Aeron: samengevoegd topic: alle spelers!

Dit is waar het allemaal gebeurde.

Moderator: Midwinter

Mai
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 204
Lid geworden op: 31 mei 2004 19:29
Locatie: Zeeland, Goes

Ongelezen bericht door Mai » 12 feb 2006 14:26

Paleis en Haven

Nog steeds niet helemaal helder probeerde Mynn Penthe's aanwijzingen te volgen. Voorraadkelder, links, rechts, nog eens rechts, kerkers, rechterdeur, trap, tunnel, luik, kantoor havenmeester. Kantoor havenmeester? Op slag was Mynn weer helemaal wakker. Een paar weken terug (het leek veel langer) had Penthe Fenithya, Selene en Mynn daar via een normalere route naartoe gestuurd. Het was ermee geeindigd dat Fenithya paniekaanvallen had gekregen na haar opsluiting in datzelfde kantoortje, waaraan ze nog maar net gestorven was. Als je daar in zit, kom je er niet zomaar weer uit. Wat als ze het kantoortje in de brand steken? Ik hoop dat Penthe weet wat ze doet..

Ondertussen had Penthe haar een dolk in de handen gedrukt, en zei ze iets. 'Ik kom je snel halen'. Ze keek Mynn nog altijd aan. Terwijl ze de dolk wat steviger vastpakte, knikte Mynn, waarop Penthe kort in haar schouders kneep, zich omdraaide en wegrende.

Voorraadkelder, links, rechts.. nog eens rechts? Kerkers, oude deur, tunnel, havenmeester. Snel! Stil! Gevaar, niemand zien.. Dit voor zichzelf herhalend begon ook Mynn te rennen, naar de keukens. Ze had het paleis nog nooit zo gezien. Binnen was geen kip meer te bekennen, buiten was het een lawaai van jewelste. Het was ongewoon licht buiten, maar geen zonlicht... Ook de keukens zagen eruit alsof ze in paniek waren achtergelaten, Mynn zag zelfs een mes nog half in een brood zitten, alsof iemand was begonnen met snijden maar halfverwege alles had losgelaten. Penthe's aanwijzing dat niemand haar mocht zien bleek absurd gemakkelijk te volgen, en voor ze het zag Mynn het licht van de kerkers al. Ze hoorde een hoop gestommel en geroep, maar hield zich aan Penthe's aanwijzingen en bleef er ver vandaan. "DOOD AAN DE ONDERDRUKKER!! VRIJHEID VOOR ALLEN!" Stomverbaasd bleef Mynn staan. Wat was dat? Het geroep kwam van de straat boven haar, en voor het eerst had Mynn een idee van wat er aan de hand kon zijn. Een opstand! Ze dacht aan het licht dat ze enkele minuten geleden in de mijnen had gezien. Zouden de slaven..?

Nu begreep ze waarom iedereen maakte dat hij uit het paleis wegkwam, hoewel dat de best bewaakte plek van de stad was. Ze realiseerde zich dat zijzelf zich nog altijd in dat paleis bevond, en nog wel vlakbij de kerkers, en deed snel de oude deur open. Toen ze erdoorheen was geglipt en zorgvuldig alle grendels achter zich had dichtgedaan, draaide ze zich om en zag ze niets dan een zwart gat. Voorzichtig zette ze een paar stappen, totdat haar linkervoet op iets glibberigs trapte en ze uitgleed. Ze zette haar rechtervoet vooruit om evenwicht te zoeken, maar opeens was daar geen grond en stuiterde Mynn met al haar spullen de trap waar Penthe het over had af, wat een hels kabaal veroorzaakte. Beneden aangekomen was Mynn door de klappen weer helemaal bij zinnen. Wat als iemand dit gehoord heeft? Ze bleef even stil liggen, maar hoorde niets wat daarop duidde. Nou opschieten, maak dat je wegkomt hier! Rennen!

Aan het einde van de gang, achter een lang niet gebruikte touwladder, kroop Mynn weg in een hoekje om te wachten tot Penthe haar kwam halen.

Viconia
Kosmonaut
Berichten: 926
Lid geworden op: 17 okt 2004 13:40
Locatie: Brussel (BE)

Ongelezen bericht door Viconia » 12 feb 2006 14:36

De gevangenis

Thain gaf de onruststoker een harde trap tegen zijn scheenbeen aan en greep hem bij zijn keel. "Je vraagt er gewoon om hè?" Eigenlijk wilde hij helemaal niets meer met deze soldaat te maken hebben en Glovigin de rest te laten afhandelen. Maar zoals het er nu uitzag leek de man de hele buurt bij elkaar te willen schreeuwen en dat kon nooit goed zijn. Zeker niet nu hij in de verte een groep mensen met veel bombarie en geschreeuw aan hoorde komen. Wat de intentie van deze nog onbekenden waren wist hij niet, maar hij voelde er weinig voor om de confrontatie aan te gaan met een groep die aan de hand van het geluid wat ze produceerden, niet echt bang te leken zijn voor een eventuele knokpartij. Maar wat moesten ze nu met deze soldaat? Ze konden hem hier niet zomaar laten zitten met het risico dat hij hen aan de eerste de beste zou verraden en het ging hem ook te ver om de man af te maken. Thain mocht dan een corrupte handelaar zijn die niet wist waar zijn grenzen lagen, een koude moordenaar was hij niet. Even twijfelde hij. Uiteindelijk gaf hij de man een harde stomp in zijn gezicht waardoor hij zijn bewustzijn verloor. Tevreden met de oplossing begon hij voorzichtig achteruit te lopen, niet precies wetend wat ze nu moesten doen. Wegrennen? Maar de geluiden die de mannen maakten pasten niet echt in het profiel van een stel stadswachten. Het kon heel goed zijn dat het medegevangenen waren, maar of ze daar blij mee moesten zijn wist hij ook niet. Ongemerkt begon hij steeds sneller achteruit te lopen en hij gebaarde naar Glovigin dat hij dit ook maar moest doen. 'Geen onnodig risico nemen' Zei hij zonder amper geluid te maken.

Dalphin
Fortuinzoeker
Berichten: 80
Lid geworden op: 25 mar 2005 22:33
Locatie: Duiven

Ongelezen bericht door Dalphin » 12 feb 2006 16:44

In de gevangenis

Ram zag hoe de bewaker naar beneden viel. In tegenstelling tot de twee onbekende hoorde Ram ook nog een ander geluid. Het kwam niet van de gang af maar van achter hem. Waarschijnlijk waren een aantal mensen via de deur in buitenmuur van de gevangenis binnen gekomen. Ram moest een keuze maken. Naar buiten stappen en zich bekend maken aan de twee vreemden die zojuist een aardig staaltje vechtkunst hadden laten zien, of zich laten pakken door een aantal personen die hij niet kon aanvallen in de kleine ruimte en dan gedood worden en natuurlijk de kans lopen dat de twee vreemdelingen hem ook zouden aanvallen. Ram besloot om uit de stulping te stappen. Hij stond nu volledig in het zicht van iedereen die op de gang zou staan.


Jullie mogen kiezen of ik gezien wordt

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 14 feb 2006 21:39

In de stad
Bakiro stormde door de massa's mensen en andere wezens heen. Niet langer bezorgd door regeltjes en ethiek, verblind door blinde woede. Gesnauw en geduw was het enige dat er nu nog van de minotaur afkwam. Vanaf hier was het slechts nog maar een kwestie van tijd voor Bakiro Sergeant Geelen zou vinden, hij kende dit deel van de stad wel en een minotaur raakte niet vaak verdwaald. Als hij geen grote obstakels zou tegenkomen onderweg was Bakiro er zo.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 26 feb 2006 10:44

In de gevangenis

De ontsnapte slaven kwamen de trap af. Met veel lawaai naderde ze het drietal wat in de kamer stond. Ram stond midden in het zicht terwijl Thain en Glovigin zich langzaam achterwaards bewogen. Hij stond gespannen te wachten op de reaktie van het tweetal.
Wat verder achter het tweetal zat een oude verweerde deur in de muur met een vastgeroest slot. De deur was nauwelijks nog zichtbaar onder alle spinnenraggen die ervoor hingen.
Als ze de deur zouden openen zouden ze uitkomen in een lange aftakking van de gang waar eerder Mynn doorheen was gekomen. De gang die vanuit het paleis naar de haven liep.
Het licht dat Mynn had gezien kwam van een andere ingang naar de kerkers, niet van de oude ongebruikte aftakking. Het geluid dat ze had gehoord was van ver gekomen. Het had geklonken alsof het van de staten boven haar kwam, maar door de tunnels was het geluid vervormd.

Een van hen stootte tegen een oude lange stok, die ooit werd gebruikt om hooghangde kaarsen mee aan te steken. De stook viel om en schaafde langs de deur zo'n dikke drie meter achter hen, daarbij een deel van de spinnenraggen met zich meenemend.

