Skip to Content

Taal der Spreuken

 
Auteur
Oorspronkelijke titel Spellwright
Genre
Uitgever Luitingh Fantasy
Verschenen 2010
ISBN 9789024532476
Cover

Het verhaal

Nicodemus Kras is een jonge magier in opleiding. Hij is opvallend goed in het aanleren van magische talen, maar hij is vreselijk slecht in spellen en als hij magische manuscripten aanraakt, raken deze op mysterieuze wijze beschadigd. Op een gegeven moment komen er berichten binnen die erop wijzen dat de lang geleden in een profetie voorspelde oorlog tussen mensen en demonen op het punt van uitbarsten staat. De demonen zijn van plan (het vernietigen van) taal als wapen te gebruiken. Nicodemus lijkt verbonden met de profetie maar hoe kan hij ooit een belangrijke rol spelen, met zijn afwijking die ervoor zorgt dat hij magische spreuken slecht kan spellen en waarmee hij steeds spreuken van anderen vernietigt?

Tot overmaat van ramp krijgt Nicodemus het aan de stok met een geheimzinnige magier van buiten de academie die hem bedreigt en hem een aantal moorden in de schoenen probeert te schuiven. Hoe zal hij zich hier tegen verweren?

Conclusie

Het eerste dat opvalt in het boek, is het originele magiesysteem dat gebruikt wordt. Magiers kunnen zinnen die bestaan uit magische tekst met behulp van hun armspieren vaste vorm geven en hiermee allerlei  effecten creëren. Taalbeheersing is in dit boek dan ook van levensbelang. Dit is een heel ander soort magie dan je normaal gesproken in fantasyboeken tegen komt.

Na een korte introductie van de karakters wordt al snel de profetie zelf geïntroduceerd. De eerste informatie die je over de profetie krijgt wordt echter te snel over de lezer uitgestort. In eerste instantie lijkt het alsof de schrijver niet goed over de theorie achter zijn verhaal heeft nagedacht. Hoofdpersonen nemen ook al vrij snel drastische beslissingen op basis van een redenatie die gebaseerd is op weinig meer dan gevoelens. Ze willen te graag dat bepaalde dingen waar zijn en doen daarom vrij ondoordachte dingen. Later, als er meer over de profetie bekend wordt, blijkt echter dat er wel degelijk over nagedacht is en dat de theorie best ingenieus in elkaar zit. Persoonlijk vergaf ik de schrijver de wat onhandige start algauw.

Het boek bevat vooral veel actie. Toch is de noodzaak van de meeste acties wel goed onderbouwd. Het boek is in ieder geval spannend van begin tot einde en dat maakt het leuk om te lezen. Tel daarbij de originele invalshoek op (taal is de basis van alles wat er in het boek gebeurt) en je krijgt een heel interessant boek, waar ik erg enthousiast over was.

Dat de schrijver een fascinatie voor taal heeft is overigens niet zo vreemd. Hij heeft zelf een ernstige vorm van dyslexie en heeft zijn hele leven moeten worstelen met taal. Ondanks alles wilde hij toch graag schrijver worden en dat is hem zo te zien gelukt.

 

Praat erover op ons forum!

Lees ook: