Skip to Content

Zoon van de Duivel

 
Auteur
Genre
Uitgever Luitingh Fantasy
Verschenen 2009
ISBN 9789024529476
Cover

Deze recensie kan spoilers bevatten voor degenen die Profeet van de Duivel, deel 1 van deze serie, nog niet hebben gelezen.

Zoon van de Duivel is het tweede deel in de Duivelstrilogie, geschreven door Adrian Stone. Dit is een pseudoniem voor Ad van Tiggelen.

Het verhaal

Zabatha, de leider van de Cataristen is een aantal jaar geleden gevangen gezet door een jonge priester van Ava die Marak heet. Cataristen zijn aanhangers van de gewelddadige god Cataris. Zabatha wordt echter bevrijd door een jonge druïde, een vrouwelijke aanhangster van Ava. In plaats van haar te bedanken verkracht hij haar echter en ze baart een zoon. Ze noemt haar zoon Valdis. Deze zoon is al op zeer jonge leeftijd extreem machtig in de magie.

Zodra Zabatha er achter komt dat hij een magisch begaafde zoon heeft besluit hij zijn zoon te gaan zoeken en weg te halen bij zijn moeder. Hij wil hem zelf opvoeden in de orde van Cataris. De jongen lijkt voorbestemd om de opvolger van Zabatha te worden. Marak krijgt hier lucht van en besluit ook op zoek te gaan naar de jongen, zodat hij hem over kan halen om niet tot de cultus van Cataris toe te treden. Dit mislukt echter jammerlijk en Marak raakt ook nog eens zijn enige goede hand kwijt in een gevecht met de jongen. Dit levert hem de bijnaam “Viervinger” op.

Enige jaren later is er onder leiding van Zabatha en Valdis een enorme godsdienstoorlog uitgebroken. Marak besluit nog een wanhopige poging te doen om Valdis over te halen zich van de cultus van Cataris af te keren. Daarvoor zal hij echter het onneembare bolwerk van de Cataristen binnen moeten dringen.  Hij kan hiervoor een magisch artefact gebruiken, maar die werkt alleen in samenwerking met een druïde.  Hij overtuigt de druïde Tania om hem, ondanks een groot persoonlijk gevaar, te helpen.

Nog voor Marak en de druide Tania bij het bolwerk van de cataristen zijn aangekomen worden ze onderschept door Zabatha en Valdis. Valdis laat zich ook deze keer niet overtuigen. Er volgt een gevecht waarbij Valdis ongedeerd weet te ontkomen. Het is moeilijk te geloven dat dit nog goedkomt.

Conclusie

Dit boek is duidelijk een stuk minder goed dan het eerste deel. De momenten met actie zijn spaarzaam en van korte duur. Er wordt vooral veel gefilosofeerd over hoe slecht het wel niet is als godsdiensten elkaar bevechten.

De onhandige zinnen die in het eerste boek niet zo opvielen zijn hier veel vaker aanwezig. Met name de plotwendingen worden onhandig aangepakt. Het lijkt op sommige momenten wel of het verhaal op gewelddadige wijze in een richting gestuurd wordt die niet bij het natuurlijke verloop van het verhaal past. Het verhaal is niet onlogisch, maar de gebeurtenissen die de plotwendigen inluiden lijken niet helemaal op hun plek.

Op een gegeven moment gaat Marak een directe confrontatie aan met de god Cataris. Het is logisch dat het gevecht in het tweede deel van de trilogie nog niet beslecht wordt, maar de confrontatie zoals hij nu beschreven wordt is niet veel meer dan een potje keuvelen tussen twee vijanden. Dit viel me nogal tegen.

Dit deel komt over als een intermezzo tussen deel 1 en deel 3. Het verhaal zakt wat in. Gelukkig kan ik al zeggen dat dit in deel 3 wel weer goed komt. Het is dus wel belangrijk om dit deel gewoon te lezen, omdat de gebeurtenissen in dit boek het toneel zetten voor het verhaal in deel 3.

Wederom met dank aan onze gastredacteur U.W. Keyser voor zijn redigeerwerk.

 

Praat erover op ons forum!

Lees ook: