Skip to Content

Drood

 
Auteur
Genre
Uitgever De vliegende Hollander
Verschenen 2009
ISBN 9049500218
Cover

De meesten van ons kennen Dan Simmons van de SF-reeks Hyperion. Na Hyperion heeft Dan Simmons echter ook andere typen boeken geschreven zoals horror en suspense. Drood is een mix van deze twee.

Fictieve Charles Dickens

Zo’n 125 jaar na de dood van Charles Dickens wordt een manuscript ontsloten dat is geschreven door Wilkie Collins. Wilkie is een vriend van Charles Dickens, ook al wordt deze vriendschap later ondermijnd door jaloezie en competitie en gaat Wilkie Dickens gaandeweg steeds meer haten.

Wilkie is de ik-persoon in dit boek, geschreven in de eerste persoon. Hij schrijft een soort biografie over de laatste jaren van Charles Dickens. De meeste gebeurtenissen zijn echter fictief en zijn hoogstwaarschijnlijk nooit echt in het leven van Charles Dickens voorgekomen.

Wat is werkelijkheid?

Wilkie verhaalt vooral over de ontmoeting tussen Charles Dickens en een mysterieuze man die Drood heet. Deze vindt plaats na een treinongeluk waar beide bij betrokken waren. Drood wordt omgeven door mysteriën, maar hij lijkt iets te maken te hebben met een cultus die werkt met magie die onttrokken wordt aan de oude Egyptische goden.

Het mysterie van Drood wordt nooit helemaal opgelost, het wordt aan de fantasie van de lezer overgelaten wat er waar is van het verhaal. En over de waarheid rijzen steeds meer twijfels omdat Wilkie, naarmate zijn verhaal vordert, steeds zwaarder verslaafd raakt aan opium en waandenkbeelden krijgt.

Ouderwets spannend

Simmons vertelt in ouderwetse bewoordingen. Niet zonder reden, want het gaat zogenaamd om een manuscript van zo’n 125 tot 150 jaar oud. In het begin moet je hier als lezer misschien erg aan wennen, maar dat is zo voorbij.

Het verhaal komt traag op gang en lijkt in eerste instantie niet erg boeiend. Na zo’n 120 bladzijden begint het echter steeds spannender te worden. Het mysterie en de spanning groeien geleidelijk.

Het is dan ook erg jammer dat het verhaal na 750 pagina’s eindigt in een open einde en de lezer zelf maar moet bepalen wat waar is en wat niet. Dit is op zich niet erg, maar als je eenmaal 650 pagina’s gelezen hebt, wil je toch graag iets meer duidelijkheid.

De ik-figuur Wilkie raakt steeds meer verslaafd aan opium en krijgt steeds meer medelijden met zichzelf. Ook groeit zijn haat voor Charles Dickens steeds meer. Aan de ene kant verhoogt de zielige staat van Wilkie de spanning (welke observaties zijn waar en welke worden door opium veroorzaakt?) maar aan de andere kant begint zijn zelfmedelijden en hardnekkige opiumgebruik op een gegeven moment te irriteren.

Niet voorgekauwd

Dit betekent zeker niet dat het boek niet de moeite waard is om te lezen. De manier waarop de spanning oploopt en de onvoorspelbaarheid van het verhaal maken het boek zeer interessant. Het feit dat niet alles wordt voorgekauwd en de lezer zijn fantasie mag gebruiken om bepaalde dingen te interpreteren kan voor sommigen een nadeel zijn, maar voor sommigen ook een voordeel. Nadat het moeizaam op gang komende begingedeelte voorbij is, boeit het verhaal ook zeer. Als je tijd genoeg hebt om dit vrij dikke boek van 750 pagina’s te lezen, zou ik het zeker eens proberen.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: