Skip to Content

Destroyermen: Into the Storm

 
Auteur
Serie Destroyermen
Genre
Uitgever RoC
Verschenen 2009
ISBN 9780451462374
Cover

Destroyermen: Into the Storm is het eerste deel uit een serie over de zogenaamde destroyermen. De destroyermen zijn de bemanning van een gevechtsschip dat aanvankelijk tegen de Japanners vocht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het boek is geschreven door Taylor Anderson, die naast schrijver ook een munitie- en wapenexpert is.

Het boek begint midden in een zeeslag tegen de Japanners. De schepen van de destroyermen, de USS Walker en zijn zusterschip de Mahan, zijn op de vlucht voor een enorm Japans schip. Ze duiken een vreemde wolk binnen in de hoop hiermee de Japanners te verwarren. Hun ontsteltenis is echter groot als blijkt dat zich achter de wolk een andere dimensie van deze wereld bevindt.

De topografie van deze dimensie is hetzelfde als die van onze wereld, maar er wonen onder andere dinosauriërs. Ook wonen er twee geëvolueerde mensenrassen. Het ene is vredelievend en een soort katachtige op twee benen. Het andere is lijkt op een enorme hagedis en gebruikt de katachtigen het liefst als voedsel.

Uiteindelijk besluiten de destroyermen de katachtigen te helpen in hun strijd tegen de kwaadaardige hagedismensen. Zo leren ze de katachtigen vechttechnieken en maken primitieve vuurwapens voor ze. In de technologieloze wereld waarin ze terecht zijn gekomen maakt een vuurwapen al snel groot verschil.

Er zijn twee momenten in het boek waarop de actie van de bladzijden afdruipt. In het begin de zeeslag tegen de Japanners en aan het eind een gevecht tegen de hagedismensen. Het tussengedeelte is echter een van de saaiste stukken tekst die ik ooit gelezen heb.

Het tussengedeelte begint met een lang verhaal over hoe wanhopig de destroyermen wel niet zijn over het feit dat ze niet meer naar huis kunnen. Vervolgens maken ze contact met de katachtigen en begint een lange reeks diplomatieke gesprekken die mij helaas niet konden boeien. Pas tegen het einde van het boek, wanneer eindelijk echte afspraken uit de gesprekken voortvloeien, werd het weer wat interessanter voor mij.

De schrijfstijl beviel me helaas ook niet erg. Het boek is simpelweg niet vlot genoeg geschreven om er lekker doorheen te lezen. Het taalgebruik komt enigszins vreemd over. Er worden woorden gebruikt die volgens mij in modern Engels niet vaak voorkomen. Nu speelt het verhaal wel 60 jaar geleden, maar toch stoorde mij dit enorm.

De hoofdstukken zijn lang en bestaan uit niet bepaald korte alinea’s. De lezer krijgt dus nauwelijks de tijd om even bij te komen van de moeilijk leesbare taal.

Helaas moet ik concluderen dat dit boek mij niet goed is bevallen. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die wel geïnteresseerd zijn in dit verhaal. Met name mensen met interesse in gevechtstechnieken. Voor de gemiddelde lezer zal dit boek echter al gauw te technisch zijn en voor mensen die het Engels niet goed beheersen zal het ook gewoon te moeilijk om te lezen zijn. Dit boek is naar mijn mening geen aanrader.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: