Skip to Content

De demonen

 
Auteur
Serie De demonen
Oorspronkelijke titel Die dämonen
Genre
Uitgever WB*Fantasy
Verschenen 2011
ISBN 9789028423640
Cover

In een ver verleden wist Orison alle demonen te verbannen en gevangen te zetten in een demonenpoel. Nu zijn er twee ontsnapt en hebben bezit genomen van twee mensen. Dat vraagt toch om moeilijkheden?

Het land

Naast de persoon die de demonen wist te verbannen, draagt ook het land waar het verhaal zich afspeelt de naam Orison. Het land heeft een soortgelijke vorm als India, met in het noorden een gebergte en voor de rest omringd door de zee. In het midden ligt de hoofdstad en in cirkels eromheen liggen de binnenburchten, hoofdburchten en buitenburchten. Langs de kust heb je dan weer de andere steden. Tot dus verre niet echt iets spannends.

Het land is verder opgedeeld in negen taartpunten met elk één binnenburcht, één hoofdburcht en één buitenburcht. Het geheel wordt geregeerd door een koning die is gevestigd in de hoofdstad en elke hoofdburcht wordt geregeerd door een baron of barones.

In één van de baronaten ligt de demonenpoel. Een soort natuurlijke put waarin de demonen cirkels draaien. Althans, totdat de jonge koning er een bezoek aan brengt.

Na dit bezoek weten twee demonen de poel te verlaten. Ze nemen vervolgens bezit van twee mensen en alles lijkt goed te gaan. Maar het karakter van de demonen zorgt ervoor dat ze elkaar dwars gaan zitten en zelfs in gevecht met elkaar komen. Hier wordt de mensheid en het land natuurlijk de dupe van.

Opbouw

Zo gestructureerd als Meissner zijn wereld heeft opgebouwd, zo gestructureerd is hij ook met de opbouw van het verhaal. Het is namelijk opgebouwd uit een vooruitblik, 9 hoofdstukken en een soort nabeschouwing.

De hoofdstukken beschrijven steeds een omwenteling in het verhaal. Ze zijn in de meeste gevallen opgebouwd uit drie subdelen. De subdelen twee en drie gaan over de twee demonen en de mensen waarvan zij bezit hebben genomen. Het eerste subdeel gaat over een menselijk karakter genaamd Minten Liago. Zijn verhaal leidt hem kriskras door de wereld van Orison heen. Het is een verhaal dat tevens de levens van de twee demonen beïnvloedt. Twee hoofdstukken kennen nog een vierde subdeel dat Meissner gebruikt om bepaalde zaken beter uit te lichten.

In het begin houdt Meissner zich erg aan deze opbouw, maar in latere hoofdstukken wil hij in de subdelen nog wel eens het verhaal van meerdere karakters door elkaar vertellen. Op die momenten wordt het verhaal vaak wat chaotisch en onduidelijk. Je bent als lezer dan namelijk een bepaalde structuur gewend die ineens wegvalt en Meissner lijkt als schrijver op die momenten zelf ook zijn weg kwijt te raken.

Te gemakkelijk

Naast de opbouw van de wereld en het verhaal komt ook de manier van schrijven van Meissner over als een soort luiheid. De auteur schrijft kort en bondig. Hier is op zich niks mis mee, maar ik had af en toe meer het gevoel dat ik een jeugdboek aan het lezen was dan Literaire Fantasy zoals de uitgever het op de achterkant van het boek noemt. Ik zou dus niet weten waar ik dit boek precies in zou moeten plaatsen. Als jeugdboek klopt het niet en voor een volwassen fantasy boek vind ik het ook te laagdrempelig. Het rommelt er eigenlijk net tussen in.

Het verhaal is ook niet altijd even origineel. Al komt dit wel bij meer boeken binnen het Fantasy genre voor. Gelukkig kent het wel momenten waarbij het verhaal een andere wending krijgt. Momenten waarop blijkt dat de dingen toch anders zijn dan ze lijken. Dit maakt het verhaal wel interessant om te lezen en laat toch wel de potentie zien die Meissner als verhalenverteller heeft.

Toch maakt Meissner zich er soms wat te gemakkelijk van af. Zo vliegt hij over bepaalde gebeurtenissen heen. Hij benoemt ze snel, maar vertelt er verder weinig tot niets over. Het verhaal kent zeer mooie momenten die veel beter tot hun recht waren gekomen als Meissner er meer aandacht aan had gegeven en het mooier en gedetailleerder had beschreven. Tevens gebruikt hij hier en daar de teksten die hij eerder heeft gebruikt. Een gevecht tussen twee gewone mensen wordt later nog eens over gedaan maar dan tussen de twee demonen. Maar dan ook echt bijna letterlijk. Jammer, zeer jammer.

Als Meissner meer aandacht had geschonken aan het schrijven van dit verhaal en het iets epischer had neergezet, dan was dat heel erg ten goede gekomen van het boek. Het was dan misschien wel een dik boek geworden of voor mijn part twee boeken, maar dan had het in ieder geval meer eer gekregen dan nu.

Het smaakt nu in ieder geval meer als een zeer goede wijn die flink is aangelengd met water. Zonde.

Er is ook nog een vervolg op dit boek geschreven en het is de vraag of de problemen in het tweede deel opgelost worden. Dit eerste deel is overigens prima los te lezen, aangezien het verhaal een afgerond einde heeft.

Conclusie

Het verhaal op zich is best interessant. De karakters zijn prima opgebouwd. De gebeurtenissen zijn niet altijd even origineel, maar dat komt in het Fantasy genre wel vaker voor. Het is dus niet echt een heikel punt. Maar de redelijk gemakszuchtige vorm van opbouw en schrijfstijl is gewoon zonde. Althans als je echt van Fantasy houdt. Wil je een snel tussendoortje en vind je het verhaal een stuk belangrijker dan de structuur dan is dit een prima boek om te lezen. Want door zijn simpele opbouw en snelle beschrijvende schrijfstijl leest het boek snel weg.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: