Skip to Content

Angstdroom

 
Auteur
Serie De Fantasiejagers
Genre
Uitgever Kramat
Verschenen 2009
ISBN 9079552127
Cover

De serie De fantasiejagers van Mel Hartman bestond al uit twee delen, namelijk De fantasiejagers en Droomloos. De serie is sinds maart dit jaar aangevuld met een derde deel genaamd Angstdroom. Deze wordt, net als de vorige delen, uitgegeven door Uitgeverij Kramat.

Vooroordeel
Voordat ik het boek in handen kreeg, had ik al wat vooronderzoek gedaan. Dit vond ik wel nodig omdat ik namelijk de eerste twee delen nog niet gelezen heb. Wat me opviel was dat het boek maar 224 pagina’s telde. Als fantasyliefhebber vond ik dat nogal aan de korte kant. Toch komt een dergelijk aantal pagina’s wel vaker voor in het fantasygenre, maar dan veelal bij jeugdfantasy. Uit onderzoek bleek al dat het niet om jeugdfantasy ging.

Vervolgens dook er een ander soort zorg bij mij op. Kon het aantal pagina’s betekenen dat het een direct vervolg was? Was het noodzakelijk voor het begrip van het verhaal om de eerdere delen te lezen? Uit onderzoek bleek al snel dat dit niet noodzakelijk was. Angstdroom kan gemakkelijk als losstaand deel gelezen worden. En dat is toch best handig als je nog niet eerder met de boeken van Mel Hartman in aanraking bent gekomen.

Tijdens het lezen verbaasde ik me al snel over het aantal karakters dat het verhaal rijk is. Veel karakters… weinig pagina’s? Zou het wel goed komen met het verhaal? Het antwoord hierop later in deze recensie.

De fantasiejagers
De fantasiejagers is een groep personen met als doel het opsporen van niet-menselijke wezens uit de droomwereld die de werkelijke wereld betreden. Om deze vervolgens weer terug te sturen naar de droomwereld. Daarnaast heeft elk personage een eigen uitgesproken karakter en bezit elk lid daarnaast een gave waarmee deze de groep als geheel aanvult. Zo is één van de leden een Emowezen, een ander is weer goed met computers en weer een ander beschikt over paranormale gaven.

Doordat het om een groep gaat bezit Hartman al over een aardig palet aan karakters. Echter blijft het hier niet bij. Naast de groep zijn er nog zat andere bijfiguren die het verhaal kleuren. De groep blijft echter de centrale rol spelen in het verhaal. Want ze zijn natuurlijk niet voor niets opgericht. In dit deel worden de eigenschappen van de groep echter voor een ander doel aangeroepen. Want de droomwereld wordt geconfronteerd met gebeurtenissen die men daar niet gewend is.

Twee werelden
Het verhaal speelt zich dus af in twee verschillende werelden. De ene is de werkelijke wereld, ook wel Ratiowereld genaamd. Een wereld zoals de onze, maar dan in een toekomst waarbij haast alles verboden lijkt. De tweede is de droomwereld met de naam Emowereld. Een wereld waar de dromers vertoeven, maar waar ook bestaande wezens leven. Wezens die in onze wereld gezien worden als verzinsels. In eerste instantie kon men alleen via dromen in Emowereld komen, maar nu kan men tussen de werelden reizen via het Portaal.

Waar de eerste wereld kaal en “grijs” is, is de ander juist vol en kleurrijk. Wellicht de reden dat haast elke fantasiejager naar Emowereld wil verhuizen. Wat ik wel jammer vind. Want is er dan niets goeds aan Ratiowereld?

Schrijfstijl
Mel Hartman heeft een vlotte schrijfstijl. Bijna geen ellenlange zinnen, maar veelal kort en krachtig. Hiermee wist ze mijn aandacht naar het verhaal te trekken. Al waren er toch wel af en toe zinnen waar ik niet uitkwam. De enige reden die ik hiervoor kan bedenken is dat Hartman zo af en toe wat Vlaams taalgebruik hanteert welke in de noordelijke regionen van het Nederlandstalige taalgebied eigenlijk nooit tot amper gebruikt worden. Zo nu en dan had ik bijvoorbeeld het gevoel dat er een woord miste en op andere momenten maakt Hartman gebruik van woorden die ik zelden tegenkom. In de enkele keren dat dit voor kwam stoorde het mijn leespatroon een kort moment, maar de volgende zin trok me dan redelijk snel weer het verhaal binnen.

Het verhaal
Zowel het groot aantal karakters als de twee totaal verschillende werelden geven Hartman de mogelijkheid om verhalen te scheppen die origineel zijn. Deze mogelijkheden weet ze tevens goed te benutten.

Door de twee verschillende werelden is het moeilijk om het verhaal in één genre te stoppen. Ratiowereld geeft het verhaal namelijk een sciencefictiontint, waar Emowereld juist het fantasygenre meer te pakken heeft. Gooi daar nog bovenop het speurwerk van de fantasiejagers en je hebt het mengelmoesgenre te pakken waar het verhaal onder past.

Is deze mengelmoes goed? Nee, het is fantastisch. Want het geeft een variatie in het verhaal waardoor deze blijft boeien. Tevens brengt Hartman af en toe wat rustmomenten aan in het verhaal. Waarin de lezer wordt getrakteerd op een uitleg over hoe bijvoorbeeld bepaalde Goden zijn ontstaan of hoe het nou eigenlijk zat met al die religiestarters.

Naoordeel
Nu ik het boek uitgelezen heb kan ik haast alleen maar vol lof erover spreken. Het aantal karakters geeft veel afwisseling en zelfs al telt het boek maar 224 pagina’s, het voelt niet druk aan en Hartman weet het verhaal mooi af te ronden. Al had het van mij wel wat langer mogen duren.

Qua schrijfstijl vallen er wel wat kleine puntjes aan te merken. Echter is de wereld die Hartman beschrijft en het verhaal dat zich daarin afspeelt dusdanig goed dat deze puntjes in het niet vallen. Sterker nog, dit deel maakt mij erg nieuwsgierig naar de eerdere en de toekomstige delen.

Praat erover op ons forum!

Lees ook: