Skip to Content

De Fantasiejagers

 
Auteur
Serie De Fantasiejagers
Genre
Uitgever Kramat
Verschenen 2007
ISBN 9789075212761
Cover

De Fantasiejagers is het eerste boek van Mel Hartman dat door uitgeverij Kramat is uitgegeven. Daarvoor heeft Mel Hartman nog drie boeken uitgebracht, maar zover ik begrepen heb zou ze die het liefst allemaal verbranden. De Fantasiejagers is tevens het eerste deel en dunste van de serie. Het beslaat niet meer dan 188 bladzijden. 

Twee werelden, twee verhalen
In De Fantasiejagers komen twee werelden naar voren. Ratiowereld en Emowereld. Ratiowereld: een wereld zoals de onze, maar dan in de toekomst. Een wereld waar gevoelens naar de achtergrond zijn gedrukt en waar technologie hoogtij viert.

Emowereld: een wereld die tegengesteld is aan Ratiowereld. Het is de droomwereld van Ratiowereld, waar gevoelens juist zeer belangrijk zijn en technologie onbelangrijk.

In vroeger tijden konden de mensen van Ratiowereld alleen op Emowereld komen in hun dromen. De bewoners van Emowereld konden ook op Ratiowereld komen, maar hoe ze dit deden, heb ik niet kunnen achterhalen.

Ten tijde van deze twee verhalen kunnen de bewoners van beide werelden op de andere wereld komen via het Portaal. Doordat deze mogelijkheid van reizen tussen beide werelden consequenties heeft, zijn er verschillende groepen gevormd onder de naam Fantasiejagers. Eén van die groepen heeft de eer om een Emowerelder in zijn midden te hebben en dat is nu net de groep die in het boek gevolgd wordt.

Naast deze indeling van twee werelden is het boek ook verdeeld in twee hoofdverhalen. Het eerste verhaal speelt zich voornamelijk af in Ratiowereld. Er gebeuren namelijk wat rare dingen in Ratiowereld en vermoedelijk ligt de oorzaak bij de aanwezigheid van wezens uit Emowereld. Het is aan de groep Fantasiejagers om de precieze oorzaak uit te zoeken en te elimineren.

Het tweede verhaal speelt zich voornamelijk af op Emowereld. Er is namelijk een drug naar Emowereld gekomen die er voor zorgt dat de bewoners, die normaal niet konden dromen, nu wel kunnen dromen. Dit zorgt voor nare toestanden en dat moet opgelost worden.

Fantasievangers?
Tijdens het lezen van het boek valt sterk op dat de groep, vooral in het begin, de Fantasievangers wordt genoemd. Later in het boek wordt sporadisch de naam Fantasiejagers gebruikt. Op zich raar, als de titel van het boek ook de naam Fantasiejagers bevat. Nergens wordt uitgelegd waar het verschil vandaan komt en dus heb ik Mel Hartman de vraag gesteld hoe dit nou zit.

De reden hiervoor is dat het boek in eerste instantie bestond uit twee typoscripten, namelijk ‘Emowereld’ en ‘Ratiowereld’. Wat dus ook de twee verschillende hoofdverhalen in het boek verklaart. Omdat Mel Hartman een debutant was, wilde de uitgeverij het uitgeven van twee boeken niet riskeren en dus werd er een editor opgezet. Deze moest van de twee boeken één boek maken. Hierdoor is er in beide verhalen geknipt.

De oorspronkelijke titel die Hartman aan de groep had gegeven was fantasievangers. De editor vond Fantasiejagers echter geschikter, maar heeft dit niet consequent doorgevoerd. Waardoor het gebruik van Fantasievangers nog steeds grotendeels aanwezig is in het boek. Het is de bedoeling dat deze fout bij toekomstige herdrukken eruit wordt gehaald.

Een dergelijk verhaal zet je wel aan het denken over wat er nu allemaal geknipt is uit de verhalen. En of er ooit een soort van 'author's cut' zal uitkomen. Waarin alle oorspronkelijke ideeën naar voren komen. Of zou Mel Hartman de geknipte ideeën gewoon in latere boeken gebruiken?

Daarnaast vraag ik me af of het een slimme zet is geweest van de uitgeverij, al zal het op dat moment bedrijfskundig een prima zet zijn geweest. Het boek geeft namelijk nu een slechtere indruk dan nodig was geweest en dat heeft misschien lezers van het eerste deel afgeschrikt om de rest van de serie te lezen. En dat zou jammer zijn, aangezien de vervolg delen erg goed zijn.

Oordeel
Het bovenstaande vind ik persoonlijk best een slordige fout. Echter, als je je daar niet al te druk om maakt geeft het boek al een goede indruk van de capaciteiten van Mel Hartman. Wat ze doet is twee goede verhalen neerzetten, met prima uitgewerkte karakters die elk zo hun eigenaardigheden hebben.

Tevens weeft Hartman fantasy en sciencefiction aan elkaar. En giet ze daar bovenop nog een sausje humor. Verder schuwt ze er niet voor om actuele maatschappelijke problematiek aan te kaarten op een dusdanige manier dat dit prima past binnen het verhaal.

Het boek voelde in het begin en aan het einde jammer genoeg wel wat vreemd aan. Het kwam namelijk over als een laatste aflevering van een seizoen van een tv-serie, waarbij de makers in het nieuwe seizoen het een totaal andere kant op willen gooien. In het begin krijg je namelijk het gevoel dat de opbouw van de wereld en de relaties tussen de verschillende karakters al bestaat.

Het einde daarentegen verwoest het bestaande, maar houdt de mogelijkheden open voor een nieuwe opbouw. Als het een losstaand boek was gebleven, zou dit einde de lezers de optie hebben geboden om verder te fantaseren. Het is intussen een serie geworden, en dan valt een dergelijke verhaallijn wat vroeg in het geheel. De gebeurtenissen in dit boek worden in latere delen van de serie wel weer opgehaald. Dus als lezer van de serie is het wel nuttig dit deel te lezen.

Conclusie
Dit eerste deel is zeker niet het beste werk van Mel Hartman. Maar aangezien ze bij deze nog niet aangeeft dat ze dit boek het liefst verbrandt, is het vermoedelijk ook niet haar slechtste werk. Zie het dus als een eerste boek waarvan nog niet bekend is of er vervolgen van zullen worden uitgebracht.

Neem de gemaakte fouten bij het lezen dus voor lief en geniet puur van het verhaal, dat al een klein inzicht geeft in dat waar Hartman in latere verhalen toe in staat is. Want omwille van de vervolgdelen zou je dit boek eigenlijk ook moeten lezen.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: