een stuk beter. Bedacht Nathan

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 08 sep 2004 14:51

*grijns* Geinig idee die groepen ;)
Al snel was al het gekregen voedsel en drank op. Sommigen keken hoopvol naar de rotsblok, anderen staarden somber voor zich uit. Een enkeling uit de kwade groep loerde achterdochtig naar een buurman of ander wezen.
"Ze breken je hier," mompelde de man voor Nathan. "Wat zei je?" "Je wordt... gebroken. Niemand... red het." Een dwaze blik verscheen in de ogen van de man. "Ze breken je, hebben je gebroken," fluisterde hij bijna onhoorbaar, zijn hoofd hing, zijn blik op de ruwe grond gericht. Nietsvermoedend staarde Nathan naar de hulpeloze man. De gebroken man. Gebroken...
Wat kon Nathan doen? Hij was groot, sterk, maar had geen visioenen. Hij was niet snel genoeg. Voor hij het wist schoof de man een mes over de grond naar Nathan, stond op en begon op een van de andere gevangenen af te rennen. "BREEK! BREEK JIJ KWAAD! BREEK, BREKEN, GEBROKEN!" riep hij luidkeels terwijl hij met zijn laatste krachten, beestachtige krachten, op de gevangene inreed en wild maaiend de niets-vermoedend man slaand.
Velen van de groepen om de vechter heen stonden op, probeerden de vechters te scheiden. De doorgedraaide man kon echter niet gestopt worden voordat... Voor... Niet veel later opende de rotsblok zich en kwam een groot aantal opzichters de ruimte binnenmarcheren. Nathan probeerde overeind te krabbelen om de arme man te helpen, maar werd tegengehouden door de oude Frygt. "Blijf hier, het is nog niet de tijd voor jouw daden," zei hij stil.
De omstaande gevangenen werden ruw verspreid door de opzichters die de man te pakken hadden gekregen. Een van de opzichters, Londases zo leek het van de plek waar Nathan nog zat, was neergeknield bij de aangevallen man, en schudde zijn hoofd. "Weer een gebroken," hoorde Nathan in zijn oor gefluisterd terwijl hij geschokt toekeek hoe de inmiddels gekomen Hyar naar de man toeliep: "Slaaf! Dit is onacceptabel! Je weet wat je te wachten staat!" Hyar draaide zich weer om en liep met grote passen naar de uitgang. Maar voor hij daar was wist de man zich los te rukken van de opzichters die hem vasthielden en wist zich op de hoofdopzichter te gooien. "Dood 'm! Dood 'm dan, jullie inferieure idioten! Steek hem neer verdomme!"

Het drama voltrok zich voor de ontstelde Nathan, die machteloos moest toezien hoe de ongewapende man door een viertal opzichters van de hoofdopzichter werd afgerukt en gedood. Een golf van ontzetting golfde door de ruimte heen.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 08 sep 2004 15:23

De volgende momenten raasde voor Nathan’s ogen voorbij. Hyar bleef een kort moment stilstaan, maar nam niet de moeite zich om te draaien. Toen hem niets gebeurde, stak hij zijn kin strak de lucht in en liep met grote stappen weg uit de cel. Twee van de opzichters pakten elk de gedode man bij een hiel en trokken hem naar buiten. Twee andere waren een kort moment weg om later terug te komen met ieder twee emmers water. Deze kiepten ze over het bloed dat op de vloer lag. Waardoor het bloed werd verdund en zich langzaam maar zeker uitspreidde over de vloer. Geen van de opzichters nam de moeite om het water met het bloed op te dweilen. Het water zou uiteindelijk verdampen en het bloed zou het gesteente in trekken. En waarom zouden ze het ook opruimen? De kans was groot dat binnen de kortste keren een nieuwe gevangene moest worden gedood en zou er weet nieuw bloed liggen.

Nathan merkte plotseling dat de wand zich weer had gesloten. Hij keek op naar de plaats waar het gevochten had plaatsgevonden en zag dat er al enkele andere slaven bij het slachtoffer waren. Met duidelijke stem vroeg hij of het goed met hem ging en één van de hulpverleners riep: ”Hij red het wel als we hem snel helpen. We hebben dit al vaker meegemaakt.” En concentreerde zich weer op het slachtoffer.

In zijn bewustzijn voelde hij dat er iemand dicht tegen hem aan stond. Hij keek opzij en zag vlak voor zich het gezicht van Frygt. Dit beeld riep woorden op in zijn hoofd. ”Blijf hier, het is nog niet de tijd voor jouw daden." Dat had Frygt net gezegd. Nathan sleurde Frygt naar een stil hoekje. “Wat was dat nou net, over nog niet de tijd voor MIJN daden?” Nathan werd kwaad, wat niet normaal was voor zijn doen. “Wie ben jij nu eigenlijk? En kom niet met: ik ben Frygt en ik zit hier alleen maar het langst. Volgens mij is er veel meer aan de hand met jou.”

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 08 sep 2004 20:34

"Ach, ik bén Frygt en ik zít hier het langste van al deze slaven hier. Ik dank mijn... status... hier voornamelijk aan het geluk. Londases, een van de opzichters hier, hij heeft mij veel geholpen, heeft mij rustig werk weten te geven. Desalniettemin heeft het leven me hier uitgeput en sta ik niet ver meer van capriolen als die van Fredi. Ach, die dingen gebeuren hier zo vaak... te vaak als je t mij vraagt."
"Dus... Je bent hier wie je bent door... vriendjespolitiek?"
"Nee, nee! Sterker nog, het is eigenlijk een grote straf, als het niet al de grootste is, die je hier kan krijgen. Vrienden die ik hier maakte stierven voor mij, het is een opeenstapeling van ellende en mishandelingen. De kleine voordelen die ik hier heb maken de nadelen echt niet minder slecht." Frygt staarde treurig voor zich uit, in gedachten verzonken. Het leven hier is een hel, de dood is hier de enige uitweg. Zodra zij daar," Frygt wees naar de slaven, "dat snappen... Je zag wat er dan gebeurt."

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 08 sep 2004 21:21

“Oh ja, ik zag wat er gebeurde.” Nathan schudde met zijn hoofd heen en weer van afkeuring. “Toch ben ik het er niet mee eens dat de dood de enige uitweg is. Misschien de gemakkelijkste, maar niet de enige.”
“Haal die onmogelijke denkbeelden uit je hoofd.” Riep Frygt hem streng toe. “Of het wordt hoe dan ook je dood.”
Nathan greep Frygt bij de schouders en schudde hem zachtjes door elkaar. “Ik geef toe dat ik misschien te optimistisch ben en dat ontsnappen moeilijker is dan ik op dit moment weet. Daarentegen moet u tegen u zelf toegeven dat u hier het langste zit en misschien blind bent geworden voor de mogelijkheden. Ik heb het niet over een solo ontsnapping, daar ben ik veel te groot voor. Ze zouden mij gemakkelijk zien wanneer ik probeer weg te sluipen. En dan zit ik hier in een korte periode weer, als het geluk mee zit of ze ranselen me tot de dood. Nee Frygt ik heb een heeeel ander plan in gedachten. Eén die veel meer mensen nodig heeft dan één of twee man.
Nathan spreidde zijn armen en bracht de aandacht van Frygt op de andere wezens in de cel. “Zelfs meer dan deze groep hier. Ik weet dat er meer leefgroepen zijn in andere cellen. De hoofdopzichter, die Hyar, die had het erover dat ze mij naar leefruimte C moesten brengen. De kans is volgens mij groot dat er dan in ieder geval een leefruimte A en B moeten zijn. Dat zullen genoeg wezens zijn denk ik. En wanneer er meer zijn des te beter. Het enige probleem is hoe komen we in contact met hen.”

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 08 sep 2004 23:44

:klap: :klap: :klap: Nice thinking Ys! Goed gedaan! Als het aan mij ligt zou ik aan je 'opmerkzaamheid' 1 punt toe voegen (Glam? Mil?)
"Maar... Maar... Hoe wil je die bereiken? Ik weet niet eens hoeveel afdelingen er zijn.... En... En..."
"Rustig, oude man. We vinden wel wat. Komen we niet eens per zoveel tijd allen bij elkaar misschien? Of worden er slaven overgeplaatst misschien?"
"Ik - Ik denk van wel ja... Misschien... Nee, dat zou te veel gevraagd zi-..."
"Wat? Spreek op man! Alles kan ons helpen!"
"Ik zou... Ik zou het Londases kunnen vragen, maar... Of hij luisteren wil, of een antwoord zou willen geven, dat - dat is niet erg waarschijnlijk."
"Probeer het tenminste. Ik moet het proberen. En deze arme stakkers moeten hier weg... Zoals je al zei, ze zullen het anders niet overleven."
"Ik zet mijn leven voor je op het spel, besef je dat wel? Voor jou moet ik mijn leven hier opgeven, om - om iets onmogelijks te vragen!"
"Leven? Dit hier is geen leven."
Met een zucht en teneergeslagen ogen gaf Frygt toe aan de logica van de halfreus. "Je staat diep bij me in het krijt, jongeling. Diep." Waarna de oude man op de rondsblok afliep en er op een ritmische wijze op begon te kloppen. Niet veel later opende de rots zich en verdween Frygt in het donker.
Nathan was weer alleen. Alleen en omringd door anderen.
Verzoek goedgekeurd


Glam: Ik heb er geen idee van waarom dat zou moeten ofzo? :? maar ik zie dat mil het al heeft goedgekeurd, dus ik ga ook maar mee in die optie. Ik hoor het wel op msn straks.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 09 sep 2004 00:43

Ik hoop maar dat het lukt dacht Nathan bij zichzelf. Het is een groot risico, maar als het lukt.
“WHAAAA.” De gewonde man schreeuwde het uit van de pijn. Nathan werd weer wakker uit zijn overpeinzingen van een mogelijke ontsnapping. Hij richtte zich op en liep op de gewonde man en zijn hulpverleners af. De hulpverleners deden hun best gezien de omstandigheden, maar Nathan was er niet tevreden over. “Die steekwond is niet goed genoeg schoongemaakt.” Riep hij tegen geen van de hulpverleners in het bijzonder. “Dat zou best waar kunnen zijn reus, maar geen van ons heeft de nodige kennis opgedaan ten aanzien van de geneeskunde. We doen ons best en de meeste overleven het dan wel.” Gaf de man die hem al eerder antwoord had gegeven als repliek. “Goed dan, ik heb wel wat kennis daarover. Al moet ik eerlijk bekennen dat die kennis voornamelijk gebouwd is op het genezen van dieren.” Nathan scheurde een stuk van het hemd af wat de gewonde aanhad. Het was niet al te schoon meer, maar in deze situatie moest het maar voldoen. Met de lap in de hand zocht hij de cel af, en zag toen wat hij zocht. De grond van de cel was niet op alle plaatsen gelijkmatig. In één van de kuilen zat nog een plens water dat door de opzichters was gebruikt om het bloed te verdunnen. Nathan ging op zijn knieën bij de kuil zitten en boog voorover. Hij maakte de nat zo nat als hij maar kon en stond weer op. Liep naar de gewonde en kneep het water in de doek uit over de wond. “WHAAAAAAAA.” Krijste de gewonde man. Nathan nam plaats naast de man en begon, met een ander stuk van diens hemd, de wond schoon te maken. De man krijste en sloeg met zijn armen om zich heen. “Houd hem vast.” Brulde Nathan tegen de hulpverleners. Deze pakte op hun beurt de man stevig beet. Toen de wond schoon was, keek Nathan om zich heen. Op zoek naar een lang stuk linnen of iets in die trant om de wond mee dicht te binden. Hij vond niets, maar bedacht toen dat zijn eigen hemd de taak wel op zich kon nemen. Nathan trok zijn hemd uit. Maakte er verschillende dikke repen van en verbond de wond van de man. “Dat moet verlopig genoeg zijn.” Hij bekeek zijn werk nog één keer grondig en liep toen weer naar de kuil met water en probeerde, zo goed en kwaad als het ging, zijn handen wat schoner te maken van al het bloed.

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 10 sep 2004 22:34

Een jonge jongen, zeventien jaar leek hij, kwam op de enorme halfreus af. "Meneer... meneer... Hier is uw mes, u heeft het laten vallen, meneer," stamelde de jongen. "Ik ben geen meneer, ik ben Nathan, oke?" "Ja me... Nethen." "Nathan." "Nethan." Nathan liet het maar zo, waarna hij weer terug naar de gewonde man liep en bij hem neerknielde.
De lijkbleke man zag zijn redder en bracht zijn hoofd omhoog, proberend enkele woorden uit te brengen. Nathan bracht zijn oor naar de mond van de man en hoorde een hele zachte stem: "Danku..."

"Nathan. Ik heb goed nieuws." Hoordde hij plots een stem achter zich. Ongemerkt was Frygt weer teruggekomen van zijn gesprek met Londases. "Hij heeft me weten te vertellen dat we binnenkort allemaal bij elkaar komen, elke afdeling. "Wanneer?" "Dat wist hij nog niet, maar hij weet wel dat de Norse ons toe komt spreken. Dat is zolang als ik hier al zit nog nooit gebeurd...."

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 11 sep 2004 00:07

“Het is in ieder geval goed nieuws dat alle slaven bij elkaar komen. Over de situatie ben ik wat minder te spreken.” Nathan stond op vanuit de geknielde houding waarin hij zat. “Ik had eigenlijk gehoopt dat er een manier bestond om contact te houden met de andere afdeling en niet maar één kans om allen aan te spreken.” Met het lemmet van het mes in zijn rechter hand, tikte Nathan op zijn linker hand dat tot een vuist was geknepen.
“Wees blij met die ene kans, het is waarschijnlijk voorlopig de laatste die jij hebt.”
“U hebt natuurlijk gelijk, maar daarom hoef ik er niet blij om te zijn.” Hij dacht na. Hou krijg ik alle gevangenen zo ver om gezamenlijk in opstand te komen tegen de opzichters? Hoe, hoe, HOE. Zou het genoeg zijn als ik alle wezens hier zover krijg om dat te doen? Zou de rest dan op het juiste moment meedoen?” Nathan’s hersenen kraakten.

“Waar zit je aan te denken? Wat zit je dwars?” Vroeg Frygt na een tijdje. “Huh? Oh, nou gewoon. Hoe zorg je ervoor dat iedereen doet wat hij of zij moet doen op het juiste moment, als deze niet van te voeren kunnen worden ingelicht in de plannen.” De twee keken elkaar aan. Geen van tweeën had daarvoor direct een antwoord. Toen knikte Frygt Nathan toe. “We hebben nog wel even tijd om erover te denken. Nu is het weer tijd om aan het werk te gaan.” Frygt liep van Nathan weg, naar de plaats waar de muur kwam en ging. Naast hem kwamen de twee eerdere mannen weer staan en de slaven maakten weer drie rijen. Ook Nathan nam plaats in de rijen. Hij stond weer achteraan. De wezens in zijn directe omgeving probeerde hem op te nemen en te schatten wat ze aan hem hadden. Zouden deze wezens mij wel volgen als de tijd daar is? Nathan wilde er nog niet aan denken. Misschien dat het werk wat verlichting bracht in zijn geest. Zo dat hij later helderder kon nadenken over de situatie. Hij keek op zijn handen en zag dat hij nog steeds met het mes stond te spelen. Hoe is dit mes hier trouwens gekomen? Hoe had Fredi een mes kunnen hebben in een cel? Was dat normaal? Nathan had nog geen directe antwoorden op zijn eigen vragen en dus moest hij het mes zien te verbergen. Vlug draaide hij zich om, want daar was de wand van de rots het dichtste bij hem. Daar vlak boven zijn hoofd zag hij een richel. Hij stak de hand met het mes naar de richel en legde het mes daar neer, uit het zicht van nieuwsgierige ogen. Vlug keerde hij zich weer om en zag nog net de wand zich openen.

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 11 sep 2004 00:38

De drie rijen werden drie verschillende kanten op gestuurd merkte Nathan al snel toen ze de opening door liepen. Het donker van de mijnen zorgde ervoor dat Nathan niets kon zien behalve de man voor hem. Al na enkele minuten was hij zijn gevoel voor richting kwijt. Uiteindelijk stopte de man en werden er enkele lichten ontstoken, zodat de halfreus kon zien dat de lange rij waar hij in zat uitgedund was tot een groep van zes man en twee vrouwen. "Jullie zullen hier werken, de vracht die jullie weten los te maken brengen jullie daarheen, waarna een andere ploeg de vracht weg zal brengen. Ik herinner je wel aan dat jullie een minimum moeten halen!" riep een opzichter met een ruwe stem. Niet veel later waren de acht alleen over en restte hun niets dan werk.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 11 sep 2004 16:27

Op een bult lagen vier pikhouwelen, en vier man waren al van plan er elk één te pakken. Nathan hield er twee, in zijn ogen de zwakste, tegen. “Zorgen jullie met die man en twee vrouwen er maar voor dat de gesteentes op de aangewezen plek komen te liggen.” Nathan nam de twee overgebleven pikhouwelen op, in elke hand één en bepaalde de juiste greep. Toen hij deze gevonden had vroeg hij aan de twee man die al begonnen waren om wat ruimte voor hem te maken. Hij bestudeerde de wand. De twee mannen werden ongeduldig. “We hebben een minimum te halen hoor.” Riep één van hen. “Wat ben je nou eigenlijk aan het doen.” Riep de ander geërgerd. Nathan liet ze begaan en bleef de rots bestuderen tot hij een zwak punt in de rots had gevonden. Hij ramde de rechter pikhouweel met een enorme kracht, rechts onder hem in de rots. Met de linker deed hij het zelfde maar dan vlak boven hem. De rotswand kraakte en een groot brokstuk brak af. De wezens om hem heen stonden verbijsterd te kijken. “Hoe… hoe…” Stammelden ze. “Gewoon goed mikken.” Sprak Nathan rustig en begon de rotswand opnieuw te bestuderen. Eén van de twee mannen met een pikhouweel begon het grote brokstuk in kleinere handelbaardere stukken te hakken. De ander stond nog met verbijstering te kijken. “Help je nou nog?” Vroeg de ander. “Ja, Ja natuurlijk.” Beide heren begonnen aan hun werk en Nathan sloeg een tweede rotsblok uit de want. De andere begonnen snel de handelbare stukken weg te brengen naar de, door de opzichter aangewezen plek. Nathan merkte dat geen van de werkers nog klaagde over het te behalen minimum. Nee, integendeel ze keken af en toe zeer tevreden op al zag Nathan dit niet. Hij was te geconcentreerd aan het werk.
Laatst gewijzigd door Ysgrublaidd op 12 sep 2004 09:48, 2 keer totaal gewijzigd.

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 11 sep 2004 19:12

Na een, schijnbaar lange, tijd stopte de anderen met werken. "Pauze!" zuchtte een van de vrouwen. De zeven namen elk een plaats op de grond. Vermoeid, maar lang niet zo vermoeid als een normale werkdag, zo het scheen. "He! Jij daar! Meneer halfreus! Het is pauze, tijd om even uit te rusten!"
Nathan stopte met werken en nam plaats bij de anderen. "Mijn is Nathan, geen meneer." "Io," antwoordde een van de mannen. "De twee vrouwen heten Hui en Lora. De mannen heten Geert, Aris, Jurgoo en Reza," vervolgde Io, steeds een van de wezens aanwijzend.

In totaal dus acht personen: Zes man, twee vrouw, dat is incl. Nathan.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 11 sep 2004 19:35

“Aangenaam kennis te maken, al is de situatie beroerd.” Nathan streek met zijn hand door de lucht als een vriendelijke groet naar alle aanwezige personen. “Hoe ver staan we met het behalen van het minimum Io?”
“Dat gaan we zeker halen meneer… eh, Nathan. Vooral als we zo doorgaan.”
“Dat is goed, dan zal ik het tempo wat verlagen.”
“Verlagen?” Vroeg één van de vrouwen verlegen.
“Ja verlagen. Ik neem aan dat men het minimum ophoogt als er meer dan dat wordt binnen gehaald?”
“Geen idee.” Riep de man die aan Nathan was aangewezen als Aris. “Dat is nog nooit gebeurd. De meeste halen het minimum vaak net en die het niet halen worden zwaar gestraft.”
“Oké, ik wil er in ieder geval niet achter komen wat er gebeurd als we teveel bij elkaar werken. Dus ik verlaag het tempo, dat zorg er ook nog voor dat we niet te vermoeit raken. Mocht er iemand aankomen meld dan dat we het gewone tempo oppakken tot die persoon weg is. Oh en meld ook wanneer jullie denken dat we het minimum niet halen of erover heen lijken te gaan. Dan pas ik het tempo daarop aan, is dat goed?” De anderen knikten instemmend. “Goed dan ga ik nu even zitten en uitrusten.” Nathan zakte door zijn knieën, ging op de grond zitten en leunde met zijn rug tegen de rotswand.

Chaman
Hemelkenner
Berichten: 464
Lid geworden op: 27 apr 2004 22:58
Locatie: Culemborg

Ongelezen bericht door Chaman » 12 sep 2004 00:11

'Ja... Natuurlijk...' stamelde de man die Io heette, duidelijk nog niet helemaal gewend aan het feit om orders te moeten aannemen van een andere slaaf. Geert staarde naar de man die tegen de rotswand aanzat. 'Nathan? Wat is je plan? Wat ga je doen?'
'Hoe bedoel je... Geert?'
'Nou eh...' de man keek om zich heen, controlerend of er geen verborgen opzichters in de buurt waren. 'Eh... uw... uhm... ontsnappingsplan.' Het laatste woord kwam er bijna fluisterend uit, slechts te verstaan door de wezens in de kleine ruimte. De anderen zaten stil, verlegen zo scheen het, op de grond. 'Welk plan Geert?' 'We hebben contact met Frygt gehad, Nathan... Wij zeven zijn de enigen die... uhm... al veel langer nadenken over een ontsnapping... En volgens Frygt zou u... een plan ofzo hebben.'
Laatst gewijzigd door Chaman op 12 sep 2004 11:26, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5577
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd » 12 sep 2004 00:53

“Jullie denken na over een ontsnapping?” Vroeg Nathan. Geert keek nog eens goed om zich heen. “Jaha, al een tijdje.”
“En Frygt wist daarvan af he?”
“Ja ja, die wist ervan af.”
“Neem je mij in de maling Geert?”
“Nee…echt niet…Nathan. Ik zweer het.”
Nathan keek geert doordringend aan. “Wat je zegt en vraagt is erg gevaarlijk Geert en je praat over een gesprek met Frygt die ik nu niet kan verifiëren.” Geert kroop wat in elkaar. Nathan ging verder. “Het enige dat ik weet is dat Frygt tegen mij heeft gezegd dat niemand… en dan ook niemand… in deze cellen erover nadacht om en ook maar te denken aan ontsnappen.”
Io kwam tussen beiden. “Geert…geef Nathan de tijd. Logisch dat hij ons nog niet vertrouwd. Zo was jij ook eens, weet je nog. Zo waren wij allemaal eens.” Hij keek Nathan aan. “Spreek eerst maar eens met Frygt, misschien dat we in onze haast te vroeg hebben gesproken.”
De vrouw die de pauze had ingeluid kwam naar hen toe. “We moeten weer aan het werk mensen.” Nathan stond op en pakte de twee pikhouwelen weer op en begon weer te hakken. Zit Frygt achter deze ontmoeting? Spreken ze misschien toch de waarheid? De tijd dringt, ik moet een beslissing nemen. Dacht Nathan voor hij aan Io en Geert, die vlak bij hem aan het hakken waren, vroeg: “Als ik jullie nu vertrouw…vertellen jullie dan eerst eens jullie plan? Of geef in ieder geval bruikbare informatie. Jullie kennen mij inmiddels beter dan ik jullie en volgens mij hebben jullie nu wel gezien dat ik te vertrouwen ben.”

Gesloten