Skip to Content

De samenzwering van Calaspia

 
Auteur
Co-auteur
Serie De Saga van de Waanzin
Oorspronkelijke titel Conspiracy of Calaspia
Genre
Uitgever WB*Fantasy
Verschenen 2010
ISBN 9789028423411
Cover

De samenzwering van Calaspia is het fantasy debuut van de tweeling Guptara. Zij waren in hun jeugd al bezig met het vormen van de wereld Calaspia.

Goed volk

In De samenzwering van Calaspia, het eerste boek van de fantasyreeks De sage van de Waanzin, wordt het vredige leven van Bryn Bellyset op brute wijze verstoord als zijn dorp wordt vernietigd door afgrijselijke monsters. Waarom is Bryns volk, de goedaardige Barue die de emoties van anderen aanvoelen zoals wij een gezicht herkennen, aangevallen terwijl er vrede heerst in het rijk Calaspia? Welke vijand zit er achter de samenzwering die zich langzaam maar zeker ontvouwt? Bryn weet het antwoord op deze vragen niet, maar hij weet wel dat hij alles zal doen om Calaspia te behoeden voor nog meer verschrikkingen.

Dit is een nobel streven voor een 16-jarige Barue. Op zijn avontuur reist hij niet alleen. Enkele andere Barue vergezellen hem en onderweg komen ze ook anderen tegen, zoals de Dwerg Galar, de Nefelim Wafrudnir en de Plimp Kik-Eritee.

Lang

De reis die Bryn en zijn vrienden maken is lang en kwam, bij mij, jammer genoeg over als langdradig. Het begin is kort samen te vatten als: Gevangenschap – ontsnapping – achtervolging en dat wordt dan ongeveer drie keer herhaald. Daarna zijn ze redelijk lang bezig om hun verhaal te doen in de hoofdstad en om de mensen daar ervan te overtuigen dat er hulp nodig is. Vervolgens wordt al hun moeite weer teniet gedaan door de samenzwering. In dit gedeelte van het boek krijg je als lezer ook heel veel geschiedenislessen op je bord over de wereld Calaspia. De Guptara broers gaan daar iets te gedetailleerd op in, wat de snelheid heel erg uit het verhaal haalt. Gelukkig wordt er tussendoor ook nog het verhaal verteld over de reis van een tweede groep. Hierdoor wordt het geheel tenminste een stukje minder langdradig.

De auteurs proberen natuurlijk een basis te leggen voor de toekomstige boeken en zijn al erg lang bezig met het opbouwen van de wereld, maar toch moet een eerste boek er ook voor zorgen dat je als lezer geprikkeld wordt om verder te lezen. Als je al moeizaam door het eerste deel heen komt dan wordt je niet echt enthousiast gemaakt voor vervolgdelen.

Tolkien of Goodkind?

Als je het vorige gedeelte hebt gelezen dan zul je wel denken: vast geen van beide. En dan zit je er niet ver vanaf. De tweeling gebruikt echter wel redelijk veel standaardelementen die binnen het fantasy genre zijn neergezet.

Te beginnen met de landkaart. De goede mensen komen uit het westen, de slechte plek ligt in het zuidoosten en is ten noorden ervan omringd door wachttorens om de vijand in de gaten te kunnen houden. In het noorden ligt een bergketen en het land wordt verder ook opgedeeld door twee verticale bergketens. De hoofdstad ligt gecentreerd en is gelegen op een eiland in een meer. Dit komt de fantasy fan wel bekend voor neem ik aan.

Ook het verhaal is niet heel erg creatief. Dorpsmensen krijgen te maken met de vijand en trekken naar de hoofdstad om hulp te vragen en onderweg ontdekken ze dat ze zelf ook over bepaalde vaardigheden beschikken. In de meeste gevallen zou dit het eerste gedeelte van een eerste boek in een serie zijn. Daarna zou het gevolgd worden door een interessanter deel, wat de lezer meer in het toekomstige verhaal trekt. Maar de broertjes dachten daar anders over. Het eerste boek gaat hier eigenlijk alleen maar over. Dus als lezer moet je dan echt in het achterhoofd houden dat deel twee hopelijk wel het interessante deel levert.

De tweeling is ook niet vies van het gebruik van verschillende rassen. Een Dwerg is gelukkig een standaard Dwerg. De Nefelim zijn grote mensen die meer overkomen als een soort van Elfen. En daarnaast kom je als lezer in aanraking met de Plimpen, een ras dat wel als origineel gezien kan worden, het zijn namelijk een soort apen met intelligentie en een gave waardoor ze herinneringen kunnen delen. Daarnaast zijn er de Barue, kleine mensen. Het is dat ze geen haar op hun voeten hebben, anders zou je zweren dat het Hobbits waren. Of dit alles genoeg is om interessant te blijven is maar de vraag. Echt heel verbijsterend komt het namelijk niet over.

Oordeel

Misschien is het mijn eigen fout, maar ik had meer verwacht van dit boek. Het telt 495 pagina’s met goed gevulde bladzijden. Binnen het fantasy genre is dit qua dikte een gemiddeld boek. De auteurs hadden dus genoeg ruimte om een interessant verhaal neer te pennen. Toch moest ik me er doorheen worstelen, omdat het heel erg langdradig is. Voornamelijk omdat er amper spannende/originele stukken tussen zitten. Als fantasyfan hebben de meesten het vast al wel een keer eerder gelezen, maar dan korter en gevolgd door een aantrekkelijker gedeelte.

Jammer, want de wereld van Calaspia heeft best mogelijkheden. Zelfs al is de wereld zelf wat te standaard opgebouwd, er zitten wel wat creatieve onderdelen in. Andere auteurs weten met die ingrediënten zeer geslaagde boeken te schrijven, de mogelijkheid bestaat dus.

Nu geef ik de gebroeders Guptara nog de voordeel van de twijfel, met in het achterhoofd dat dit een verhaal is dat ze al vanaf hun jeugd aan het opzetten zijn en dat er misschien nog wat kinderlijke onderdelen in zijn blijven hangen. En met het idee dat dit een eerste boek is van een serie en het gezien kan worden als een soort inleiding. Hopelijk is het tweede boek dus een verademing om te lezen na dit deel.

Conclusie

Twee hoeft niet beter te zijn dan één, zo blijkt. De Guptara broers hebben met zijn tweeën een aardige wereld weten op te zetten die zich behoorlijk houdt aan de al gezette fantasy standaarden. Niks mis mee, maar ze blijven nogal stoffig in hun schrijven. Echt spannend en interessant wordt dit eerste deel niet. Het biedt echter wel een basis voor interessante vervolgdelen, dus hopelijk weten de broers er in de toekomst meer van te maken.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: