Skip to Content

Doodsnood

 
Auteur
Serie Dresden dossiers
Oorspronkelijke titel Grave Peril
Genre
Uitgever De Vliegende Hollander
Verschenen 2010
ISBN 9789049500085
Cover

De Gouden Gids tovenaar Harry Dresden is weer terug, maar in hoeveel doodsnood verkeert Harry Dresden ditmaal?

Nog steeds geen Sherlock Holmes

Dresden is dan wel een soort privé detective, die daarnaast ook nog af en toe als consultant werkt voor de politie, maar echt bijster intelligent gaat hij niet te werk. Nee, zijn werkwijze is eerder grof. In plaats van de dingen goed te analyseren, springt Dresden er liever tussen en hoopt ondertussen op het beste.

Ook in Doodsnood komt Dresden hierdoor van de ene ellendige situatie in de andere. En tja, zijn werk is door de magische kant van zijn vakgebied toch wat gevaarlijker dan dat van de heer Holmes. Gelukkig voor Dresden denkt hij in dit derde deel wel iets meer na, echter maar net genoeg om niet helemaal dood te gaan.

Ditmaal krijgt Dresden in zijn onderzoek te maken met geesten, een zooi vampieren en een fee met een stel hellehonden. Gelukkig krijgt hij in het grootste deel van het boek hulp van zijn goede vriend Michael, een ridder van het kruis, die met behulp van zijn zwaard Amoracchius Dresden zo nu en dan behoorlijk weet te redden. Michael is een nieuw karakter, al zou je dat niet zeggen als je dit boek los zou lezen. Want Michael wordt niet echt geïntroduceerd, maar is er gewoon. Goed, ze schijnen enkele maanden voor het begin van het verhaal samen een klus te hebben geklaard, maar dat verhaal wordt in eerdere boeken niet verteld.

Trage start

Voor mijn gevoel kwam dit derde boek niet echt vlot op gang. Daar waar Dresden in het vorige boek van het ene zware gevecht in het andere belande, belandt hij nu meer van het ene gesprek in het ander. De enkele keren dat er een gevecht is in het begin van het verhaal is Michael uiteindelijk degene die het afmaakt of zijn de gevechten niet echt boeiend.

De intriges zijn dit keer wel iets sterker, al heb je deze als lezer sneller door dan onze detective. Ook de variatie in karakters is wat kleurrijker dan het vorige boek, waarin er voornamelijk verschillende (weer)wolven waren. Daarnaast voelen bepaalde aspecten binnen het verhaal wat duisterder aan en dat geeft dit boek toch een bepaald soort spanning.

Persoonlijk ben ik er nog steeds niet echt uit welk boek ik nou beter vind. Het eerste is echt een detective verhaal met magische kantjes om de wereld van Dresden te leren kennen. Het tweede boek is meer een actieverhaal waar redelijk veel in gebeurde en dat nooit echt afzwakte. Dit derde deel biedt minder actie, maar is wel wat duisterder en weer iets meer richting de detective kant, wat bij elkaar toch wel intrigeert.

Conclusie

Wederom weet Jim Butcher een mix te maken die naar meer smaakt. Het komt wat traag op gang, maar de intriges en de duistere sfeer maken het boek de moeite waard om te lezen.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: