Qemwen: Ariel Hillow - Magiërsorde

Dit is waar het allemaal gebeurde.

Moderator: Midwinter

glamdring
Kosmonaut
Berichten: 908
Lid geworden op: 25 feb 2004 18:49
Locatie: Halen
Contacteer:

Ongelezen bericht door glamdring » 29 nov 2004 19:37

"Kan die kender nu nooit eens wat minder energie hebben?"Vroeg de oude magiër zich af toen hij achter haar aan zweefde. Hij had geen zin om nog meer van zijn fysieke kracht te verspelen: hij zou haar nog lang genoeg nodig hebben eens ze in de stad aankwamen.

Hij,die reeds meer van de tijd had gezien dan de meesten die deze wereldbol verschansten tegen de duistere krachten, achtergelaten door een kender!. En wat voor één dan nog. Als hij echt eerlijk moest zijn, was hij reeds gesteld geraakt op de kleine lastpost, al was hij natuurlijk niet van plan dat te laten merken.

Nu hoopte hij maar dat de uitkijk van de stad zo slim zou zijn om even te wachten met de kender dood te schieten en hem nog over de heuvel zou zien komen...

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 29 nov 2004 19:53

Helemaal buiten adem kwam Ariel uiteindelik bij de stadspoort aan en met een brede glimlach aan de wachter wilde ze doorlopen. Ze werd natuurlijk tegengehouden en de wachter vroeg iets in die vreemde taal die ze hier, nee nu, schenen te spreken en begrijpen, en het klonk niet erg vriendelijk.
Ariel probeerde het met Telepaathie, maar de man wilde daar niet naar luisteren.
Hij schrok heel erg van de beelden die plotseling in zijn hoofd verschenen en onderdrukte die snel. Voor Ariel leek het alsof hij een schild had opgetrokken.
Nu werd ze toch echt een beetje boos. Ze plantte haar ene hand in haar zij en met de andere zwiepte ze beschuldigend een vingen heen en weer naar de wachter.
"Luister eens, meneer de Wachter, ik wil alleen maar even naar binnen, en ik ga echt niks doen hoor, vraag dat maar aan Joe.. Jara... die telepathieër die er zometeen aankomt! En als je mij niet kunt verstaan, nou dan moet je maar es een gekke tuin zoeken en even naar míjn tijd komen, dan leer je dat zo wel!"
Op dat moment verscheen Jaorassius boven aan de heuvel.

glamdring
Kosmonaut
Berichten: 908
Lid geworden op: 25 feb 2004 18:49
Locatie: Halen
Contacteer:

Ongelezen bericht door glamdring » 16 jan 2005 19:45

Gellukig had de wachter zijn bevelen niet al te letterlijk opgevolgd. Jaorassius wist dat ondertussen al bericht zou moeten zijn gebracht van de dood van de hogepriester en dat het hele dorp in een staat van uiterste waakzaamheid zou zijn gebracht. Hij hoopte maar dat ze hem zouden aanvaarden als nieuwe hogepriester, anders zou het nog moeilijk worden om de taak te vervullen die hij voor zich zag.

Hij liep vlug de heuvel af, onderwijl communicerend tegen de wachter met handgebaren, daar beter bekent als Semafoor, een taal vaak gebruikt in de zeevaart. Toen hij uiteindelijk aan de poort kwam was de wachter al gerustgesteld en gingen de oude magiër en de Kender de stad binnen, om echter meteen omsingeld te worden door andere soldaten...

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber » 01 mar 2005 13:10

Jarossius bracht als eerste de Kender in veiligheid en vroeg gelijk met een luide stem: "Wat moet dat hier? Wie zijn eenvoudige reizigers, wie heeft dit op zijn geweten!?" dit zei hij in de elven taal.
Iedereen stond verbaast te kijken behalve 1 iemand.
Een grote man antwoordde: "Wij zullen jullie helaas moeten opsluiten voordat wij weten waarvoor jullie hier zijn." Jaorossius wist dat het verspilde moeite was om dit tegen te gaan, hij zou dan alleen de schijn meer tegen hebben. Met enige tegenzin ging hij mee, met de Kender op zijn arm. Hij hoopte dat dit maar snel voorbij zou zijn. Ze werden naar een kleine cel gebracht. Ze waren geeneens heel onaardig. "Binnekort zal er iemand te komen om jullie te ondervragen." Jaorossius knikte. Het bleek dat de mensen hier dus wel elfs konden. Dat was mooi.
Toen iedereen weg was richtte hij zich op Ariel. "Ariel, luister goed dit is heel belangrijk!" Ariel knikte aarzelend. "Als straks die mensen komen moet je mij het woord laten doen, als ze jou iets vragen dan moet je niks zeggen over de poort naar de toekomst of waar we vandaan komen. Dit is heel belangrijk Ariel! Luister je Ariel?"

Tijdelijk of misschien voor altijd zal ik nu jou mod zijn, ik ben nieuw bij jou dus als er iets niet klopt maar me er maar snel op attent.

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 02 mar 2005 20:38

Ariel had intussen het slot van de cel opengepeuterd met een haarspeld (als je dit niet vindt kunnen moet je het even zeggen, maar het is een algemeen kenmerk van Kenders boven de 4 jaar om welk slot dan ook binnen een minuutje open te kunnen krijgen)
"He, wat zei je?" Ik zal nisk zeggen hoor, ik kan niet eens elfs. Oh jawel, ik kan één zinnetje: hajemáh jilililiki-wee. Ik weet niet precies wat het betekent maar de meeste elfen worden er heel boos om. Daarom moet je het nooit zo hard zeggen dat ál te veel elfen het tegelijk horen. Maar maak je vooral niet druk om mij hoor.
Kom, dan gaan we alvast terug naar boven, dan hoeft die meneer die ons komt ondervragen neit zo ver te lopen.
Voordat Jaorassius er iets tegenin kon bregen, was Ariel de cel al uitgeglipt.

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber » 02 mar 2005 21:41

Jaorossius stond werkelijk versteld van dit wezen. Zo snel mogelijk grijpte hij haar bij haar arm en trok haar terug de cel in. 'Ben je helemaal gek geworden, ze zouden denken dat we magisch zijn. Magie is hier nog amper bekent.' Jaorossius sloot de cel met Ariel erin. 'En nou moet jji goed naar mij luisteren. Ik ben jou mentor en jij moet naar mij luisteren. Ik heb het beste met je voor en samen zullen wij hieruit komen met het gewenste resultaat maar dat kan alleen als je mij vertrouwt en naar me luistert. Ik weet dat het moeilijk voor je is als Kender maar probeer het tenminste. Wij hebben elkaar nodig. Ariel, jij kan heel groot worden. Jij kunt grootste dingen doen. Maar dan zal ik jou moeten leiden en dan zal jij naar mij moeten luisteren. Ariel, denk je dat je dat kunt doen?' zei Jaorossius op een strenge doch vriendelijke toon.

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 03 mar 2005 18:19

Geef het maar vast op, hoor... je kunt haar echt niet veranderen. :lol: :P

"Maar, maar... ik wou alleen maar helpen!" zei Ariel, terwijl er tranen in haar ogen verschenen. "Ik wilde niks verkeerd doen" snikte ze.
"Nou, nou, rustig maar", zei Jaorassius op verzoenende toon, "het maakt niet uit, als je nu maar..."
"Ohh gelukkig, daar ben ik blij om!"
"Maar..."
"Wat zei je nou over luisteren? Tuurlijk, ik luister altijd! We moeten geen magie gaan doen, en ik ga groot worden. Maar ik ben al heel groot hoor, voor een kender!"
"Ariel luister, we..."
"Hee daar komt iemand aan... Hallo meneer! Hallo! Ik ben Ariel Hillow! Wie ben jij? Wat een mooie snor heb je zeg! Kijk, dat is Jaorassius, en dat is... Goblin? Waar is Goblin? (Goblin is mijn konijntje) Joeroros, heb jij Goblin gezien? Hij moet vast nog buiten zijn, misschien is hij wel verdwaald. Ik ga hem even zoeken, hoor, ben zo terug!"
Ariel maakte de deur van de cel open, die niet meer op slot zat, en wilde wegglippen, maar opnieuw kreeg Jaorassius haar te pakken.
"Hee! Ik moet Goblin gaan zoeken, wa-watisser?" Jaorassius keek haar woest aan en duwde haar een beetje hardhandig naar de andere kant van de cel, waarna hij zich verontschuldigde voor haar tegen de man.
Ariel was even geschokt door Jaorassius' felheid, maar maar bedacht dat hij haar waarschijnlijk verkeerd bekrepen had, ze zou het later wel uitleggen. Ze besloot de cel eens beter te verkennen - het was een viezere cel dan ze thuis gewend was, en net zo saai, maar toch... anders. Goblin kon wel even op zichzelf passen, besloot ze.
Vaag ving ze op wat Jaorassius tegen de man zei. Het klonk als "Jakili mataka lokoemeri-jes" en ze dacht even aan het zinnetje wat ze zelf kende in het elfs. Ehh, hoe ging het nou ook alweer? hajemo... hajoemie... hojame... "Hajemáh jilililiki-wee" riep ze uit, toen ze het weer wist. Ze zei het zo hard, dat de vreemde man haar kon horen.
Zijn reactie was in Ariels ogen verassend en interessant, namelijk...

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 09 mar 2005 19:20

De man haalde iets uit zijn zak, een klein blauw balletje, en gooide het naar haar toe. Ariel wilde het vangen, maar miste. Toen het balletje op de grond kwam, brak het onmiddellijk en er kwam rook uit. Ariel voelde zich meteen helemaal slap worden. Ze zakte langzaam op de grond, maar bleef bij bewustzijn. Ze wilde weer opstaan, wat niet lukte. "Hee, hoe deed je dat?" wilde ze vragen, maar ook haar mond kon ze niet meer bewegen. Nieuwsgierig begon ze al haar spieren uit te testen, maar niets deed het nog, behalve haar ogen en haar rechterduim.
Daar kon ze niet heel erg veel mee, dus vond ze het al gauw saai worden. Helaas kon ze dat ook niet vertellen.

Jaorassius probeerde zich nogmaals te verontschuldigen en te verklaren, maar de man luisterde totaal niet. Hij riep iets in de richting waarhij vandaan was gekomen, en er verschenen nog twee mensen.
Jaorassius probeerde het nog een keer. In het elfs zei hij: "Heren, ik geloof serieus dat dit een misverstand is. We..." "Kop dicht!" klonk het meteen, in slecht elfs. Jaorassius kon niet veel meer dan gehoorzamen.
De drie mannen overlegden nu in die vreemde taal die hij nog steeds niet verstond. Hij luisterde intensief, maar kon niet één woord ervan begrijpen. Totdat hij een naam herkende: Zaldim, de magiër die hem had gevonden toen hij hier aankwam. Hij herhaalde de naam hardop, en eindelijk kreeg hij aandacht.
"Hoe ken jij Zaldim?" vroeg de man die ook 'kop dicht' had gezegd. Jaorassius vertelde kort hoe hij de man had ontmoet toen hij 'hier in de buurt aankwam'.
De man, die kennelijk de enige was die elfs sprak, vertaalde dit aan de andere twee, en die schudden hun hoofd. De eerste man draaide zich weer om naar hem, en zei: "Wij weten niet of jij liegt. Wij gaan Zaldim halen. Hij zal vertellen of jij liegt of niet. Als jij liegt, maken wij je dood." Jaorassius slikte. Hoewel de man niet erg goed te verstaan was, begreep Jaorassius goed wat hij bedoelde. Als Zaldim zich hen niet kon herinneren, waren ze de pineut. Toen herinnerde hij zich wat Ariel hem had verteld: Zaldim was ergens in de bossen. Het zag er niet goed voor hen uit.
Hij twijfelde even of hij hier iets over moest zeggen tegen de mannen. De mannen liepen weg, en Jaorassius hoorde een zware deur in het slot vallen. Da's duidelijk, ik vertel het ze niet. Ze zouden me nu niet eens meer horen, denk ik.

Jaorassius draaide zich om naar Ariel, en merkte meteen dat ze niet vrijwillig op de grond lag. Hij tilde haar op, en merkte dat een vreemd grijs poeder op haar hele huid en kleren zat. Hij veegde wat weg, maar kon toen zijn hand niet meer bewegen.
Ariel kon haar rechterhand, de hand die Jaorassius had schoongewreven, nu wel weer bewegen. Jaorassius begreep de werking van het poeder, hoewel hij het niet kende, en zocht een doek of wat stro om Ariel verder mee schoon te maken.

Kun je nu weer wat meer? Volgens mij niet, maar goed. Gooi er eens wat geks tussendoor, een kameel zonder poten of een watermeloen ofzo? :P

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber » 11 mar 2005 10:32

I'll try

Jaorossius veegde het spul met zijn mantel ervanaf. De Kender kon weer bewegen. 'Wil je even stil zijn Ariel, ik moet even nadenken.' zei Jaorossius. Na zo'n half uur begon Jaorossius bang te worden dat ze Zaldim niet hadden gevonden. Twee uren verstreken toen uiteindelijk ze de deur weer open hoorden gaan. Jaorossius keek snel op en zag 6 voeten naar beneden komen. Laat het alsjeblieft Zaldim zijn maar het was Zaldim niet.
De man in het gebrekkige elfs zei: 'Wij hebben Zaldim niet kunnen vinden. Wij hebben onze chef bij ons. Hij zal jullie naar een vriendelijk oort brengen. Wij hebben namelijk de dader gevonden die onze hogepriesteres heeft vermoord. Jullie zijn nu helemaal vrij.'
Jaorossius was perplex maar knikte alleen. De deur werd opengedaan en Jaorossius, met de Kender op zijn schouder, verlieten de cel. Toen ze eenmaal buiten waren besloot Jaorossius zijn band met de Kender iets te versterken. Kijken of dat ervoor zou zorgen dat ze beter zou gaan luisteren. "Ariel, waar heb jij zin in?" besloot hij. Hij hoopte maar dan dit niet de verkeerde vraag was.

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 11 mar 2005 14:54

Ariel is ongeveer 1.00 à 1.20m groot, dus ik denk niet dat Jao zin heeft om haar steeds op zijn schouder te dragen... ik zeg t maar even ;)

"Waar ik zin in heb? Ehh... koekjes! Nee toch niet. Ehh... wortels? Oh nee, da's Goblin! Kom, we moeten Goob zoeken, anders mist hij me zometeen! Maar ik heb wel zin in ehh... een leuk avontuur!"

Ariel en Jaorassius liepen wat door het stadje heen om Goblin te zoeken. Ariel vertelde intussen een avontuur van haar. Ze was een keer met een andere kender naar een dwergenstad geweest, en dat stelden die dwergen niet erg op prijs. "Dus terwijl wij alleen maar kwamen om naar wat leuke dingen te kijken, verwarden zij ons met twee andere kenders die kennelijk één of ander sierraad van hen hadden gestolen. We waren natuurlijk graag bereid om uit te leggen dat dat helemaal niet kon, omdat we hen nog nooit eerder hadden gezien, en dat het niet erg waarschijnlijk was dat er een kender zou stelen, omdat elke kender eerlijkheid erg belangrijk vindt. Maar ze wilden niet luisteren, helaas. Ze pakten allemaal bijlen en kruisbogen ezo, dus toen zijn we maar weer snel gegaan."

Jaorassius was in gedachten verzonken, en hoorde har verhaal helemaal niet. Hij zei af en toe "oh ja?" en "uh-huh" en hoopte dat het op het goede moment was. Blijkbaar wel, want Ariel pratte vrolijk verder.

"Goblin! Daar, kijk, meneer Jaorario!" daar zat Ariel's grijze konijntje, wortelschillen te eten op een afvalhoop. Ariel pakte hem op en knuffelde hem, totdat ze de stank rook. "Getverderrie, Goblin! Waar heb je nou weer in gezeten? Ik zei toch nog: ga niet in afvalhopen zitten graven."

Dus ze wil een avontuur. Wat moet ik dáár nou weer mee? Vroeg Jaorassius zich af.

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber » 13 mar 2005 16:46

Jaorossius dacht na over een eventueel avontuur. De edelsteen zoeken en pakken was al te vroeg. Hij moest eerst de omgeving bestuderen.
Hij dacht na en dacht na. En toen kwam hij op een leuk idee. 'We gaan proberen hoe goed jij iemands gedachte kan lezen...lijkt je dat leuk?' Ariel keek verbaasd. 'Ik zal het uitleggen, wij gaan 50 meter van elkaar af zitten, ik ga ergens naartoe zonder dat jij het weet en dan ga jij proberen mij te locoren door middel van je magie te gebruiken. Ik zal je helpen door mijn gedachte om mijn omgeving te zetten. Lijkt het je wat?'

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 13 mar 2005 18:53

"Ja hoor! Leuk!" stemde Ariel meteen in.
"Je hebt al eens eerder zoiets gedaan, nietwaar? Mooi, dan weet je hoe het gaat. Concentreer je maarr gewoon, en probeer niet zo hard mogelijk om het te kunnen, het is niet erg als het niet leukt, en het gaat alleen maar moeilijker als je dat heel hard wilt. Goed, ga jij hier maar zitten, tel tot honderd en dan probeer je mij te zoeken, okee? Als het niet lukt, kom ik over tien minuten weer hier terug. Ogen dicht!"
Ariel begon alvast met tellen, en hoorde hoe Jaorassius wegliep. Ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen, en deed één oog open - een heel klein stukje maar - en zag welke kant Jaorassius op liep.
"...vierenvijftig, vijfenvijftig, zesenvijftig..." Ariel telde hardop, maar vond het nu zo onderhand toch wel saai worden. Ach, hij is vast al ver weg genoeg. Ariel opende haar ogen en keek om zich heen. Toen haalde ze een paar keer diep adem, schakelde zoveel mogelijk haar zintuigen uit en concentreerde zich op alles wat er binnenin haar hoofd gebeurde.

Een paar straten verder liep Jaorassius. Na een minuut of twee voelde hij Ariel's geest langs de zijne waaien, maar ze raakten niet echt. De flard van haar geest verdween weer, en Jaorassius verwachtte dat hij gauw weer terug zou komen, omdat het haar de eerste keer ook zo snel was gelukt om hem -bijna- te vinden. Jaorassius wachtte, liep een blokje om, en bleef maar wachten.

Intussen zat Ariel heel hard te proberen zich te concentreren. Ze meende meneer Joerola... Jalorie... Jao-dinges een keer gevoeld te hebben, en ging instinctief met haar hoofd alvast die kant op zitten, zodat het makkelijker leek.
Hoewel Ariel zich naar binnen had gekeerd, merkte ze helaas nog wel wat er zich buiten haar afspeelde. Ze was al twee keer bijna uit haar concentratie geraakt, door een paar kinderen die verderop aan het spelen waren.
Opeens viel er een schaduw over Ariel heen. "Kal eru geklerse?" hoorde ze een zware stem vragen.
Als een bel die uit elkaar spatte, raakte Ariel haar concentratie kwijt.
"Wat zei je?" vroeg ze.
"Huh? Kal eru geklerse? Nemove kes ery frar?"
"Ik versta er niks van! Je spreekt echt een vreemde taal. Ik ben Ariel." Ze stak haar hand uit.
De man keek haar vragend aan, keek toen naar haar hand, en zette een stap achteruit. Dit gebeurde wel vaker, dus Ariel keek er niet vreemd van op. De man grijnsde, draaide zich om en riep wat naar achteren.
Er kwamen nog twee mannen aan. Ze grijnsden gemeen, maar Ariel vatte het op als vriendelijkheid. Ze waaide naar hen en riep "Hallo! Zijn jullie vrienden van die meneer daar? Ik ken hem niet verstaan. Kunnen jullie wel gewoon praten? Ik ben Ariel, ik... hee! Wat doen jullie?"
Ariel werd opgetild en over de schpouder van de grootste man gegooid. Ah, ze brengen me vast naar iemand die wel gewoon kan praten. Of anders misschien iemand die elfs kan. Dan kan ik hem vragen wat Hajemáh jilililiki-wee betekent

Na tien minuten besloot Jaorassius dat het nu wel lang genoeg geduurd had. Hij liep terug naar de plaats waar Ariel zat... maar die plek was leeg.
Nee he, ze is er weer vandoor. Vreemd genoeg zat Goblin er nog wel. Hij zat er een beetje versuft bij, en toen Jaorassius beter keek, zag hij dat er bloed uit zijn oor kwam. "Wat is er met jou gebeurd, kleintje?" vroeg hij, maar Goblin gaf natuurlijk geen antwoord.
Jaorassius was blij dat Ariel zijn geest bijna had geraakt, wat dat maakte het voor hem makkelijker om háár te lokaliseren.
Jaorassius concentreerde zich even, en liep toenin westelijke richting, met Goblin op zijn arm.

Sorry, beetje lang verhaal. Maar dit vind ik toch net iets meer een avontuur :P Hope you don't mind. Maar vertel me eens, bij wat voor criminele bende ben ik terecht gekomen? :P
Oh by the way, met die stukjes vreemde taal had ik zoiets bedoeld: "Meisje, ben je verdwaald?" "Huh? Meisje, ben je verdwaald? Spreek je mijn taal niet?!"

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber » 14 mar 2005 17:08

Hier had Jaorossius dus echt geen zin in. Hij dacht een simpel spelletje te verzinnen waar niks mee mis kon gaan. Kon dat kind nou nooit is niet in de problemen komen vroeg hij zich af.
Het was geen grote opgave om haar te vinden, dat zou waarschijnlijk niet al te veel tijd kosten.
Hij concentreerde zich voor ongeveer 5 minuten, toen had hij vaag geloceert. Hij liep langzaam naar de plek waarnaar zijn geest hem leed. Hij vond het geen geruststellende gedachte dat hij steeds in armere delen van het dorp kwam. De naam stad was het nog niet waard. Jaorossius ging iets sneller te lopen om iets in te lopen. Toen werd het signaal steeds sterker en kon het niet verder dan 10 meter zijn. Het enige wat hij zag was een kraakpant met tekens die hem zorgen baarde. Het was het teken wat de vroegere maffia gebruikte.
Hij pakte al zijn moed bij elkaar en klopte op de deur. Er werd open gedaan. Duidelijk waren er nu nog minder veiligheidsvoorschriften als in de toekomst. Er werd nogal lacherig gedaan en iedereen leek dronken en onder invloed van verbode middelen. Ariel stond in het midden van de open zaal vastgebonden aan een paal. Niemand leek het erg te vinden toen Jaorossius de kamer binnenstapte en naar Ariel liep. Toen hij de touwen probeerde los te maken kwam opeens iedereen in beweging. Hij kreeg ze wel los maar toen hij snel naar buiten wou lopen werd de weg verspert door een stuk of 7 man. Hij was bang dat er hier geweld zou worden gebruikt. Hij zei in het elfs dat het een misverstand was en dat dit kind een reisgenoot van hem was. Twee man verstonden, duidelijk de slimste die nog enigszins nuchter waren. Maar ze waren niet van plan uit de weg te gaan. Hij zei dat hij anders geweld zou moeten gebruiken. De twee vertaalden het en ze lachtte zich rot.
Jao richtte een kleine energiebal in zich en richtte die op de 7 man. Ze grinnikte nogsteeds. Er valt niet met mij te spotten heren, en excuseer me, ik moet gauw hier weg.
Toen spoot alle energie naar de mannen. Ze vlogen in de rondte en Jao en Ariel renden naar buiten. 'Rennen Ariel!' riep Jao.
Toen ze beide ver weg van het kraakpand waren zei Jao tegen Ariel: 'Ik vond dat iets te veel avontuur, kon je niets minder spannend bedenken.'

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 14 mar 2005 17:38

Ariel keek hem met grote, verbaasde ogen aan. "Hoe bedoel je? Waarom deed je die twee mannen nou pijn? Ze hadden toch niks gedaan? Dat was niet erg aardig hoor!"
Jaorassius stond perplex. "Niks gedaan?! Ze hadden je ontvoerd, ze waren van de maffia, en ze waren van plan ons iets aan te doen, en jij vindt dat ze niks gedaan hebben?!" Hij schreeuwde bijna op het eind.
"Nee hoor, ze hebben mij alleen daarnaartoe gebracht. Ze waren heel aardig hoor, ze bleven maar lachen en praten. En ze hebben heel mooie messen, kijk zo een." Ze haalde een rijk versierde dolk uit een van haar zakken. "Mooi hè! Ze hadden mij alleen maar even aan die paal vastgemaakt omdat ze niet echt gewoon konden zeggen dat ik daar even moest blijven staan, en ik weet zeker dat ze mij snel weer los hadden gemaakt, omdat ik het nu wel snapte. En hoe wist je nou dat ze jou kwaad wilden doen, misschien wilden ze je alleen even wat thee aanbieden, ze hebben daar erg lekkere thee hoor, je wordt er alleen een beetje duizelig van, geloof ik. Maar het ruikt heel lekker."
Jaorassius schudde zijn hoofd. Hoe kon ze zo de waarheid verdraaien, terwijl ze de feiten hetzelfde hield?

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber » 15 mar 2005 06:50

Jaorossius wist het niet meer. 'Kom eens even naast me zitten.' zei Jaorossius op een vriendelijke toon. Ariel kwam naast hem zitten. 'Ik zal uitleggen waarom die mannen je niet voor de lol meenamen. Ten eerste: de wijk waar je naartoe werd gebracht was erg arm en het was een soort sloppenwijk. Dit betekent dat mensen die in een sloppenwijk wonen weinig geld hebben. Mensen met weinig geld gaan soms de criminaliteit in omdat zij zelf niet meer aan eten konden komen en in de criminaliteit is veel geld te verdienen. De mannen die jou meenamen zaten in de criminaliteit.
Ten tweede: er stond een teken op de muren. Dat teken is een eeuwenoud symbool. Ik zal je de volledige geschiedenis ervan bewaren maar dit symbool staat bekent om door de maffia gebruikt te worden. De mensen die jou dus hebben ontvoert zijn van de maffia.
Ten derde: er werden verbode middelen gebruikt. Drugs en ze waren dronken. Dronken mensen kunnen jou niet helpen. Ik hoop dat je nu snapt dat ze je niet voor de lol meenamen. En ren altijd weg als vreemde mannen te mee willen nemen.' Jaorossius zuchtte. Hij wist dat het waarschijnlijk geen enkele indruk maakte.
'Zullen we even door de stad/dorp lopen? Of heb jij iets anders. Maar ik waarschuw, niks meer verzinnen waar er iets fout door kan gaan.'
Jaorossius vroeg zich af waarom nou hij haar mentor moest worden. Hij voelde wel degelijk een band met Ariel, maar dit vroeg te veel van zijn lijf. Hij was dan niet heel erg oud, maar het jonge lijf van vroeger had hij niet meer...

Gesloten