"AUW, @#$$&#" Een van de ontsnapte slaven was uitgegeleden en liet duidelijk horen daar niet blij mee te zijn. De anderen schoten in de lach. "Help me omhoog stelletje... Sta niet zo stom te lachen! Hoor je nog geluiden van een gevecht? Volgens mij zijn we te laat. Laten we opschieten en kijken of we de sleutels naar de cellen kunnen bemachtigen voor iedereen echt is weggevlucht." Ram kon met zijn scherpe blik in het donker van de gang hun silouten al zien.

Dalphin
Fortuinzoeker
Berichten: 80
Lid geworden op: 25 mar 2005 22:33
Locatie: Duiven

Ongelezen bericht door Dalphin » 27 feb 2006 12:29

In de gevangenis
Ram keek naar de gedaantes in de verte. Ze kwamen langzaam zijn richting op. Een van de slaven was gevallen en werd overeind gehaalt. Boos smeet hij de stook in de richting van een andere slaaf die had staan lachen. Die bukte en de stook vloog door de lucht richting Ram. Met een snelle beweging greep Ram de stook uit de lucht. Twee tellen later realiseerde hij zichzelf dat, dat het domste was wat hij kon doen. De slaven werden stil. Ze begonnen sneller te lopen in de richting van Ram. Ram bleef rustig op zijn plaats staan. Met de dolk tussen zijn riem en de stook in zijn hand. De slaven rende nu in de richting van Ram en zagen hem staan. De eerste viel uit naar ram met een stok. Ram parreerde de stoot snel, net zoals hij al eens gedaan had op het schip. Maar nu ging het niet om een stukje brood, dit was menens

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 27 feb 2006 14:16

In de stad

Hel en verdoemenis, hoe kom ik hier weg? Sergeant Geelen, bij leven en welzijn een trotse militair en nu, nauwelijks bij leven en verfomfaaid dacht maar één ding. Hoe kon hij zo snel mogelijk de stad uitkomen, ver weg van de moordende en plunderende bendes die op dit moment de stad introkken. Hij was goed bewapend en had zijn lange mes in zijn hand. Hij had het kabaal bij de poort gehoord en had eieren voor zijn geld gekozen. Wegwezen dus. Op weg van de poort probeerde hij naar de haven te komen. Plotseling stond hij oog in oog met een minotaurus. Hij kende dit wezen. Heel goed zelfs, hij slikte en slikte nog een keer, om de stroeve bal in zijn keel naar beneden te krijgen. De bal van angst maakte zijn ademhaling rasperig en moeizaam. Op dat moment liep een kind, een meisje van een jaar of 6, hem voorbij. Zonder een moment te aarzelen greep hij het meisje bij de keel en hield haar voor zich, met het mes op haar keel. "Luister en luister goed stierding. Ik ga hier weg lopen en als jij me niet laat gaan, vermoord ik haar. Duidelijk?" Bakiro had geen keuze. Hij moest ze laten gaan. Maar natuurlijk zou hij er achteraan gaan. Hij kon dat verradelijke beest van een Geelen niet zomaar laten gaan, nooit.


kantoor havenmeester

"Mynn, Mynn, waar ben je?" Fluisterend boog Penthe zich over het openstaande luik. "Mynn, klim de ladder op, we moeten hier weg." Mynn kwam, knipperend tegen het plotselinge licht de ladder op. "Hier, trek dit aan" Ze smeet Mynn een aantal kledingstukken toe. Mynn keek eens naar Penthe die er behoorlijk gejaagd uitzag. Ze was gekleed in slavenkleding. Waar had ze die nou weer vandaan? Ze keek naar het stapeltje kleding aan haar voeten en begreep dat zij dezelfde soort kleding aan moest trekken. "Schiet op meid, we moeten weg. Er ligt hier een bootje voor ons klaar, daarmee gaan we de haven uit naar een schip wat op ons ligt te wachten. Kleed je snel om, dan gaan we en houd je dolk gereed, het kan zijn dat we ons hier een weg uit moeten vechten."

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 27 feb 2006 14:23

Magiërstoren

Zogal moest toegeven dat ze de man nog steeds niet vertrouwde. Ookal begon hij nu iets aardiger te doen.
Ariël keek de man met een brede glimlach aan en leek zich niet in het minst bedreigd te voelen. Zogal wilde zelfs wedden dat Ariël rustig tegen de man zou gaan kletsen zoals ze eerder tegen Zogal had gedaan. Daarom nam de bosnimpf het heft in eigen handen en besloot dat ze de man zouden volgen. Met haar ene hand greep ariel bij haar arm en trok haar mee in de richting van de man, en met haar andere hand pakte ze een plat stuk boombast uit haar zak en verstopte het in de palm van haar hand. Het was houthart, het gaf een angstaanjagend geluid als je er op blies. Bij haar thuis werd het gebruikt om plaaggeesten weg te jagen wanneer ze te dicht bij de boomnesten van de bosnimpfen kwamen. De plaaggeesten waren zo dom, dat ze ervoor vluchten. Zogal vergat echter niet om deze man anders in te schatten. De man was geen plaaggeest, en zou niet wegrennen van het geluid.
Het was geen goed wapen tegen deze man, maar het was het enige dat ze had. Het zou de man misschien even afleiden als hij hen ineens aan zou willen vallen, waardoor ze zouden kunnen vluchten. "Er zijn inderdaad vreemde dingen aan de hand, wijs ons de weg heer." "we hebben toch weinig keus..." Dacht de bosnimpf erachter aan.

Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper » 27 feb 2006 17:16

In de stad

Bakiro keek met afschuw naar Sergeant Geelen, hij had nog gehoopt dat het misschien een misverstand was. Maar die hoop was nu dus ook de grond in geboord. Hij wist waar van Geelen heen zou gaan, er was maar één optie voor die lafaard, hij zou ter schip vluchten. Met grote woede achter elke stap rende Bakiro langs een parallele weg naar de havens. Hij wou nog contact opnemen met zijn soldaten maar de spreuk was kennelijk verlopen want hij kon geen boodschap meer spreuken. Hij kon alleen maar hopen dat hij genoeg hardop gedacht had en dat ze nog genoeg hadden gehoord en ook naar de havens zouden gaan. Bakiro was van plan van Geelen de pas voor te zijn en hem te bespringen vanuit een zij weggetje, daarvoor moest hij snel zijn en dat wist hij. Bakiro zette dan ook alles op alles om zo snel mogelijk te rennen.

Mai
Ontdekkingsreiziger
Berichten: 204
Lid geworden op: 31 mei 2004 19:29
Locatie: Zeeland, Goes

Ongelezen bericht door Mai » 28 feb 2006 12:15

Kantoor havenmeester & haven

Zo snel mogelijk schoot Mynn de behoorlijk smerige kleding aan die Penthe haar had gegeven. Met haar dolk onopvallend in haar mouw ging ze samen met Penthe het kantoor van de havenmeester uit, richting een klein inhammetje waar inderdaad een bootje verborgen lag. Verder was er niemand te bekennen, behalve groepen mensen verderop die met toortsen stonden te zwaaien en dingen riepen, maar geen aandacht aan hen besteedden. Penthe sprong in het bootje, Mynn volgde haar en samen wisten ze de roeiriemen op de juiste plaats te krijgen.

Mynn was opgegroeid vlakbij een riviertje en had daar leren zwemmen, maar in een boot had ze nog nooit gezeten. Het kleine bootje schommelde constant en Mynn deed haar best zo stil mogelijk te blijven zitten om er maar niet uit te vallen. Het roeien ging haar dan ook niet al te best af, en het was meer Penthe's verdienste dat ze uiteindelijk toch de haven uitkwamen. Terwijl ze achterom naar de stad keek, zag Mynn dat er nu overal mensen liepen en dat er behoorlijk wat gebouwen in brand stonden.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 28 feb 2006 21:29

In de gevangenis
"%#@$ Deze vecht terug!" De slaven waren zo opgejut dat het hen eigenlijk niet eens meer uitmaakte tegen wie ze vochten. Ze hadden geen oog voor de soldaten die op de grond lagen, het bewijs dat ze tegen de verkeerde aan het vechten waren. Ze wilden de smaak van bloed in hun mond en waar ze die vandaan zouden halen maakte hen niet uit. Herhaalde uitvallen dreven Ram in de richting van het terugtrekkende tweetal. "Daar!! Nog twee! Ook spionen zeker!!" Door het hen als spionen te betitelen hadden de slaven zichzelf meer dan genoeg reden gegeven om deze lieden eens flink onderhanden te nemen.
Door het werk in de mijnen waren ze gehard. Enkele van hen hadden ooit zelfs, voor ze tot slaaf werden, een gedege gevechtsopleiding gehad. Een van hen merkte de bewusteloze soldaat op, greep diens zwaard en keek even. "Deze leeft nog.. Hahaha.. leefde eigenlijk." En met een welgemikte steek maakte hij een einde aan het leven dat Thain en Glovigin hadden gespaard. Ram vocht terug, maar hield zich in. Hij voelde er weinig voor hen te doden, maar hij moest wel toegeven dat de aanvallen hem steeds dichter naar de twee anderen bracht. Een snelle blik over zijn schouder tijdens het ontwijken van een slag, leverde hem net genoeg op om te zien dat hij met een dwerg en een elf te maken had.

Nahimana Tala
Sterrenschipper
Berichten: 1225
Lid geworden op: 13 mar 2004 19:52
Locatie: Fijnaart
Contacteer:

Ongelezen bericht door Nahimana Tala » 03 mar 2006 09:02

Ergens, al eeuwen aan het oog onttrokken
Ragnar Zakte door zijn hurken en let zijn hand over zijn spitse kin en sikje glijden. "Bijna, het is bijna zover." Zijn ogen schitterde en een brede lach verscheen op zijn gezicht, waardoor zijn scheve tanden zichtbaar werden. De borstellige wenkbrouwen bewogen met het trekken van zijn gezicht mee heen en weer. Ragnar zat op zijn platte voeten boven de ingang van de tempel. Verscholen van de buitenwereld, veilig weggestopt voor onbedoelde ogen. Jaren en jaren had Ragnar gewacht op het juiste moment, dit moment, het moment waarop de amulet vrij zou komen. Het moment waarop de toekomst die ooit aan de tempelgangers was beloofd zou beginnen. "Hahahaha bijna... Het beloofde tijdperk. Bijna!" Zijn lach klonk als die van een waanzinnige. Zo zag hij er ook uit, maar Ragnar was de enige overgeblevene. Hij was de tempelwachter. Hij zou degene zijn die de amulet naar de beoogde plaats zou brengen. Hij likte over zijn lippen en sloot zijn ogen. Met zijn hand op zijn voorhoofd zocht hij naar het amulet. Ragnar fronsde zijn borstelige wenkbrouwen. "Een kender!?? Wat een onwaarschijnlijke keuze. En een .. bosnimf.." Even schudde hij zijn hoofd om zich vervolgens weer te concentreren. Geschokt opende hij zijn ogen. "Een magiër! Maar..." opnieuw fronsde hij. Iets aan de magiër voelde niet goed.

Met een paar vlotte spongen schoot Ragnar naar beneden en liep naar binnen. "Waar is dat ding? A daar." Een vreemd uitziende staf met een helder kristal stond in een hoekje verscholen. Ragnar blies het stof eraf en veegde met zijn mouw over het kristal tot het er weer helder uitzag. "Het is tijd om te roepen." Hij hief de staf boven zijn hoofd en riep een oude taal die alleen de drager van het amulet zou verstaan. "Προσφορά του φυλακτοΰ Το κύπελλο και φέρνει το gelofte σε αυτόν τον κόσμο! Ο τρόπος οδηγεί στο ναό που κρύβεται από την άποψη .. "


In de Universiteit
Ariel liet zich door Zogal meeslepen, nadat ze zelf na twee passen stil was blijven staan. "Wat leuk! Gaan we samen op een schip! Het is vast die kant op.. toch? Zeg meneer? Wie bent u ook al weer? Want net wilde ik het vr..." Opeens stond Ariel stil en greep naar haar hoofd. "Auw" Het was alsof er een steek door haar hoofd heen ging. De laatste keer dat ze zoiets had gevoeld was bij de zieneres Ziona. Opeens wist ze het. "Ik moet niet naar de haven?! Ik moet naar de tempel! Gaan jullie mee? De amulet heeft het me verteld." Met een grote lach keek ze naar haar konijn. "Leuk he Goblin?! Naar een tempel. Naar DE tempel." Ze keek op naar de verbaasde gezichten van de twee anderen. "Ja echt hoor! Ik hoorde het echt." Plechtig legde ze haar hand op haar borst en herhaalde wat ze had 'gehoord'. "Hoeder van het amulet! Kom en breng de gelofte naar deze wereld! De weg leidt naar de tempel onttrokken aan het oog.. " Ze lachte. "Hoeder van het amulet! Dat ben ik dus blijkbaar! Wat leuk! Ik ben nog nooit een hoeder geweest. We moeten onder bij de mijnen zijn. Daar loopt het pad." Resolut begon ze weer te lopen in de richting waarvan ze aannam dat de juiste was.
Laatst gewijzigd door Nahimana Tala op 29 mar 2006 07:02, 1 keer totaal gewijzigd.

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 03 mar 2006 21:20

Zogal luisterde met opgetrokken wenkbrauwen naar wat Ariel te zeggen had. Ze vond het eerlijk gezegd een beetje vreemd. Ze keek vluchtig even naar Nemmet. Benieuwd of hij meer wist over deze vreemde nieuwe weg die de Kender insloeg. Ariel leek echter niets van haar achterdocht te merken. Ze sprak opgetochen met haar konijn, die Goblin werd genoemd. Zogal vond het een beledigende naam voor een konijn. Haar hert had geen naam. Het had geen naam nadig om zich aan Zogal te binden. Het hert was geen bezit van Zogal zelf. Plots voelde ze zich koud worden. "Het hert... mijn rijdier staat nog in de stallen. Ik moet hem meenemen op mijn reis. Ik kan het niet zomaar achterlaten. Wie weet wat de mensen met hem doen." Ze waggelde op Ariel af. Door de klap op haar hoofd lukte het haar nog niet echt snelle bewegingen te maken. "Ariel... hoorde je wat ik zei? Ik kan mijn goede vriend niet zomaar achterlaten." Ze keek opnieuw naar Nemmet en keek hem aan met een blik die tussen wanhopig en eisend inzat. "Ik ga niet weg zonder mijn rijdier."

Qemwen
Kosmonaut
Berichten: 796
Lid geworden op: 19 feb 2004 10:43
Locatie: Zeist

Ongelezen bericht door Qemwen » 05 mar 2006 11:41

"Heb jij een hert? Een echte? Wauw, wat leuk! In de stallen? Ah joh, dat is maar een klein stukje om, kom dan gaan we hem halen! Is ie tam? Mag ik er ook op? Waar zijn de stallen?"
Zogal wuifde met een hand in de richting van de stallen en liet zich daarna een beetje meeslepen door Ariel. Na een minuutje ofzo had Ariel al geen idee meer welke kant ze op moesten, en besefte dat ze niet heel veel helderheid van Zogal zou krijgen. Nemmet zag ze even niet, misschien was hij verdwaald of liep een stukje achter he., 'Nouja, hij zal zelf wel de stallen kunnen vinden', bedacht Ariel. Ze liet gedachten van haar omgeving over haar heen komen, om te bepalen waar de stallen waren.
'...die kant op, nee toch die, ik weet het...'
'...ze merken het toch niet! Schiet nou maar op met...'
'...boten moeten wel al klaar liggen...'
'...zien elkaar bij de achterste poort, ja?...'
'...nee dat andere paard zeg ik toch, die bruine! De zwarte is van...'

Aha! Dat leek ergens op! Ariel sloeg linksaf en sleepte Zogal weer mee. Niet veel later kwamen ze inderdaad bij de stallen aan. "Waar is je hert dan? Waar issie? Oh daar!!! Ohhh wat mooi!"
Ariel vloog naar het dier toe, waar het van schrok.

Dalphin
Fortuinzoeker
Berichten: 80
Lid geworden op: 25 mar 2005 22:33
Locatie: Duiven

Ongelezen bericht door Dalphin » 06 mar 2006 08:11

In de gevangenis

"Een dwerg en een elf?!"dacht Ram verdwaast. Even was hij uit balans door die gedachte en hij voelde dat het zwaard dat net de soldaat gedood had zijn been raakte. Ram voelde een lichte pijn door hem heen gaan. Woedend over deze laffe aanval(in zijn ogen) begon Ram op de aanvallers in te slaan. Langzaam veranderde ook zijn uiterlijk. Zijn ogen werden donkerder en zijn lichaam zette uit. Tot hij getransformeert was in een wolf op twee benen. De slaven schrokken merkbaar, maar ze wouden natuurlijk niet opgeven. Ram haalde uit naar een van de slaven. Het was de zwakste had hij al gemerkt. De slaaf had het niet verwacht en vloog door de lucht kwam met een smak tegen de muur aan en bleef liggen bij de inham waar Ram uitgekomen was. De andere slaven schrokken merbaar van deze actie. Ram bleef stil staan en wachte tot de slaven wat deden of de dwerg en de elf actie ondernamen.

Gesloten