Lasmes: Zogal Ami - Magiërsorde

Dit is waar het allemaal gebeurde.

Moderator: Midwinter

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 12 sep 2005 11:06

Zachtjes legde de vrouw een hand op het gezicht van Zogal en aaide haar wang. "Dat lieve meid, is inderdaad toverij en dat is een van de eerste dingen die jij gaat leren. Morgenochtend kom je naar beneden naar de grote zaal om te ontbijten en daarna beginnen je lessen. Voor nu, ga maar lekker slapen en geniet van je kamer. Als je wat verder gevorderd bent met je lessen kun je je kamer naar eigen goeddunken opnieuw inrichten. Slaap wel kleintje.." De vrouw draaide zich om liep de kamer uit. Ze deed de deur zachtjes achter zich dicht en liet Zogal alleen in haar magische kamer.





Oke, en nu wil ik graag een echt lang stuk en doe je best. Ik moet eerst meer weten hoe je karakter omgaat met situaties. Doe de nacht en de ochtend en de eerste lessen, wees creatief en leef je uit. Verzin ook maar een naam voor die vrouw, ze geeft je ook de eerste les. Met 6 zinnen neem ik dus geen genoegen meer he? :foei:

Lasmes
Kosmonaut
Berichten: 717
Lid geworden op: 12 nov 2004 00:28
Locatie: Rosmalen

Ongelezen bericht door Lasmes » 09 okt 2005 15:13

Nu de vrouw weg was keek Zogal eens goed rond. Ze kon niet geloven dat een kamer in een huis er zo... 'buitenhuiselijk' uit kon zien. Ze schudde haar hoofd om te zien of het beeld dat ze voor zich zag zou veranderen. Maar het beeld bleef net zo scherp als eerst. Een beetje duizelig door het wilde schudden van haar hoofd liep Zogal naar de boom in het midden van de kamer toe ze legde haar hand op de stam. Deze voelde koud en klam aan, als de bomen thuis wanneer ze nog bedekt waren met dauwvocht. Zogal liep om de boom heen, zelfs kleine spinnenwebben glansden in het koele maanlicht... "Maanlicht?" Zogal keek omhoog en zag door de takken van de bomen straaltjes maanlicht komen. Ze pakte één van de onderste takken beet en klom behendig de boom in. Toen ze haar hoofd uit het bladerdak stak stoten ze haar hoof aan een lantaren die daar aan het plafon hing. De lantaren zwiepte wild heen en weer totdat Zogal hem met twee handen vastpakte, Boven de boom was het een heel andere wereld, die je meteen weer terugbracht naar de realiteit. Het plafon van de kamer. Het maanlicht waarvan Zogal dacht dat het door de bladeren geschenen had, was enkel maar het licht van de lantaarn geweest. Snel liet Zogal zich omlaag zakken, terug naar de wereld van de magie. Ze klom uit de boom en lande op het bladerdek kleine takjes kraakte onder haar voeten. Zogal geeuwde. Ze wilde graag meer van haar kamer te weten komen maar alle nieuwe dingen die die dag op haar af waren gevlogen hadden haar uitgeput. Met een luide geeuw liet ze zich tussen de wortels van de boom zakken, daar was een holletje, pressies groot genoeg voor haar om in te gaan liggen. Zodra haar hoofd de zachte aarde daar raakte viel ze als een blok in slaap. Met de gedachte dat ze de volgende dag de kamer verder zou onderzoeken.

"Zogal Ami?" Zogal Ami?" Even knipperde Zogal met haar ogen, maar al snel vielen ze weer dicht en draaide ze zich om.
"He Bosnimf!"
Deze keer schrok Zogal wel wakker en schoot omhoog door de harde stem die haar had laten schrikken, met een harde bonk stootte ze haar hoofd tegen een wortel. Ze wreef over haar pijnlijke hoofd en keek omhoog. Vreemd die wortel had nog nooit in haar slaaphol gezeten. Toen herinnerde ze zich ineens alles weer. Ze was helemaal niet thuis. Ze was bij magiërs en deze kamer was door middel van Magie gemaakt.
"Slagara! We moesten haar vriendelijk wekken!" Klonk een boze stem.
Zogal keek op en zag twee personen staan. De ene zag er vriendelijk uit, met grote ogen en lang blond haar. De ogen droegen grote bruinen pupillen en de lange blauwe jurk die de vrouw droeg leek je vanaf de afstand te verwarmen, zelfs wanneer je hem niet droeg. "nog meer magie," Dacht Zogal terwijl ze nu de andere persoon opnam. Deze zag er een stuk uitdagender uit. Ze had kort rood haar en een slanke neus waar kleine hoorntjes op zaten die over de neusbrug omhoog liepen en verder gingen tot aan het einde van de wenkbrauwen. Haar grijze ogen keken kil en verbeten. "Ze is toch wakker?" Zei ze met een rauwe stem en draaide zich om. De laarzen die ze aan had vermorzelde de takjes en bladeren onder haar voeten als maalmachienes en op die manier liep ze weg. Haar handen over elkaar geslagen. De andere keek haar na en zuchtte. Let maar niet op Slagara, ze is nogal... humeurig bij nieuwelingen. Mijn naam is Angele, ik kwam je roepen voor de les. Hogra had ons gevraagd je te wekken. Alleen niet op zo'n brute manier. Het spijt me, gaat het met je hoofd?"
Zogal klom tussen de wortels uit en knikte. "Het gaat. Bedankt voor het wekken. Wie is Hogra en moet ik nog iets meenemen naar de Les?"
"Hogra is de vrouw die deze kamer heeft ingericht, je hebt haar vast al gezien. Voor de les hoef je nu nog niets mee te nemen." Angele glimlachte, "Volg mij maar."

Na een lange tijd Angele achterna te hebben gelopen door een doolhof van gangen waarvan Zogal zich afvroeg hoe dat ooit in de toren kon passen. Het antwoord was natuurlijk simpel, 'Magie.' Zogal bedacht dat dat wel eens het antwoord op alles in deze toren zou kunnen zijn. Uiteindelijk kwamen Zogal en Angele bij een openstaande deur en ze liepen naar binnen. Angle draaide zich om naar Zogal. Hier laat ik je alleen. Dit is het lokaal voor de eerstejaars en ik ben een derde jaars. Ik wens je veel plezier hier. Zogal bedankte Angele en wachtte tot ze de kamer uit was voordat ze rondkeek. In de kamer was het koud en kil. Er waren ook geen stoelen, Zogal zag tot haar verbazing dat iedereen op zijn rug lag. Ook Slagara lag op haar rug in de kamer, haar ogen gesloten. Zogal besloot stilletjes bij haar in de buurt te gaan liggen.

Na een paar minuten klonk er een stem door het lokaal. "Goede morgen meisjes." "Goede morgen." was het stuntelige antwoord van de eerste jaars dat door de klas klonk. Er klonk een kuchje. "Vanaf nu wil ik dat jullie mij antwoorden met Goeden morgen hooglerares van de magie." Zogal keek op en zag de vrouw van vorige avond in het midden van de kamer staan. 'Zij was ook hun lerares?' Zogal besloot maar te kijken wat er zou gebeuren. Het duurde dan ook niet lang voordat Hogra begon te spreken. Jullie nieuwelingen denken de macht van de magie in jullie te hebben. Het lijkt zo simpel enkel een spreuk opzeggen en klaar. Even aan iets denken en het word voor je gedaan. Maar zo gaat het niet meisjes. Magie zit in je ziel, in je botten in je haren... in je huid." Ze stopte even om de zin goed door te laten dringen. "Er zijn veel verschillende soorten magie. Ieder van jullie kan enkele magische gaven hebben. Deze gaven hebben jullie verteld hier naartoe te komen. Helaas zal niet iedereen enkele gaven hebben. Sommige kunnen een prikkel hebben gevoeld, die verder niets te betekenen heeft. Zij... zullen weer moeten vertrekken." Weer een moment van stilte. "Ik wil dat jullie je ogen sluiten en denken aan wat jullie het liefste doen. Dat is alles wat ik nu van jullie vraag."
Zogal deed wat er gezegd werd. Het was vreemd, ze had zoveel dingen die ze graag deed en op dat moment raasde ze allemaal door haar hoofd. Op haar hert rijden, wakker worden tussen de bladen, spelen, klimmen, eten, *muziek maken*, lachen.... Ze wachtte en dacht *muziek maken* opnieuw. Een trilling in haar vingers viel haar op iedere keer wanneer ze die hobby overdacht. Een trilling die steeds sterker werd. Uiteindelijk leek het of haar vingertoppen openbarsten en muzieknoten vulde haar oren, voor haar gevoel vulde ze de hele kamer. Met een schok schoot ze overeind. Zweet priegelde over haar voorhoofd. "Goed zo Zogal." Hoorde ze Hogra zeggen. "Jij hebt duidelijk magie in je zitten." Zogal slikte, haar mond was te droog om iets terug te zeggen. Ze keek naar haar handen, er was niets te zien. Toen keek ze rond sommige leerlingen bevonden zich in een soort krachtveld. Sommige hadden niets om zich heen en lagen enkel met hun ogen dicht. Zogal begreep het. De personen met krachtveld, bezaten magie en die zonder niet. Had zij in een krachtveld gezeten? Ze wist het niet. Ze keek naar Slagara ook zij had een krachtveld om zich heen. Voordat ze iets kon zeggen zag ze Hogra een gebaar maken en ze stond buiten de kamer op de gang. Ze begreep dat ze zou moeten wachten tot de rest klaar zou zijn.

Het duurde slechts een paar minuten toen Slagra ineens naast haar verscheen. De ogen van het meisje stonden woedend. Ze werden nog angstaanjagender toen ze Zogal zagen. "Jij bent zeker wel blij dat je magisch bent, of niet soms? Jullie zweverige types hebben niets liever." Zogal deed angstig een stapje terug, ze was geschrokken door de felle woorden van Slagra. "Maar..." stamelde ze uit. "Maar jij bent toch ook magisch? Ik zag het zelf in de les..." De ogen van Slagra Kolkten van woede. Magisch zijn is voor boselfjes en feeën niet voor een krijgster zoals ik... Jou ouders zijn vast trots op je."


Ik hoop dat je hier iets mee kunt, sorry dat het zo lang geduurd heeft, maar ik wilde wel iets beters neerzetten dan 6 zinnen :D Als ik te ver ben gegaan moet je het maar zeggen.Ik heb even iets toegevoegd zodat je wat meer begrijpt welke kant ik op wil gaan.

aphrael
Sterrenschipper
Berichten: 1328
Lid geworden op: 09 okt 2004 14:12
Locatie: Rotterdam
Contacteer:

Ongelezen bericht door aphrael » 26 okt 2005 09:24

Je stuk is hardstikke goed! We gaan alle topics nu op de grote hoop gooien en samenvoegen tot 1 grote RPG. Wacht met posten in dat topic tot ik je heb geintroduceerd, dan kun je verder. Dat topic vind je hier Veel succes en plezier!

Gesloten