Qemwen: Ariel Hillow - Magiërsorde

Dit is waar het allemaal gebeurde.

Moderator: Midwinter

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 30 okt 2005 11:17

Jaorassius kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan. Hoe kon hij Ariel nou toch kwijtraken. Hij probeerde haar te localiseren en was verbaasd haar buiten de stadsgrenzen te vinden. Terwijl hij haar richting op liep voelde hij een heftige schokgolf door zijn lichaam heentrekken. "Mijn god. Dat voorspelt niet veel goeds. We moeten snel terug naar onze eigen tijd voor er niets meer is om naar terug te gaan. Met of zonder magisch talisman!" mompelde hij voor zich uit. Hij stoorde zich niet aan de blikken die hem vreemd aankeken terwijl hij in hoog tempo door de straten liep.

Ziona draaide haar hoofd en stopte midden in een aai. Haar kat keek een beetje gepikeerd omhoog en sprong vervolgens weg. Sprak er iemand tegen mij? Iemand sprak.. Ze concentreerde zich en op datzelfde moment leek haar huisje op haar grondvesten te trillen. "Aaa... " Ziona sprong omhoog en keek rond. "Dit is ernstig. Dit is toekomst. " De ernst van het geheel drong tot haar door. Deze man uit de toekomst, deze Jaorassius, had met zijn oversteek naar deze tijd een verbinding tot stand gebracht tussen de tijden. Normaal vervaagde deze verbindingen, maar deze keer was de verbinding stabiel gebleven. Het enige component in het totaal dat anders was dan Ziona bekend was, was dat kleintje.. die Kender en haar konijn. "Ze hebben een pad open laten staan Cass. En nu druppellen er dingen uit de toekomst door naar binnen! Hoe konden ze"
Voorlopig zouden de meesten er last geen van hebben. Alleen spiritueel leiders, priesters en hoogsensitieve mensen zouden iets meekrijgen. Zo vriendelijk als Ziona normaal was, zo kwaad was ze nu.

Jaorassius verhoogde zijn snelheid en al snel had hij de bron bereikt. Hij zag echter niets. "Ariel!" riep hij zonder antwoord. Hij besloot haar telepatisch te roepen. 'Ariel?!' Ook Jaorassius kreeg een antwoord, een antwoord dat hij niet had verwacht.

Ziona doorbrak de illusie die haar huisje verborgen hield en stond in haar deuropening. 'JULLIE! HOE DURVEN JULLIE!? JULLIE BRENGEN DE GEVAREN UIT DE TOEKOMST HIERHEEN! STELLETJE ONVERLATEN! IK HOOP DAT JULLIE WETEN HOE JE DAT ONGEDAAN KUNT MAKEN, WANT ANDERS IS ER GEEN ENKELE REDEN OM JULLIE NIET TER PLEKKE IN DE AARDE TE LATEN VERDWIJNEN.'
Jaorassius greep naar zijn hoofd. Ziona's zenden was zo sterk dat het even leek of zijn hoofd zou exploderen. Het was hem in een enkel moment duidelijk dat hij niet tegen haar op zou kunnen. 'Met uw hulp... ja, ik denk dat ik het wel weet.' antwoorde hij terug.
Haar ogen schoten vuur, terwijl ze daar stond met haar handen in haar zij. Ziona was woest. Cass stond naast haar te blazen met een hoge rug. Je kon gewoon zien dat Ziona haar best stond te doen om zich te beheersen. 'KOM HIER! NU!' "NU METEEN. We moeten praten!" Zonder te kijken sprak ze "Ja, ook jij kleine... " Ze leek even na te denken " ... Kender." En ze draaide haar hoofd en keek naar Ariel terwijl ze een stap vooruit deed. Het gezicht van Ariel deed haar iets verzachten en ze lachte naar Ariel. "Kom kleintje, de situatie is ernstig. We moeten iets doen. Heb je daarnet niet iets gevoeld? Iets vreemds? Een soort trilling?" Ze stak haar hand uit en wachtte af.

Jaorassius kwam ondertussen aangerend. Rennen pastte niet bij hem, maar in dit geval maakte hij een uitzondering. Hij hoorde Ziona tegen Ariel praten en er viel een grote angst van hem af. Hij had Ariel weer gevonden en de zieneres leek bereid hen te helpen. "Vrouwe, het spijt mij oprecht.. ik wist niet dat..." Ze wuifde zijn woorden weg en maande hem tot stilte, daarna richte ze zich weer tot Ariel, stak haar hand opnieuw uitnodigend uit en wachtte af. Ze wist het... deze kleine Kender was de sleutel. Zij, en de talisman waar die Jaorassius zo hard naar op zoek was. Samen konden ze het pad tussen hun tijd en haar tijd sluiten. Ze leek weinig keuze te hebben. Ze zou de locatie van de talisman vrij moeten geven. Het lang bewaarde geheim. Inwendig zuchte Ziona terwijl ze glimlachte naar de kleine Kender.



OOC: Leef je uit.. Als je het algemene samengevoegde topic hebt gevolgt, weet je dat er een enorme explosie is geweest daar. Dat is de trilling, schokgolf die een aantal mensen hebben gevoeld.
Afhankelijk van wat je zelf wilt kunnen we hier appart blijven zitten of de wel terug gaan bewandellen. Als je het idee hebt niet genoeg te kunnen posten om in de algemene mee te kunnen draaien wachten we daar gewoon nog effe mee. Het is jou feestje in dit geval. :)

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 11 nov 2005 14:29

Ariel zag dat de vrouw haar hand uit had gestoken en was verbaasd. Ze vond de vrouw meteen aardig, al kon ze haar niet verstaan.
"Hallo, ik ben Ariel!" zei ze.
De vrouw zei weer wat, iets dat ze weer niet kon verstaan. Omdat ze het niet kon verstaan, ging Ariel maar een beetje rondkijken, en zag dat de vrouw hier haar eigen kleine paliesje had. Ze had een erg mooi versierd huis, en een mooie tuin erbij. Ineens hoorde Ariel in haar hoofd "je kunt me niet verstaan, als ik gewoon praat... maar zo wel, toch?"
"Ja, dat klopt, ik kan je nu wel verstaan, ehm, ik bedoel.." ze ging over op telepathie "Ja dat klopt. Hallo, ik ben Ariel. Jij bent een zieneres toch?"

Jaorassius probeerde zich in het gesprek te mengen, hij was intussen gewend aan Ariel's gave om problemen te maken, maar nog voor hij zijn gedachten kon vormen schudde Ziona heel kort en opnopvallend haar hoofd naar hem. Jaorassius zuchtte en wachtte af.

"Mijn naam is Ziona, en ik ben inderdaad een zieneres. Ariel, er is iets heel ernstigs aan de hand, al weet ik nog niet precies wat. Jullie zijn vanuit een latere tijd gekomen, nietwaar?"
"Ja, dat klopt! Ik was in de tempel, en toen wilde ik naar buiten, maar toen was er een tuin en begon iedereen te roepen, maar toen was er een man in de tuin en die zei dat ik niet terug kon, Maar dat kon wel, alleen was ik toen ineens hier. Ehh.. nu bedoel ik. Ik was nu, in plaats van de gewone tijd. En toen..."

Ziona volgde niet veel van het verhaal, maar het interesseerde haar ook niet. Er was een probleem, dat zo snel mogelijk opgelost moest worden. Ze wilde Ariel net onderbreken toen ze ineens wat hoorde dat haar wél interesseerde.
"... en toen zei meneer Jaosirias dat we een amulet moesten vinden en dat dat heel belangrijk was enzo, en dat we ook weer een keer terug naar huis moesten, naar nu, naar ehm, de gewone tijd. En..."
Nu onderbrak Ziona haar wel. "Wacht even" Ze richtte zich nu ook tot Jaorassius.
"Kom even binnen. Allebei."

Wat later zaten ze alledrie in de woonkamer van Ziona's huis. Een kop kruidenthee en een koekje voor zich, en Ziona's kat bij Ariel op schoot.
De amulet die jullie zoeken, is in mijn bezit... jullie zouden hem kunnen gebruiken, maar ik moet jullie waarschuwen. De amulet is... vervloekt. Zodra je hem hebt gebruikt, kom je er niet meer vanaf, tenzij je hem doorgeeft aan iemand die hem zoekt. Wat de vloek inhoudt, daar kan ik niet over spreken. Ik kan wel zeggen dat hij kan worden opgeheven, maar hoe, ook dat kan ik niet vertellen. Met de amulet beschik je over verschillende magische krachten. Goede, en helaas ook kwade. Een van de krachten die de amulet bezit is tijdreizen. De paradox bij tijdreizen is echter, dat je jezelf niet tegen mag komen, omdat dan de onderliggende samenhang van het Alles in de knoop raakt. Jaorassius, dit is jou bekend, niet waar?" Jaorassius knikte.
"Goed. De amulet, een andere, kwade, verschijning ervan, bestaat ook in jullie tijd. En in jullie tijd.. is het zonet vrij gekomen uit de plaats waar het jaren veilig was opgeborgen. Ik weet niet hoe, maar het hangt samen met een grote gebeurtenis in jullie tijd, een explosie of catastrofe, waardoor de draden van het bestaan zelfs hier nog geroerd werden. Wanneer jullie teruggaan naar jullie tijd met het amulet, kunnen jullie misschien het bestaan van de andere amulet ongedaan maken. Maar met welke gevolgen, en óf het werkt... daar ben ik niet zeker van."
Ziona zweeg even om haar woordenvloed te laten zinken bij Jaorassius en Ariel. Ze had even niet op het kleine meisje gelet, en kwam er nu pas achter dat Ariel niet meer op haar stoel zat. Na even mentaal te zoeken vond ze haar in een ander vertrek, en besloot de kennis maar direct in Ariel's hoofd te planten. Dit zou niet erg prettig voor haar zijn, maar het was noodzakelijk.

"Auw!" riep Ariel uit, en wreef over haar voorhoofd. Ze keek op, om te kijken waar ze haar hoofd tegen had gestoten, maar zag niks. Ze vroeg zich af of zij en meneer Jioaisaris nu wel met het amulet naar huis konden gaan, en meteen daarna vroeg ze zich af waarom ze zich dat afvroeg.

Is er nog meer wat we moeten weten over de amulet, en past het binnen de wereld, wat ik nu heb verzonnen?
Ik heb wel zin om naar huis te gaan :)


Nahimana zegt: Ok, jij je zin ;) . Overigens ik heb even iets aangepast. De amulet is niet in handen van iemand, maar is wel uit zijn bergplaats vrijgekomen zodat iemand hem zou kunnen vinden.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 13 nov 2005 14:43

Het is gebeurd. Ze weet alles wat ik haar kan vertellen. Jullie moeten terug naar jullie eigen tijd. Als de amulet uit jullie tijdlijn in verkeerde handen valt... Ziona schudde haar hoofd. Dan voorzie ik grote problemen voor ons beider tijden. Je weet hoe je terug kunt naar jullie tijd? En hoe je de scheur moet sluiten? Jaorassius knikte. Ga dan. Ziona richte zich weer tot Ariel terwijl ze al neurient een klein bundeltje uit zijn bergplaats haalde. ARIEL, KOM HIER! Ziona klonk zo dringend dat Ariel er bijna van schrok. Ze wist ook niet hoe snel ze weer terug naar de kamer moest komen. Ziona stond haar op te wachten met een klein buideltje van stof.

Kleine kender. Neem dit aan. Hierin zit de amulet die jullie zochten. Zorg er goed voor. Je zult weten waar je hem voor moet en kunt gebruiken. Geef hem niet zo maar af aan iemand, want als iemand er slechte plannen mee heeft. Ziona sloot haar ogen even. Ze wist dat er al iemand slechte plannen was geweest, want anders was de tegenhanger van het amulet in hun tijd niet gevuld met negatieve, kwaade energie. Ga.
Ze keek hen beide aan.
Jaorassius vertrok "Kom Ariel. We gaan naar huis." Het was een eindje lopen voor ze de juiste plaats hadden bereikt. Bijna op dezelfde plaats waar Ariel de tijdslijn was binnengekomen. Jaorassius concentreerde zich en vond de juiste plaats. "Hier." Hij stak zijn hand uit naar een rots en zijn hand leek er dwars doorheen te gaan. "Hierlangs kunnen we terug, en... Ariel WACHT!" Voor hij was uitgesproken was Ariel al met haar konijn door de rots heen gestapt. Jaorassius hoopte dat hij snel genoeg zou zijn en volgde. Terug in zijn eigen tijd stond hij aan de uiterste rand van het woud, ver van de stad. Er was geen spoor van de kleine kender. Ergens in zijn hoofd voelde hij haar wel, ze was in deze tijd. Ze zat ergens in de stad. Hij had alleen nu geen tijd om zich daar verder mee bezig te houden. Hij moest de scheur in de tijd dichten, voor dat niet meer mogelijk was. En zonder Ariel en het amulet zou dat moeilijk zijn. Hij kon alleen hopen dat de aanwijzingen die de zieneres in haar hoofd had geplaatst voldoende zou zijn.

Ariel stapte pardoes uit gesloten deur. Ze stond midden in de hallen van de universiteit en zag overal om zich heen magie-studenten rondrennen alsof er iets ergs was gebeurd. Dit leek niet meer op de plaats waar Ariel in eerste instantie had verbleven, alle rust was verdwenen.


Ok 'Ariel'... ik laat je los in de huidige wereld. De hele universiteit is opgeschrikt door de ontploffing bij de mijnen. Als je mazzel hebt kun je in contact komen Lasmes aka Zogal Ami, een bosnimf, die ook op de universiteits tereinen rondhangt. Op het moment dat ik dit schrijf probeert ze erachter te komen wat er aan de hand is. Maar.... de keuze is aan jou natuurlijk.

Even een tip. Je neemt makkelijk karakters 'over'. Ik heb er geen moeite mee, maar er zijn een hoop mensen die dat niet zo graag hebben.

Gesloten