Skip to Content

Kleurenblind

 
Auteur
Genre
Uitgever Kramat
Verschenen 2009
ISBN 907955211
Cover

Twee voor de prijs van één. Dat gaat wel op voor de bundel Kleurenblind. Want Nico De Braeckeleer en Kees Krick verzorgen elk een verhaal in dit 208 pagina’s tellende boek. Beide verhalen zijn geïnspireerd op Japanse suspensefilms en vallen daarom in de categorie thriller.

Helrood

In Helrood vertelt Nico De Braeckeleer het verhaal van Kirsten. Een aan het conservatorium afgestudeerde componiste die zich in stilte terugtrekt, met als doel vijf volwaardige muziekstukken te componeren op haar piano. Echter, zoals het de meeste thrillers betaamt, loopt alles anders dan Kirsten in eerste instantie voor ogen had.

In het gebouw, waar Kirsten in haar eentje de rust zoekt die ze nodig heeft, bevinden zich ook andere entiteiten. En deze hebben zo hun eigen planning.

Sepia

Kees Krick brengt ons met Sepia het verhaal van John. Een freelance fotograaf, wiens vrouw is overleden in een ongeluk en die verschillende opdrachten aanpakt om zichzelf en zijn zoon Ruben te kunnen onderhouden.

Op het moment dat Johns fotocamera kapot gaat en deze zijn oude fotocamera weer te voorschijn haalt, gebeuren er verschillende ongelukken. Door langzaam maar zeker terug te grijpen in zijn verleden ontdekt John waardoor de ongelukken ontstaan.

Oordeel

Het eerste verhaal Helrood geeft het boek een traag begin. De auteur schotelt de lezer namelijk flink wat clichés voor. Meisje alleen, groot leeg gebouw met een geschiedenis, entiteiten die niet lief zijn en woorden die zomaar op bijvoorbeeld wanden ontstaan en weer verdwijnen. Een lange tijd wordt er dan ook niet echt iets nieuws voorgedragen. Pas op het einde is er een sprankje hoop aangaande het verhaal. Want de twist in het verhaal is wel redelijk goed verzonnen. Persoonlijk vond ik het echter allemaal net iets te lang duren en dat vond ik wel erg jammer. Want de schrijfstijl van Nico De Braekeleer is prima te pruimen, al ben ik zelf niet zo’n fan van de ik-vorm en ook niet zo van dat ongevoelige erotiek er doorheen. Misschien dat de schrijver het grootste deel juist zo plat heeft gehouden om het contrast met het einde te vergroten. Toch vraag ik me af of deze manier niet veel lezers al voor het einde laat afhaken.

Alles bij elkaar genomen wordt de bundel daardoor pas echt aantrekkelijk vlak voor het tweede verhaal. En dan zit je toch al bijna op de helft. Het verhaal van Kees Krick wist mij in ieder geval zeer te boeien. Goed, ook hier is gebruik gemaakt van een cliché, namelijk een voorwerp dat voor problemen zorgt. Toch weet de auteur er een interessante eigen draai aan te geven. Ook hier is de schrijfstijl prima. Krick maakt geen gebruik van de ik-vorm en hierdoor komt het verhaal wat variabeler en complexer over. Als lezer kreeg ik echt het gevoel dat er meer gebeurde dan in Helrood, al kan ik niet met zekerheid zeggen dat dit ook daadwerkelijk het geval is. Het verhaal was wat voller, wat levendiger. En kwam daardoor realistischer over en gaf meer spanning aan en dat is toch belangrijk bij een thriller.

Conclusie

Voor hen die het niet uitmaakt dat er clichés worden gebruikt, is dit boek echt een aanrader. Beide schrijvers weten hun verhaal op een eigen manier te brengen en tevens een eigen twist eraan te geven.

Ben je echter een lezer die verrast wil worden, bedenk dan goed of de huidige verkoopprijs de aankoop waard is. De eerste helft biedt namelijk niet veel nieuws, het tweede daarentegen kan de keuze van aanschaf positief beïnvloeden.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: