Skip to Content

Bron van Duisternis

 
Auteur
Co-auteur
Serie De Verheven Steen
Oorspronkelijke titel Well of Darkness
Genre
Uitgever Luitingh-Sijthoff
Verschenen 2001
ISBN 9024539501
Cover

In Bron van Duisternis staat de jongste zoon van koning Tamaros, heerser over machtige rijk Vinnengael, centraal. Zijn naam is Dagnarus, een nukkig, eigenwijs en baldadig jongetje. Zijn vader heeft al lange tijd geleden de hoop opgegeven dat Dagnarus, net als zijn oudste broer kroonprins Helmos, zich op zaken als filosofie, religie en andere studies zou werpen. In plaats daarvan trekt de jongen op met kapitein Argot, de aanvoerder van het Vinnengaelse leger. Op een dag komt Dagnarus' moeder op het idee een ranseljongen voor de prins te vinden, iemand die voor de streken van haar zoontje kan boeten, want de prins zelf mag uiteraard met geen vinger aangeraakt worden. Deze ranseljongen wordt de enigszins verlegen en naïeve Gareth.

In het eerste boek volgen we de twee 'vrienden', van het moment waarop Gareth voor het eerst aan het hof komt, tot het punt waarop Dagnarus geïnteresseerd raakt in de verdorven magie van de Leegte. Deze in Vinnengael verboden magiestroming is krachtiger en flexibeler dan elke ander soort, maar eist ook een hoge tol van het lichaam. Beoefenaars van de Leegte krijgen naar verloop van tijd over hun hele lichaam zweren en puisten en het langdurig uitspreken van bezweringen kan zelfs leiden tot de dood. Uiteraard is het niet Dagnarus die dit lot zal ondergaan, maar Gareth. Hij is immers de studiebol, niet de jonge, onrustige prins.

Pas na 200 bladzijden komt het verhaal echt op gang. Dagnarus en Garth zijn volwassen. De eerste is inmiddels uitgegroeid tot een befaamd legeraanvoerder van Vinnengael, de tweede studeert elementaire magie in de tempel. Waar echter niemand iets van weet, is zijn geheime studie. In de magie van de Leegte is Gareth inmiddels enorm machtig geworden. Dan zet Dagnarus zijn zinnen op de rang van Domeinheer, een status die over de hele wereld veel respect afdwingt. Om dit in korte tijd te bereiken, heeft Dagnarus Gareths magie nodig, en zo ontvouwt zich een plot dat bijzonder plezierig is om te lezen.

Eigenlijk is Bron van Duisternis een erg zielig boek. Dagnarus is een kind dat altijd zijn zin krijgt, maar niemand houdt echt van hem. Toch is het moeilijk om sympathie voor de prins te voelen: hij is gemeen, gevoelloos en in één woord gewoon onuitstaanbaar. Gareth daarentegen, is een verlegen jongen die zich gewillig in van alles laat meeslepen, hij kan geen nee zeggen tegen Dagnarus. Hij blijft eigenlijk zijn hele leven de ranseljongen. Eerst door de klappen die voor de prins bedoeld waren op te vangen, later door zich voor hem op te offeren door de magie van de Leegte te beoefenen, die hem iedere keer weer een beetje meer verminkt.

Hoewel het boek best aardig geschreven is en hier en daar zelfs met de nodige humor, is er toch in ieder geval één storend element aanwezig. Dat is die vervelende, beschrijvende stijl die Margaret Weis en Tracy Hickman soms gebruiken. Het duo kan soms pagina's lang doorgaan over de meest onbenullige, irrelevante details. In het begin van het boek was dit zo erg dat ik echt de tanden op elkaar heb moeten zetten om door te lezen. Ook schrijven de twee zo nu en dan behoorlijk langs elkaar heen. Het gebeurt nogal eens dat er op pagina x iets gezegd wordt, om op pagina y weer tegengesproken te worden.

Verder is dit boek dik in orde. Bron van Duisternis maakt uit van de trilogie De Verheven Steen. Vreemd is daarom wel dat de schrijvers er niet voor terugdeinzen om een aantal cruciale karakters aan het einde van het boek dood te laten gaan. Dit kan op zich als positief beschouwd worden (ik heb persoonlijk een hekel aan schrijvers die geen karakters durven te offeren), maar het motiveert niet echt om straks het tweede deel van de serie op te pakken.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: