Skip to Content

Kushiel's Scion

 
Auteur
Serie Imriel-trilogie
Genre
Uitgever Warner Books
Verschenen 2006
ISBN 9780446500029
Cover

Kushiels Scion pakt de draad op waar zijn voorganger hem liet liggen. Het verhaal speelt zich een aantal jaren na het einde van de gebeurtenissen in Kushiels Werktuig af. Ditmaal wordt het verhaal niet verteld vanuit Phèdre, maar vanuit Imriel, de geadopteerde zoon van Phèdre en Joscelin. Dit is zeker even wennen.

Het boek is niet helemaal zelfstandig leesbaar. Het zal veel moeite kosten het verhaal op te pakken als je niet tenminste eerst Kushiels Werktuig hebt gelezen.

Verder wil ik eerst even kwijt dat de schrijfstijl geweldig is. De zinnen zijn af en toe zo prachtig dat ik er zelfs een ontroerd gevoel bij kreeg. Ik ben bang dat in de vertaling van de vorige boeken veel van deze pracht verloren is gegaan. Een vertaling van dit deel staat overigens niet in de planning.

Het verhaal is echter wel een stuk minder opwindend dan die van de vorige boeken. Waar Phèdre van het ene waanzinnige avontuur in het andere terecht komt, beleeft Imriel pas in de tweede helft van het boek een avontuur. De eerste helft gaat voornamelijk over de puberteit van Imriel. Het boek begint als Imriel ongeveer 14 jaar is.

In tegenstelling tot Phèdre draagt Imriel de gebeurtenissen uit Kushiëls Werktuig niet zo moedig. Hij heeft de grootste moeite om met zijn verleden en vooral met zijn afkomst om te gaan. Hoewel ik zelf waarschijnlijk niet veel beter zou reageren, irriteerde deze slappe houding mij in eerste instantie wel. Het is niet wat je wilt horen van de hoofdpersoon van een boek, zeker niet nadat je Phèdre gewend bent. Maar Imriel is in het begin van het boek nog erg jong.

Naarmate Imriel volwassener wordt, gaat hij ook beter met de gebeurtenissen in zijn leven om en wordt hij een stuk minder kinderachtig. Ik weet niet zeker of het verhaal niet beter gewoon had kunnen starten op het moment dat hij achttien was. Er zal wel een reden achter het behandelen van zijn puberteit zitten, maar had het niet gemist als Carey het had weggelaten.

Het verhaal had ook wel wat vlotter verteld mogen worden. Dan was het boek niet 750 pagina’s dik geweest. We zijn als fantasyliefhebbers wel wat gewend, maar toch is dit boek behoorlijk aan de maat.

Bovendien raakte het verhaal me minder dan dat van de eerdere boeken. Jacqueline Carey heeft zelf al eens toegegeven dat het gekunsteld overkomt om als vrouw vanuit de ik-vorm over een man te schrijven en ik ben dat (in dit geval) met haar eens.

Ondanks deze bezwaren is het geen slecht boek. Ik heb me er beslist mee vermaakt. Zeker als je al fan van Jacqueline Carey bent, raad ik je dit boek aan!

Praat erover op ons forum!

Lees ook: