Voor altijd kind zijn

Het meest bekende eeuwige kind is natuurlijk Peter Pan. Wie kent hem niet, de jongen die besloot niet op te willen groeien en samen met Tinkerbell naar Neverland vloog. Daar woonde hij met de Verloren Jongens, verwikkeld in een eeuwige strijd tegen Kapitein Haak.

Het sprookje dat mensen over de hele wereld betoverde is eigenlijk een heel triest verhaal. Peter die wanhopig graag kind wil zijn, verliefd op Wendy die ook wel kind wil zijn, maar helaas al volwassen genoeg is om te beseffen dat het niet eeuwig zo kan blijven.

Kapitein Haak uit het verhaal is niet zomaar een man, hij is de volwassen Peter. En omdat volwassenen zijn en kind zijn niet goed samengaat, zullen ze altijd blijven vechten totdat de volwassen man of het kind zal sterven.

Ik ben 23, woon met mijn partner en ben zelfstandig. Ik heb een baan (de kantoorbaan die Peter zo verschrikkelijk haat) en draag de zorg voor twee katten. Een heerlijk leven, maar soms word ik er een beetje bang van. Ik merk dat naarmate ik ouder word, ik mijn dromen en fantasie begin te verliezen.

Vroeger droomde ik elke nacht levendig en fantasierijk, tegenwoordig weet ik eens per week wat er zich ’s nachts in mijn hoofd afgespeeld heeft. Voor dagdromen heb ik geen tijd meer, en weiger ik zelfs om er tijd voor vrij te maken omdat ik het nu als tijdverspilling beschouw.

Mijn fantasie is ook aangetast. Niet zo erg als bij de meeste mensen, maar verhalen die vroeger zo uit mijn duim werden gezogen moet ik nu goed uitwerken voordat ik er een duidelijk beeld bij krijg. Als ik samen met een kind met poppen speel, merk ik dat de pop voor het kind gaat leven… maar niet voor mij. Ik blijf een pop zien, een stuk plastic. Waar is mijn fantasie gebleven?

Zelfs mijn schrijven is op de schop. Grobje, het kleine meisje dat niet van schoenen houdt, zit gevangen in een Word-bestand op de computer. Vroeger wist ik precies wat er met haar ging gebeuren, tegenwoordig moet ik wachten op een vlaag van fantasie – iets dat door volwassenen inspiratie wordt genoemd.

En als die vlaag komt, dan gebruik ik hem. Totdat iemand mij verteld dat Grobje een gekke naam is. Mijn fantasie schrikt daarvan, begint aan zichzelf te twijfelen en vlucht weg. Maar ik geef niet op. Ik hoop dat mijn fantasie weer terugkomt, zodat op een dag kinderen het verhaal van Grobje zullen beleven zoals alleen een kind dat kan.

Het Peter Pan-syndroom slaat toe. In de harde realiteit van vandaag zullen veel mensen weer terugverlangen naar de tijd dat ze nog onbezorgd waren. Het enige waar je je toen druk over maakte waren de spruitjes die je moest opeten en je moeder die je naar bed stuurde terwijl je nog niet moe was.

De hele dag spelen of naar school gaan, waar leren ook een spelletje was. In de wereld van fantasie bestaan geen verzekeringen of credietcrisis.

Ik denk dat in ieder mens wel een beetje van Peter Pan zit. Het stiekeme verlangen om kind te blijven, onbezorgd te zijn en een onbegrende fantasie te hebben. We denken er vaak weemoedig aan terug, maar om die volledige onschuld terug te krijgen, is veel nodig.

Disneyland komt voor mij nog het meeste in de buurt: daar kwamen vroeger mijn dromen uit. Maar nu ik sinds jaren weer het park bezocht kwam dit besef weer volop naar boven. Nu zie ik het (kale) plafond in It’s a Small World en snap ik de mysteries van de audio-animatronics in Pirates of the Caribbean. Disneyfiguren zijn mensen in pakken en de boot van Kapitein Haak is te klein om op te varen. De volledige betovering die ik toen had, is voorgoed weg. Het Neverland waar ik altijd graag heen wilde, is voorgoed onbereikbaar.

Peter Pan, ik denk niet dat het ooit weer goed komt tussen ons. Waar was je toen ik op je zat te wachten?