Skip to Content

Droombeeld

 
Auteur
Serie De Fantasiejagers
Genre
Uitgever Kramat
Verschenen 2011
ISBN 9789079552481
Cover

De eerdere delen van de Fantasiejagers werden per nieuw deel steeds beter. Dit schept hoge verwachtingen van Droombeeld, maar weet Mel Hartman dit ook waar te maken?

Emotie

Ik ga nu niet weer een verhaal ophangen aangaande de twee werelden die een rol spelen in de Fantasiejagers serie. Hiervoor kun je beter één van de vorige recensies lezen of beter nog, aan de serie zelf beginnen. Ik ga er nu van uit dat als jullie deze recensie lezen, jullie al de vorige delen hebben gelezen en dus weten hoe het zit met Ratiowereld en Emowereld.

Wat mij opviel was dat Hartman in dit deel vooral de nadruk legt op het leven op Emowereld. Dit komt voornamelijk door het feit dat de hoofdkarakters ondertussen op Emowereld wonen. Persoonlijk vind ik dit erg jammer. Hierdoor zorgt Hartman ervoor dat het contrast tussen de beide werelden in het verhaal nihil is geworden. Nu snap ik dat het moeilijk is om continu vernieuwend te zijn op dat gebied en dat je op Emowereld nu eenmaal makkelijker je creativiteit kunt loslaten dan op Ratiowereld. Toch mis ik persoonlijk het duistere emotieloze land binnen het verhaal. Het eerdere Ying-Yang effect is enigszins weg in dit nieuwe deel.

Aan de andere kant legt Hartman in dit deel meer de nadruk op de emoties van de afzonderlijke karakters. Waar het in eerdere delen vooral ging om het doen en laten van de gehele groep, worden de karakters nu veelal individueel aan het werk gezet. Als lezer krijg je hierdoor meer inzicht in de verschillende karakters en er lopen hierdoor meerdere verhaallijnen door elkaar. Het is dus niet meer zo dat de hoofdpersonen een probleem voorgeschoteld krijgen en er als één detective-groep tegenaan gaan.

Probleem

Oké, er is nog steeds een probleem om op te lossen, maar het probleem is wat genuanceerder dan standaard veldwerk. De karakters groeien er dit keer meer naar toe. Er doen zich dingen voor bij de afzonderlijke karakters en op de verschillende werelden en pas veel later wordt dat aan elkaar gekoppeld doordat er op één of andere manier een gezamenlijke noemer blijkt te zijn die voor dit alles zorgt.

Op zich een verfrissende manier om de serie een nieuwe wending te geven. En toch knaagt er ergens diep in mij het gevoel dat het nog niet helemaal lekker loopt. Dat Mel Hartman deze manier van vertellen nog niet helemaal in de vingers heeft.

Zo wordt het verhaal nogal uitgerekt totdat de karakters de gebeurtenissen aan elkaar koppelen. Enkele zaken worden meerdere keren naar voren gebracht, waardoor je als lezer op een gegeven moment iets hebt van: Ja, dat weet ik nu wel. Dit maakt het boek een stuk minder vlot dan de eerdere delen. Het verhaal bevat dus weinig vaart. Uiteindelijk verwacht je dan als lezer dat het verhaal richting een grande finale gaat. Maar persoonlijk vond ik het einde, in tegenstelling tot mijn verwachting, wat zwak.

Het einde geeft wel een kijkje in het karakter van Kate. Maar of je hier als lezer blij van wordt is een tweede. Kate was altijd al wel een interessant karakter, met vele mogelijkheden. Hier komen echter opeens nog een aantal grote mogelijkheden bovenop. In de wereld van de Role Playing Games zou een dergelijk karakter al snel worden gezien als een power-player. Ik hoop dan ook echt dat Hartman in toekomstige delen de balans weet te bewaren. Want met macht komt grote verantwoordelijkheid.

Conclusie

Met Droombeeld is Mel Hartman een nieuwe weg in geslagen wat betreft de Fantasiejagers. Op zich erg verfrissend, maar Hartman lijkt haar draai er nog niet helemaal in te hebben gevonden. Dit in combinatie met het wat zwakke einde brengt mij tot de conclusie dat dit deel minder sterk is dan het vorige. Dit is helemaal niet erg, want het vorige deel was al erg sterk. Voor de compleetheid zouden fans van de serie dit deel zeker moeten lezen, want ik vermoed dat het volgende deel hierop verder zal borduren. Hopelijk weet Hartman in dat deel wel de balans te behouden.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: