Skip to Content

Max (en de Wild Things)

 
Auteur
Oorspronkelijke titel The Wild Things
Genre
Uitgever Lebowski
Verschenen 2010
ISBN 9789048802678
Cover

Een klassiek prentenboek voor kinderen van een andere auteur omzetten naar een roman. Het is een gewaagde stap, maar Dave Eggers draait er blijkbaar zijn handen niet voor om. Want met Max (en de Wild Things) zet hij een roman neer die geïnspireerd is op Maurice Sendaks Where The Wild Things Are (Max en de Maximonsters).

Max

Het hoofdkarakter in Max (en the Wild Things) is de jeugdige achtjarige jongen Max. Een kind vol energie en fantasie. Thuis voelt hij zich verwaarloosd. Zijn vader is er vandoor gegaan, zijn moeder trekt voornamelijk op met haar nieuwe vriend en zijn tienerzus leeft in haar puberjaren en vind haar kleine broertje tegenwoordig maar lastig.

Max probeert daarom steeds de aandacht te trekken, wat nog wel eens wil resulteren in agressief gedrag. En die agressie wordt natuurlijk afgestraft. Tijd dus voor Max om  weg te lopen.

Zo belandt Max op een eiland waar vreemde wezens leven: de Wild Things, wezens die hem wel aandacht schenken. Maar langzaam ontdekt Max dat er dat die vorm van aandacht niet is wat hij zoekt. Uiteindelijk ontdekt hij dat het leven thuis zo gek nog niet was.

Uitrekken

Als je bedenkt dat het originele prentenboek maar enkele  korte regels bevat, kun je wel nagaan dat Eggers flink met zijn eigen fantasie op de loop moest gaan om er een 239 bladzijden omvattend boek van te maken.

Hij zet de karakters prachtig neer en weet de verhalen tot leven te brengen. Hieruit kun je opmaken dat Eggers hart heeft voor het werk van Sendak. Daarnaast weet Eggers het verhaal nog steeds luchtig leesbaar te houden, waardoor het lekker wegleest.

Door dit boek ben ik wel erg benieuwd naar het originele prentenboek van Sendak. Voornamelijk om te achterhalen of deze romanversie een meerwaarde heeft. De meerwaarde van het origineel lijkt me de prenten gemaakt door Sendak, die in deze versie totaal afwezig zijn. Al vermoed ik dat Eggers de gaten tussen de prenten meer opvult dan Sendak kon in zijn gekozen vorm.

Zijn er dan geen minpunten? Toch wel. De karakters van de Wild Things zijn redelijk vlak en uitwisselbaar. Vermoedelijk omdat Eggers hier zijn fantasie niet te ver wilde laten doorschieten, om ervoor te zorgen dat mensen die het origineel in hun jeugd hadden gelezen hun zelf gevormde beeld konden behouden.

De enige tekeningen in deze versie zijn dan ook tekeningen van de zeven Wild Things. Wanneer Max er één ontmoet, staat er een illustratie bij. Aan de ene kant een logische keuze, aan de andere kant was het steeds zoeken naar die pagina's wanneer het wat onduidelijk was over welke Wild Thing het op dat moment ging.

Conclusie

Max (en de Wild Things) is geïnspireerd op een prentenboek voor kinderen en dit is ook duidelijk merkbaar. Hoofdkarakter is een kind en de tekst is luchtig gehouden. De vraag is of deze roman versie meerwaarde heeft naast het veel zeggende (met weinig woorden) origineel. Los daarvan is het een leuk tussendoortje je bovendien gerust aan kinderen kunt voorlezen.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: