Skip to Content

De falende god

 
Auteur
Serie Kronieken van Cranborn
Genre
Uitgever Verschijnsel
Verschenen 2012
ISBN 9789078720294
Cover

“’De falende god’ is het eerste deel in een breed opgezette fantasycyclus in de traditie van Steven Erikson en George R.R. Martin” staat er op de achterflap van De falende god. Hiermee wordt toch een bepaalde verwachting geschapen. De vraag is of Mike Jansen hieraan kan voldoen. Het is namelijk niet niks om gezet te worden tussen twee grootse fantasy schrijvers.

Breed opgezet

De papieren versie beslaat 410 pagina’s. Waarvan de laatste, pak’m beet,  50 pagina’s een extra verhaal vertellen met daarin een stukje van de voorgeschiedenis. Dit extra verhaal wordt niet geleverd bij de digitale (ebook) versie. In dat opzicht is het voor de fans interessanter om de papieren versie aan te schaffen.

Het hoofdverhaal wordt dus verteld over 360 bladzijden. Niet echt veel voor een episch fantasy verhaal a la Erikson en Martin. Die komen beide toch gemakkelijk aan boeken van over de 500 pagina’s. De verwachting wordt hierdoor dus al snel wat naar beneden geschroefd.

Het is gelukkig een cyclus, dus er komen nog vervolgdelen uit. Maar waar blijkt het breed opgezette dan uit? Dat merk je al snel als je de eerste bladzijden omslaat. Het begint met een kaart die zo groot en vol is, dat je de namen van plaatsen al amper kunt lezen. En dan is er ook nog voor een lettertype gekozen dat het lezen er niet makkelijker op maakt. Vervolgens kom je bij een inhoudsopgave waarbij je erachter komt dat het boek bestaat uit twee delen. Hier is verder niets mis mee. Dit alles wordt gevolgd door nog drie landkaarten. Deze zoomen meer in op gedeeltes van de eerste kaart. Deze lezen al iets makkelijker, als je weet op welke kaart je moet zoeken, maar echt geweldig is het nog niet.

Hierna begint het verhaal. Volgens de achterflap zijn de drie hoofdpersonen Grim, Grijs en Thorald. Alle drie zijn ze huurlingen die elkaar op een toevallige manier tegen het lijf lopen en daarna gezamenlijk op de vlucht raken voor een eeuwenoud kwaad. Daarna blijkt dat ze onderdeel zijn van een belangrijke profetie. Hieromheen zijn nog meer interessante verhaallijnen gebreid, waardoor het er inderdaad uit komt te zien als een breed opgezette fantasycyclus. Want naast een spannend avontuur zitten er ook redelijk wat politieke intriges in het verhaal verweven, zoals dat past bij een dergelijk episch Fantasy verhaal.

Karakter

Het verhaal heeft zo zijn charme, anders dan de kaft van het boek doet vermoeden. Een kaft die duidelijk is ontworpen door Tais Teng. Een nare kleurkeuze, vage overlappende onderdelen die niet altijd even duidelijk iets te maken hebben met het verhaal. Jammer, want een kaft moet eigenlijk direct aanspreken en dat doet het nu dus niet. Iets wat wel vaker gebeurt bij de kaftontwerpen van Tais Teng. Al is het wel een soort signatuur dat aangeeft dat het om een Nederlandstalig boek gaat.

Qua gebeurtenissen in het boek zelf is Jansen best origineel en het verhaal heeft de nodige vaart. Geen ellenlange dialogen die maar voortduren, maar op de juiste plaatsen een afwisseling met actie scènes. Al gaat Jansen mijns inziens soms te snel langs bepaalde gebeurtenissen heen. Je wordt niet als lezer naar een oplossing toe geleid. Nee, de oplossing komt soms met een noodgang op je af en dendert over je heen.

Dit alles is op zichzelf niet zo heel erg. Het verhaal is namelijk goed. Echter heb ik persoonlijk wel enkele kritiekpuntjes. Zo zijn de karakters van de personages redelijk vlak en dat geldt ook voor hun spreektaal. Naar mijn idee behoord iemand die uit de adellijke kringen komt met een andere tong te spreken dan een huurling. Toch bekruipt mij het gevoel dat de karakters met één en dezelfde tong spreken. Hier en daar kom je wel wat kleine verschillen tegen. Maar die zijn vaak heel miniem en van korte duur, waarna het personage weer net als elk ander personage spreekt. Hierdoor komt het vertellen van het verhaal niet goed tot zijn recht. Het verhaal had een stuk mooier gekleurd kunnen zijn als personages echt in hun rol zaten.

Een ander punt is dat er redelijk wat spelfouten in het boek zitten. En dat ik dat als dyslect zeg zegt heel wat. Nu komt dat in de beste boeken wel eens voor, maar hier kwam het voor mijn gevoel wat iets te vaak voor. Het verstoort dan gewoon je leesritme en dat is niet prettig.

Maar kun je door deze kritiekpunten heen kijken dan blijft er een interessante toevoeging aan het Fantasy genre over.

Conclusie

Al met al is De falende god een interessante toevoeging aan de Nederlandse Fantasy bibliotheek. De uitwerking laat echter hier en daar wat te wensen over en hopelijk weet Mike Jansen dit in vervolgdelen te verbeteren. Ook bij een herdruk van dit eerste deel zou het fijn zijn als de tekst eens goed werd doorgenomen en spelling- en grammaticafouten zouden worden verwijderd. Want dit zou het boek wel ten goede komen. Het verhaal zelf is in ieder geval leuk om te lezen en scoort zeker bovengemiddeld in de lijst van goede Fantasy boeken. Al behaalt het niet de hoogte  van George R.R. Martin en Steven Erikson. Maar die waren met hun eerste boek vast ook niet zo goed als dat ze nu zijn.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: