Grimreaper en Ysgrublaidd: samengevoegd topic

Dit is waar het allemaal gebeurde.

Moderator: Midwinter

Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Grimreaper en Ysgrublaidd: samengevoegd topic

Ongelezen bericht door Milamber »

Vooraf

Alle volgelingen van Bakiro waren het hier mee eens. Dit was een schande voor de stad en die moest snel ten einde worden gebracht.
Ze hadden geen tijd meer om te wachten, ze moesten gelijk in actie komen. Samen besproken ze wat ze gingen doen. Bakiro vondt het een riskante onderneming maar zijn afschuw voor slavernij won het van zijn drang om zeker te zijn van zijn baan. En misschien zou die wel juist ontslagen worden als dit bekend werd. Toen Bakiro de poort had opengeramt gingen ze het kamp binnen.
Gelijk daarna kreeg de wachter een pijl door zijn leef voordat hij alarm kon slaan. Toen zij in de poorten waren zagen ze dat het erg onrustig was en mensen het te druk hadden gevechten neer te slaan zodat ze geen aandacht aan de nieuwe mannen in het kamp konden besteden. Bakiro's mannen spraken of dat ze eerst het kamp zouden verkennen en ze zouden helpen waar het kon als er gevechten waren, in het voordeel van de slaven. Ieder ging een andere richting op. Bakiro ging richting de mijnen waar hij Nathan ontmoette.

Grimreaper, ik heb misschien iets te veel jou personage bestuurt, ik hoop niet dat je het erg vind. Ben je het ergens niet mee eens bent, pb me dan

Succes ermee, vragen, aan- en/of opmerkingen, maak het me kenbaar op welke manier dan ook.
Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd »

Vlak voor de ontmoeting tussen Nathan en Bakiro

John keek Nathan ernstig aan. Hij had geen zin om Nathan alleen te laten. Niet nu het gevaarlijk werd. Nathan zag het maar voordat hij John ernstig toe kon spreken, sloeg de magische deur in de muur open. Io stond in de gang een tuurde de cel in. Aris en Jurgoo stonden vlak achter hem. Ieder droeg verschillende wapens. Het waren er meer dan Nathan had kunnen verwachten. John had wel gezegd dat er wapens werden geregeld maar alleen voor Reza, Geert en Lora. En wie weet ook wel voor hem en John. De drie mannen liepen snel de cel in en verdeelde de wapens onder de slaven.
“Nathan” riep Io en begon naar hem te zwaaien zodra hij zijn handen op één wapen na leeg had. Nathan liep op Io af en merkte dat John hem volgde. “Nathan, we hebben wapens.” Sprak Aris die vlak naast Io was gaan staan. Op zijn gezicht stond een grijns die wel van oor tot oor leek te lopen. Aris duwde Nathan onhandig maar snel een lang en breed zwaard in de handen, ondertussen ervoor zorgend dat de andere wapens die hij tegen zijn lichaam aandrukte niet zouden vallen. “Volgens mij is dit zwaard net wat voor jou. Je bent volgens mij ook één van de weinige die ermee kan vechten.” Nathan greep het zwaard vast en voelde de balans die het zwaard bezat. “Waar heb je deze gevonden?” Dit was niet zomaar een zwaard die je zomaar ergens vond en al helemaal niet in een slavenmijn. Dit was een meesterwerk van een hele goede smid en had waarschijnlijk flink wat gekost. “Ach, laten we het erop houden,” sprak Aris “dat de vorige eigenaar niet zo heel lang geleden plots het loodje heeft gelegd.” Na deze woorden liep Aris snel weg om de andere wapens te verdelen. Jurgoo die al klaar was met het verdelen was weer de cel uitgelopen.
“Nathan, we moeten opschieten.” Io keek Nathan aanmoedigend aan. “De Norse is binnen.” Nathan keek Io strak aan. “En wat is het plan dan nu?”
“Jij had toch een plan?” Io klonk verschrikt.
“Ja, ik had een plan maar hierin stond geen directe uitbraak in beschreven.” Nathan dacht diep na. Hoe kon hij de situatie zo aansturen dat de uitbraak toch goed geleid werd en de kans om de Norse te pakken hoog zou zijn. De Norse die moesten ze hebben. Die was de oorzaak van de slavernij. Die was het kwaad.
“Ja, maar……”
“Weet je waar de Norse is?”
“Eeeeeeeeeeh, ik denk het wel.”
“Je denkt van wel?”
“Nou als hij is waar ik hem het laatst heb gezien wel ja.” Nathan hoorde buiten op de gang onrust ontstaan. “Wat is dat?”
“Volgens mij de andere celblokken.”
“Andere celblokken?”
“Ja, de celblokken waarvan Jurgoo en Aris de deuren aan het openen zijn.” Ook dat nog dacht Nathan. Alsof het werk van Io, Aris en Jurgoo nog niet genoeg aandacht had getrokken. Daar ging het verrassingseffect. Nathan was er niet blij mee en zou snel actie moeten ondernemen om de situatie weer in de hand te krijgen. Nathan draaide zich om naar John. “John laat dat ontsnappen maar zitten. Blijf bij mij in de buurt. De chaos is groter geworden door deze actie.” Io keek beschuldigend. Nathan zag het en sprak rustig tegen hem. “Io, gebeurd is gebeurd. Nu moeten we zorgen dat alles goed verloopt. Waar heb je de Norse voor het laatst gezien?”
“Vlak bij de keukens in een privé ruimte. Je herkent het meteen aan de luxe houten deur die er zit. Daarnaast zullen er wel twee bewakers van de Norse staan.”
“Goed, probeer jij de mensen aan te sporen om in groepen te werken en niet kriskras door elkaar en los van elkaar hun eigen gang te gaan. Reza, Geert en Lora blijven jullie bij Io en help hem zo goed als jullie kunnen.”
Hopend dat Io en de anderen hem hadden begrepen liep Nathan snel naar de ingang. Daar aan gekomen wees hij verschillende mensen aan die een wapen hadden bemachtigd. “Willen jullie de Norse te pakken krijgen?” Verschillende personen knikten. “Kom dan met mij mee.” Snel spoedde Nathan de gang in op weg naar de keukens. Hij had de gang nog net berijkt of hij zag links in de gang dat de andere cellen leegstroomde. Het was een war boel van mensen. Nathan wilde net zijn reis naar de keukens voort zetten toen hij in zijn blikveld een groot persoon ontdenkte. Boven op zijn hoofd zaten grote hoorns. Het gezicht dat van een stier. Een minotaurus. dacht Nathan. De minotaurus kwam met een aardige loopgang op hem af. De minotaurus was goed bewapend en leek niet op een slaaf. Eerder op een bewaker. Nathan greep het verkregen zwaard stevig vast en ging in een verdedigende houding staan. Wachtend op wat de minotaurus zou doen.
Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper »

Wild maar toch met een zekere mate van controle sloeg Bakiro om zich heen. Zijn bijl gloeide terwijl de hoofden van de wachters vielen. Eén kon een fatale klap ontwijken maar kreeg al snel de hoorns van de minotaur door zijn borstplaat heen. De wachter knalde een meter verder tegen een muur aan. En zo was weer een groepje slaven bevrijd. "Kom op, voeg je bij de andere." vroeg Bakiro de nieuw bevrijde personen. "Blijf bij elkaar, en waarschuw me als er wat van achteren komt. Ik weet de weg hier uit, maar als ik jullie alleen op pad stuur vrees ik dat de wachters jullie weer zullen vangen." Opeens klonk er gerammel en een zacht gekreun. Een wachter probeerde weg te kruipen, met een hand op zijn borst. Bakiro kreeg plots een idee. Hij tilde de wachter moeiteloos op en keek hem streng aan: "Waar is jullie leider?" bulderde hij. Nadat hij zeker wist dat de wachter hem de waarheid had verteld kreeg deze een vuist hard in zijn gezicht. Bakiro blies boos een wolk uit zijn neus, en keek naar de gebroken neus van de wachter die stil op de grond lag. "We gaan weer verder."
Oké, dacht Bakiro enige tijd later, hier de hoek om en daar zou dan die deur moeten zijn. Er stond nog 1 wachter op die hoek, hij keek om het hoekje heen maar draaide zich om toen hij Bakiro hoorde. Hij kwam op hem af. Een bovenhandse zwaai van zijn bijl knalde in het hoofd van de wachter, en toen hij de bijl eruit haalde bleef de helm er aan hangen. Maar dat merkte de minotaur niet eens en liep verder, de hoek om.
Hij keek om zich heen en zag een groepje bewapende mannen staan. De halfreus viel hem in het bijzonder op. Met zijn lange arme en dat lange zwaard zou hij ongetwijfeld de eerste klap krijgen. En ze waren ook nog eens met meerdere. Pas toen viel hem de blik in de ogen van de mensen op, en de conditie waarin ze verkeerde. De mannen keken vermoeid, net als de mensen achter hem. Zouden dan ook slaven zijn? Die zichzelf bevrijd hadden? En hoe kwamen ze dan aan die wapens? Bakiro vond het maar verdacht. Waren het wachters in vermomming? Bedoeld om ongehinderd dicht bij de andere slaven te komen? Zoveel vragen. Bakiro had zijn bijl in twee handen vast. Zenuwachtig van al de vragen ging de bijl haast onbewust op en neer. Door deze bewegingen viel de helm met wat gekletter op de grond, hij keek erna en vervolgens weer naar de groep. Zij zagen het ook. Als het echt wachters waren zullen we dat nu spoedig weten fluisterde Bakiro tegen zichzelf.
Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber »

Net wanneer de opstand is uitgebroken

Een wachter die net een paar gevechtjes ziet uitbreken schrikt zich helemaal lam. Snel wenkt hij een boodschappenjongen naar hem. Hij spreek hem krachtig en snel toe. Hij moet naar de kapitein en er is een opstand bezig in het slavenkwartier, ze hebben snel een garnizoen nodig zo snel mogelijk. Stop niet voordat je je missie hebt volbracht. Ren nu! Snel! Helaas had de jongen geen paard tot zijn beschikking. Hij kreeg een officiele stempel waardoor hij geloofd zou worden. En hij rende weg zo snel als de wind.
De Jongen rende snel richting de stad en binnen 4 uur was hij bij de stadsmuren. Nu moest hij nog naar de kapitein. Bij de wachters kreeg hij een paard ter beschikking. Hij zorgde voor veel ophef op het marktplein waar hij doorheen scheurde maar binnen een nog een half uur kwam hij bij het paleis waar de kapitein zou moeten zijn. Hij liet zijn stempel zijn en mocht gelijk doorlopen. Een wachter liep mee om hem naar de kapitein te brengen. Hij vertelde zijn verhaal en gelijk liet de kapitein al zijn raadgevers bijeen komen. Dit kostte alweer snel een kwartier. Gelukkig was iedereen aanwezig in het paleis. Alle poorten zouden als eerst meer bewaking krijgen en er zouden meer patrouilles komen bij de boerderijen. Ook zou er een onderhandelaar aangesteld worden. Die zou zo snel mogelijk gezocht worden en iemand van de kapiteins zijn raadgevers zou die persoon aanwijzen op korte termijn. Dit waren voorlopig alle dingen die werden besloten. Er zou geen garnizoen naar het slavenkamp gaan. De opstand was waarschijnlijk op deze termijn toch al verloren.
Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd »

Nathan zag de helm van een wachter van de bijl van de minotaur afvallen. Door het kabaal van de chaotisch door elkaar rennende en schreeuwende slaven hoorde hij hem echter niet vallen. Toch vertrouwde Nathan het niet helemaal. Rustig gebaarde hij de slaven om hem heen om achter hem stelling te nemen. De minotaur was een dikke halve meter korter dan hem maar een stuk groter dan de rest van de slaven. Nathan was dus de enige die een afstand kon proberen te bewaren tussen hen en de minotaur. De vraag was alleen hoe lang. Als het tenminste tot een gevecht kwam. Nathan betwijfelde echter of de minotaur bij de bewakers hoorde. De helm kon toeval zijn. Eén van de slaven had hem op kunnen hebben toen deze dor de minotaur doorkliefd werd. Nathan naam geen risico en geen steviger in een verdedigingspositie staan. Tussen de minotaur en Nathan stapte plotseling een wachter vanuit de rotswand. Een magische deur was daarvoor net open gegaan. Waarschijnlijk een doorgang naar één van de wachtruimtes van de wachters. Nathan richtte zijn aandacht richting de wachter en wilde net een aanval inzetten.
Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper »

De wachter schrok van de aanvallende halfreus en sprong van hem weg. Hij sprong alleen wel richting de minotaur die hij niet zag. Eén opwaartse slag was genoeg om de nietsvermoedende wachter te doorklieven, de bijl ging er net boven de linker heup erin en kwam er bij de rechterschouder weer uit. Toen het restant van de wachter op de grond viel kwam de minotaur weer oog in oog met de halfreus te staan, hij had genoeg gezien. Met een soepele beweging zat zijn bijl weer op zijn rug en hij stak zijn hand uit naar de halfreus. "Gegroet, ik ben Bakiro Onulath, soldaat uit het leger van Aeron. Ik ben hier aangekomen met een groep medesoldaten onder mijn leiding. We waren bezig met een standaard patrouille naar bandieten, maar toen hoorde ik dat hier slaven zaten. Dat kon ik gewoon niet toestaan, ik ben nu samen met hun bezig de slaven hieruit te krijgen en die slavendrijvers een lesje te leren. Ik vermoed dat jullie ook slaaf hier waren? Maar hoe komen jullie aan die wapens? En wie heeft jullie bevrijd?"
Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd »

“Hallo Bakiro." Nathan pakte de uitgestoken hand aan en schudde hem. "Ik neem aan dat je goed volk bent. Mijn naam is Nathan Blaidd en op dit moment heb ik wat anders aan mijn hoofd dan jou alles uitleggen." Nathan liet de hand van Bakiro los en sprak verder. "De eigenaar van de mijn moet hier ergens zijn en deze moet boeten voor zijn daden. Ik heb hem liever levend in handen dan dood dus er is haast bij. Zoals je ziet zijn de overige slaven niet echt ordelijk. Misschien spreek ik je later wel om alles goed en duidelijk uit te leggen.” Snel keerde Nathan zich weg van Bakiro en in een draf liep hij dit maal direct naar de keukens. Onderweg riep hij, onder het lopen, verschillende slaven aan om hen tot de orde te roepen of hem te volgen. Hij hoopte maar dat de slaven het er goed af zouden brengen, de Norse nog leefde en dat hij de Norse levend en wel in handen kon krijgen. De Norse moest bekennen wat hij gedaan had en moest een zekerheid bieden dat alle slaven levend uit de mijn zouden komen. Misschien kon de Norse zelfs meer vertellen over zijn beweegredenen en wie er allemaal nog meer bij betrokken waren.
Laatst gewijzigd door Ysgrublaidd op 21 feb 2005 18:14, 1 keer totaal gewijzigd.
Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper »

Bakiro was verbaasd. Zijn vragen waren nog steeds niet beantwoord, er kwamen alleen maar meer vragen bij. Het enigste logische voor hem was op dit punt Nathan achterna te gaan. Hij wou immers hetzelfde: de man achter deze slavenerij. Over zijn conditie viel daarna vast nog wel te discusieren. "Nathan! Wacht op mij!" schreeuwde hij de halfreus na, en sprinte hem achterna. "Ik heb ook een appeltje te schillen met die gozer." Hij haalde Nathan in en vroeg toen hij naast hem verder rende nogmaals om opheldering: "Wat is er allemaal aande hand? ... Een opstand ofzo? ... Ik wil graag weten of we aan dezelfde kant staan." Hij kan maar beter antwoord geven, mijn geduld raakt op.
glamdring
Kosmonaut
Berichten: 908
Lid geworden op: 25 feb 2004 18:49
Locatie: Halen
Contacteer:

Ongelezen bericht door glamdring »

Hyar zat in zijn werkkamer toen de deur openging en één van de opzichters kwam binnengestormd, nat van het zweet en op zijn gezicht was pure angst te lezen.

"Heer! De slaven komen in opstand en het leger van Aeron valt aan!"

Meteen van zijn overpeinzingen gebracht stond de hoofdopzichter op en nam de man bij zijn kraag: "Hoe bedoel je, het leger valt aan en er is een opstand?" Nadruk leggend op elk woord afzonderlijk als om de onzinnigheid ervan te illustreren.

"Ja mijn heer. In de verblijven zijn de slaven onder leiding van die halfreus uitgebroken en een detachement van het garnizoen onder leiding van een vreselijk wezen hebben zich bij hen gevoegd!"

"Hoe weet jij dit allemaal?"

"Een uitkijk zag het tumult en stuurde een boodschapper. Die kwam een soldaat tegen die al naar u op weg was om te waarschuwen voor moeilijkheden heer."

Als dit waar was, besefte de vazal zich, moest hij zo vlug mogelijk zijn meester Noriak waarschuwen. Als de slaven zich mobiliseerden vooraleer de stad wist van de opstand zouden ze de stad kunnen overrompelen en dan zouden de gevolgen onoverkomelijk zijn...

Noriak was die dag net in de steengroeve om een grote aankondiging te doen. Het nieuws dat de oudere slaven zouden doorverkocht worden aan de linkerkant van het continent terwijl de jongere zouden worden geofferd voor meer voorspoed, zou al kwaad bloed gezet hebben bij de slaven, maar blijkbaar hadden ze die aankondiging niet nodig om in opstand te komen.

"Weet heer Noriak al van deze ontwikkelingen?"

"Jazeker heer, hij heeft het vernomen van de boodschapper. Ik kom op aandringen van de soldaat."

Op die moment kwam een tweede wachter binnengestormd:

"Baas, Heer noriak heeft bevolen dat absoluut stand moet gehouden worden! Hij zal de situatie overzien vanuit het woud ten westen van de stad."

"$%&@, en dat precies nu we bezoek verwachten van het westen..."
Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd »

“Nathan! Wacht op mij! Ik heb ook een appeltje te schillen met die gozer.”
Nathan merkte op dat de minotaur naast hem kwam lopen.
“Wat is er allemaal aan de hand? ... Een opstand of zo?” Vroeg de minotaur hem.
“Ik weet niet of je om je heen hebt gekeken maar ja het lijkt wel een opstand. Het leven als slaaf is hier niet geweldig moet je weten. De meeste worden niet oud. Ik zit hier nog niet zo lang maar ik kon enkele tenminste aanmoedigen om een uitbraak te veroorzaken. Mijn bedoeling was niet dat het op dit moment zou beginnen maar ik zal met de situatie moeten leven.” Sprak Nathan met horten onder het lopen. Hij bestudeerde de omgeving. Waar waren de keukens ook al weer? Hier rechts. Nu links. Nogmaals links. De lange gang door. Nogmaals rechts en daar was de deur naar de gewezen ruimte. Nathan verminderde vaart en hield met één van zijn armen de minotaur tegen om aan te geven dat ze ook rustig aan moest doen. Nathan keek achterom. Enkele andere slaven met wapens hadden hen gevolgd. Ook hen maande Nathan tot rust. “Als het goed is zit de Norse in deze ruimte. Ten alle kosten moeten we hem in leven houden. Ik weet wat hij gedaan heeft en ook ik zou hem liever in stukken hakken maar levend is hij meer waard. Mocht hij hier niet meer zijn dan moeten we ons verspreiden. Probeer alle mensen die je tegenkomt achter je aan te krijgen en zoek naar de Norse. Nogmaals: levend is hij ons het meeste waard.”

Na zijn korte speech greep Nathan naar de deur en opende deze om vervolgens de achter liggende ruimte te betreden.
Grimreaper
Eeuwentemmer
Berichten: 2475
Lid geworden op: 06 sep 2004 18:33
Locatie: Zevenbergen
Contacteer:

Ongelezen bericht door Grimreaper »

De minotaur was enigszins tevreden gesteld met de antwoorden. Hij wou nog meer details horen, maar die zou hij vast nog wel krijgen en Nathan had gelijk, ze hadden haast. Bakiro rende de halfreus achterna. Nathan had hem gevraagd de Norse niet de doden, hij knikte ja maar was eigenlijk nog niet overtuigd. Toen Nathan de kamer inliep, waarvin ze dachten Noriak te vinden, aarzelde hij geen moment en stapte ook de kamer binnen. De slaven die het tweetal hadden gevolgd kwamen leken iets banger en kwamen maar langzaam de kamer binnenlopen. Na even op en neer gekeken te hebben bleek al snel dat de vierkante kamer leeg was. In de hoek links voor hen stond een redelijk nette en comfortabele stoel, aan de rechter muur een plank hout vastgemaakt met kettingen aan de muur. Vermoedelijk was de stoel voor de Norse en de bank van hout voor zijn wachters. Recht tegenover hun bevond zich nog een deur. "Laten we verder gaan door die deur." Hij wees met bijl in hand naar de deur en liep erop af. Plots ging de deur van de andere kant open en de wachter die eruit stormde begon gelijk te schreeuwen: "Meester Noriak, ik..." Verder kwam hij niet want Bakiro tilde hem op bij zijn strot. "Wat denk je Nathan? Gelijk kopje kleiner maken of zou hij bruikbare informatie hebben?" Waarna hij Nathan vragend aankeek met een grijns op zijn gezicht, terwijl hij de stribbelende wachter beet hield.
Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd »

“Hij komt voor Noriak toch?” Nathan liet deze vraag niet klinken als een echte vraag. Het retorische klonk er in door. “Hij zal dus vast wel informatie hebben. Of deze bruikbaar is is een tweede. Dat Noriak hier niet meer is had ik al gedeeltelijk door omdat er geen wachters voor de deur stonden. Nu moeten we alleen weten waar hij wel is. Dit persoon weet dat niet anders had hij hier niet geweest maar misschien kent hij wel iemand anders die dit wel weet. Misschien Hyar?” Nathan wees naar verschillende van de slaven en maakte hen kenbaar dat ze de wacht moesten gaan houden bij de deuren. Daarna liep hij op Bakiro en de wachter af. “En? Kun je ons informatie geven?”
Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber »

De wachter keek bloednerveus. 'Euh, nee...ik denk het niet. Ik dacht dat de Meester hier was. Hyar is aangekomen. Maak me niet dood. Jullie gaan me toch niet vermoorde.' Het klonk smekend en zielig. En toen begon de wachter te huilen...

Sorry voor deze weinig inspirerende post maar ik moet gauw weer inspiratie opdoen.
Gebruikersavatar
Ysgrublaidd
Forum admin
Berichten: 5592
Lid geworden op: 20 apr 2004 12:14
Locatie: In de buurt van Dokkum
Contacteer:

Ongelezen bericht door Ysgrublaidd »

"Hou maar op met huilen, dat helpt je toch niet." Nathan boog zich over de wachter heen. "Vertel ons nu maar waar die Hyar zit. Misschien dat we je dan niet al te veel pijn doen." Nathan keek heel kort Bakiro aan en knipoogde. Hij hoopte maar dat deze de stille hint had begrepen. Nathan wilde niet dat Bakiro op het idee kwam om de wachter te doden. Nathan hield niet van geweld alleen als het voor een goede zaak was. Over de motieven van de minotaur was hij nog niet uit.
Milamber
Kosmonaut
Berichten: 755
Lid geworden op: 26 jan 2004 17:20
Locatie: Schiedam

Ongelezen bericht door Milamber »

De wachter veegde zijn tranen weg en begon hakkelend te praten. Zijn naam was Petr en hij was ook ooit slaaf geveegd. Zijn vader had toen smeergeld betaalt aan Noriak waardoor hij wachter mocht worden en een redelijk leven had. 'Ik zal jullie de weg wijzen naar Hyar...volg mij, maar wees stil.' Ze liepen ongeveer 2 minutjes rond en toen kwamen ze bij de gang waar verderop, in een kamer Hyar zat. Het verhaal dat Noriak weg was was hem waarschijnlijk al gepasseert. 'Aan het eind van de gang is zijn kamer. Ik ga weer. Als jullie me nog nodig hebben moet je maar even rondkijken, ik loop vast wel ergens rond.'
Gesloten